Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι «Άθεοι» του Ολύμπου: Αν ζούσαν στην Αρχαία Αθήνα, δεν θα προλάβαιναν ούτε να δέσουν τα σανδάλια τους Ζούμε στην εποχή του ιστορικού «σουπερμάρκετ», όπου ο καθένας ψωνίζει όποια ταυτότητα τον βολεύει για να εξυπηρετήσει το αφήγημά του.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρούμε μια εξοργιστικά υποκριτική μόδα: ορκισμένοι άθεοι, άνθρωποι που απορρίπτουν κάθε έννοια θείου ή μεταφυσικού, ξαφνικά ντύνονται ιδεολογικά με χλαμύδες και αυτοπροσδιορίζονται ως «Νεο-Παγανιστές» ή «Δωδεκαθεϊστές». Ο λόγος; Δεν είναι, προφανώς, η βαθιά τους πίστη στον Δία ή την Αθηνά —σιγά μην πιστεύουν σε θεούς που ρίχνουν κεραυνούς από τον Όλυμπο.

Η αρχαιολατρία τους είναι απλώς ένα όχημα, μια βολική μάσκα για να χτυπήσουν τη χριστιανική παράδοση.

Για αυτούς τους νεόκοπους "παγανιστές", η θρησκεία των προγόνων μας δεν είναι βίωμα.

Είναι απλώς ένα αισθητικό καπρίτσιο, ένα ιδεολογικό cosplay χωρίς κανένα ιστορικό ή πνευματικό βάθος.

Χρησιμοποιούν τα αρχαία σύμβολα, νομίζοντας ότι η αρχαία Ελλάδα ήταν ένα τεράστιο, ελεύθερο καφενείο αθεΐας, φιλοσοφικής ασυδοσίας και απουσίας κανόνων.

Εδώ όμως κρύβεται η μεγαλύτερη, η πιο κωμικοτραγική ειρωνεία.

Αν αυτοί οι σύγχρονοι «άθεοι παγανιστές» κατάφερναν με μια μηχανή του χρόνου να βρεθούν στην αγαπημένη τους Αρχαία Αθήνα, η υποδοχή που θα τους επιφύλασσαν οι πραγματικοί πρόγονοί μας δεν θα περιλάμβανε φιλοσοφικές συζητήσεις κάτω από την Ακρόπολη, ούτε στεφάνια ελιάς.

Θα περιλάμβανε κώνειο.

Και μάλιστα, express.

Στην αρχαιότητα, η θρησκεία δεν ήταν απλώς μια "προσωπική άποψη" για να την παίζεις στα δάχτυλα, αλλά ο ίδιος ο πυρήνας της συνοχής της πόλης.

Η αθεΐα —το να μην πιστεύεις πραγματικά στους θεούς της πόλης— ήταν το απόλυτο έγκλημα, γνωστό ως ασέβεια.

Αν κάποιος από αυτούς τους σημερινούς "επαναστάτες" άρχιζε να ειρωνεύεται το θείο ή να δείχνει ότι κάνει τις θυσίες απλά για το θεαθήναι, η πορεία του θα ήταν ταχύτατη: Μια «γραφή ασεβείας» (καταγγελία) από τον πρώτο περαστικό πολίτη που θα καταλάβαινε την κοροϊδία.

Μια γρήγορη ανάκριση.

Το περίφημο δικαστήριο της μίας ημέρας.

Ναι, καλά διαβάσατε.

Οι αρχαίοι δεν αστειεύονταν με αυτούς που έπαιζαν με τα ιερά τους.

Η δίκη θα ξεκινούσε το πρωί και πριν προλάβει να δύσει ο ήλιος, εκατοντάδες Αθηναίοι δικαστές θα είχαν ψηφίσει την ενοχή και την καταδίκη σε θάνατο.

Μέσα στις επόμενες 24 με 48 ώρες, ο "άθεος παγανιστής" θα εκτελούνταν, για να φύγει το μίασμα από την πόλη.

Η αληθινή Ιστορία, οι παραδόσεις και ο τρόπος σκέψης του παρελθόντος απαιτούν σεβασμό, συνεχή μελέτη και ιδρώτα για να τα κατανοήσεις σε βάθος.

Δεν είναι ένα ρούχο που το φοράς στις απόκριες για να κάνεις εντύπωση στα social media, ούτε ένα τρικ για να πουλήσεις αντικληρικό μένος.

Οι αρχαίοι Έλληνες σέβονταν βαθιά τους θεούς τους και τιμωρούσαν αμείλικτα την υποκρισία.

Το να δηλώνεις "παγανιστής" ενώ είσαι άθεος, δεν σε κάνει συνεχιστή του αρχαίου πνεύματος.

Σε κάνει ακριβώς αυτό που οι αρχαίοι Αθηναίοι θα εξόντωναν πριν καν νυχτώσει.

Για όσους νομίζουν ότι η αρχαία Ελλάδα ήταν ένα ανέμελο κάμπινγκ αθεΐας, η ιστορική βιβλιογραφία (Πλάτων, Πλούταρχος, Αριστοτέλης) έχει άλλη άποψη. Ιστορικές Πηγές για την τιμωρία της Αθεΐας (Ασέβειας) στην Αρχαία Αθήνα: ​Πλάτων, Απολογία Σωκράτους (24b-c) & Ξενοφών, Απομνημονεύματα (1.1.1): Εδώ καταγράφεται η επίσημη κατηγορία (γραφή ασεβείας) εναντίον του Σωκράτη.

Το κείμενο αποδεικνύει ότι το να μην πιστεύεις στους θεούς της πόλης («οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων») τιμωρούνταν με θάνατο.

Η δίκη του Σωκράτη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι το δικαστήριο (Ηλιαία) αποφάσιζε ενοχή και εκτέλεση μέσα σε μία μόνο ημέρα. ​Πλούταρχος, Βίος Περικλή (32.2): Ο Πλούταρχος αναφέρει το περίφημο «Ψήφισμα του Διοπείθη» (περίπου το 430 π.Χ.). Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, έπρεπε να εισάγονται κατευθείαν σε δίκη (εισαγγελία) όσοι «δεν πίστευαν στα θεία» (τα θεία μη νομίζοντας) ή δίδασκαν θεωρίες για τα ουράνια σώματα.

Με βάση αυτόν τον νόμο κυνηγήθηκε ο φιλόσοφος Αναξαγόρας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα για να γλιτώσει την εκτέλεση. ​Ιώσηπος Φλάβιος, Κατ’ Απίωνος (2.267-268): Μια εξαιρετική και πολύ ευθεία πηγή. Ο Ρωμαιοεβραίος ιστορικός αναφέρει χαρακτηριστικά για τους Αθηναίους: "Τιμωρούσαν αμείλικτα με θάνατο οποιονδήποτε ξεστόμιζε έστω και μία λέξη ενάντια στους θεούς τους". Στο ίδιο χωρίο αναφέρει πώς οι Αθηναίοι επικήρυξαν με ένα ολόκληρο τάλαντο τον Διαγόρα τον Μήλιο, επειδή τόλμησε να χλευάσει τα μυστήριά τους. ​Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία (57.2): Το ιστορικό τεκμήριο για το πώς λειτουργούσε το σύστημα. Ο Αριστοτέλης εξηγεί ότι υπεύθυνος για να δέχεται τις καταγγελίες περί ασεβείας και να δικάζει αυτές τις υποθέσεις ήταν ο Άρχων Βασιλεύς, ο οποίος είχε τον ρόλο του θρησκευτικού προστάτη της πόλης, δείχνοντας ότι η αθεΐα θεωρούνταν ύψιστο κρατικό αδίκημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους