Ανάμεσα στις μέρες του κερασιού και τις μέρες του βύσσινου, όταν αρχίζουν τα βερίκοκα να γίνουνται και δεν ακούς να πέφτουνε τα μήλα… Γιώργος Σεφέρης Κάπου εκεί, στριμωγμένα ανάμεσα στα κεράσια και...

Πλήρες Κείμενο:

Ανάμεσα στις μέρες του κερασιού και τις μέρες του βύσσινου, όταν αρχίζουν τα βερίκοκα να γίνουνται και δεν ακούς να πέφτουνε τα μήλα… Γιώργος Σεφέρης Κάπου εκεί, στριμωγμένα ανάμεσα στα κεράσια και τα μήλα, σε μια στενή χαραμάδα του ημερολογίου, ξεπροβάλλουν τα ντροπαλά βερίκοκα, που λίγο να τα δει ο ήλιος και βάφονται ροζ τα εφηβικά μάγουλά τους.

Κι αυτό το απαλό χνούδι τους, το τόσο χαρακτηριστικό, σ’ εμένα τουλάχιστον θυμίζει τις «μαλακαίς παρειαίς» των κοριτσιών, όπου κατά τον Σοφοκλή νυχτερεύει ο έρωτας – δικός μου ο συσχετισμός, αλλά νομίζω ότι θα συμφωνούσε και ο ποιητής, αν στη ζωή του είχε τύχει να ψηλαφήσει τον απαλό καρπό.

Όμως όχι, όταν γράφτηκε και παίχτηκε η «Αντιγόνη», τα βερίκοκα κρέμονταν ακόμα στα δέντρα… της Κίνας.

Αυτή είναι η πατρίδα τους και, όπως συνέβη με πολλά άλλα φρούτα και λαχανικά, το ταξίδι τους προς τη Δύση ακολούθησε τον Δρόμο του Μεταξιού. Πρώτα έφτασαν στη Βόρεια Ινδία, έπειτα στην Περσία και αργότερα πέρασαν στις ευρωπαϊκές ακτές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους