Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στρατηγική της Έντασης Η στρατηγική της έντασης περιγράφεται ως οργανωμένη πρακτική δημιουργίας και αξιοποίησης κρίσεων, βίας και πόλωσης, ώστε μια εξουσία να ενισχύει τη νομιμοποίησή της εμφανιζόμενη ως η μόνη δύναμη που μπορεί να «επαναφέρει την τάξη». Η Νέα Δημοκρατία κινείται συνειδητά εδώ δεκαετίες σε αυτή τη γραμμή.

Κρατάει τον κόσμο σε μόνιμη ανασφάλεια με κρατική και παρακρατική τρομοκρατία.

Δεν σβήνει τις φωτιές, τις συντηρεί (ή τις δημιουργεί) πολιτικά, κοινωνικά, θεσμικά, παρακρατικά για να εμφανίζεται ως «η μόνη υπεύθυνη λύση». Πάντα κάτι «επείγει», ώστε να συζητάμε μόνο «ασφάλεια» και «σταθερότητα», όχι δικαιώματα και λογοδοσία.

Να προσλαμβάνουν όλο και περισσότερους μπάτσους και παπάδες αντί για γιατρούς και δασκάλους.

Να μην συζητάμε σκάνδαλα, ολιγοπώλια, λαθρεμπόριο, υποκλοπές, στρατούς τρολ ομάδας αλήθειας, παρακράτος, ξεπούλημα πλούτου, καταλήστευση ταμείων και άπατες ΟΠΕΚΕΠΕ για να τρώνε και οι παρατρεχάμενοι.

Η τακτική απλή.

Βομβαρδίζει τον λαό με φόβο μέσα από τα κανάλια που ελέγχει, το σύστημα αστυνομικής καταστολής που κατευθύνει, και την εκκλησία που πρόσφατα έδωσε κι άλλες αυξήσεις μισθών.

Και για κερασάκι στην τούρτα αφήνει απατεώνες και κλέφτες ασύλληπτους για όσο χρειαστεί γιατί κλέβοντας και εξαπατώντας ηλικιωμένους ενισχύεται ο φόβος.

Δεν συλλαμβάνονται τυχαία οι σπείρες τώρα που πλησιάζουν εκλογές.

Φοβίζει κυρίως τους μεγαλύτερους σε ηλικία που πάνε και ψηφίζουν μιας και οι νέοι έχουν απαξιώσει το θεσμό.

Για αυτό στις προηγούμενες εκλογές βγήκαν κυβέρνηση με 41% του μισού εκλογικού σώματος.

Τώρα που μπήκαμε άτυπα σε προεκλογική περίοδο, άρχισαν πάλι να πουλάνε το βασικό προϊόν της δεξιάς.

Τον φόβο.

Με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα και με θάνατο αθώων με τις πρόσφατες επιθέσεις σε στελέχη της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη που χρονικά είναι βούτυρο στο ψωμί τους.

Φόβο για τους Τούρκους, φόβο για τους φτωχούς, φόβο για τους μετανάστες, φόβο για τις συλλογικότητες, φόβο για το Ρουβίκωνα, φόβο για τους φοιτητές.

Φόβο στη Marfin, φόβο στο Μάτι, φόβο στα Τεμπη, φόβο στον Τεμπονέρα, φόβο στο Λαμπράκη.

Φόβο φόβο φόβο όσο πίσω και να πας στην ιστορία της δεξιάς.

Πάντα και με οποιοδήποτε τίμημα.

Το αφήγημα φόβου που εντέχνως δημιουργεί το κράτος και το παρακράτος της δεξιάς, θέλει την κοινωνία μόνιμα τρομαγμένη και εξαρτημένη από την «ισχυρή» εξουσία του Κούλη.

Γιατί το αφήγημα τους είναι απλό «χωρίς εμάς έρχεται χάος» και φυσικά η «θεωρία» των δύο άκρων που ο Σπύρος και τα τσιράκια του δεν χάνουν ευκαιρία να το αναφέρουν.

Όλοι είναι αναλώσιμοι για την ολιγαρχία.

Ακόμα και οι δικοί τους.

Τόσο απλά.

Για την ιστορία: Ο όρος «στρατηγική της έντασης» (strategia della tensione) προέρχεται από την Ιταλία των δεκαετιών του 1960 και 1970, όταν μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων και σφαγών (όπως αυτή στην Πιάτσα Φοντάνα το 1969) χρησιμοποιήθηκαν ως το πλαίσιο αντικομμουνιστικής και αυταρχικής στρατηγικής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική της έντασης απέβλεπε στην αποσταθεροποίηση της δημοκρατικής τάξης και στην ενίσχυση αυταρχικών λύσεων ή την ενοχοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών χώρων (ιδίως της Αριστεράς).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους