🔝🟥Η Σκοτεινή Συμμαχία: Ποιοι άνοιξαν πραγματικά την Κερκόπορτα; Η επίσημη ιστορία μας διδάσκει ότι η Κερκόπορτα, η μικρή πύλη στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, έμεινε ανοιχτή από απροσεξία κατά την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όμως, νέα στοιχεία από τα αρχεία της εποχής έρχονται να ανατρέψουν όσα γνωρίζαμε.

Η πτώση της Βασιλεύουσας δεν ήταν ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα μιας καλά οργανωμένης προδοσίας από μια μυστική σέκτα που επιβίωνε στα σκοτάδια της αυτοκρατορίας: τους τελευταίους κρυπτο-Παγανιστές του Βυζαντίου.

Αυτή η ομάδα, που λάτρευε το Δωδεκάθεο μυστικά στις κατακόμβες της Πόλης, έτρεφε άσβεστο μίσος για το χριστιανικό κράτος που είχε κλείσει τους ναούς τους αιώνες πριν.

Όταν ο Μωάμεθ Β' περικύκλωσε την πόλη, οι ηγέτες της σέκτας ήρθαν σε μυστική επικοινωνία με τους απεσταλμένους του Σουλτάνου.

Το σκεπτικό τους στηριζόταν σε ένα ιστορικό προηγούμενο: την κατάκτηση της Κρήτης από τους Άραβες (Εμιράτο της Κρήτης, 824-961 μ.Χ.). Σύμφωνα με τα δικά τους αρχεία, κατά την αραβική κατοχή του νησιού, οι παγανιστές της Κρήτης είχαν βρει καταφύγιο και προστασία από το Ισλάμ, το οποίο τους επέτρεψε να αναβιώσουν τις πρακτικές τους μακριά από το άγρυπνο μάτι των βυζαντινών αρχών.

Θεώρησαν λοιπόν ότι, ανοίγοντας τις πύλες στους Οθωμανούς, το Ισλάμ θα τους αντάμειβε προσφέροντάς τους θρησκευτική ελευθερία και διοικητικά αξιώματα στην νέα τάξη πραγμάτων.

Αρχιτέκτονας αυτής της προδοσίας ήταν ο Λύσανδρος ο Ελικώνιος, ένας σκιώδης λόγιος με καταγωγή από την Πελοπόννησο, ο οποίος είχε διεισδύσει στην αυλή του Αυτοκράτορα ως δήθεν σύμβουλος οχυρωματικών έργων. Ο Λύσανδρος δεν περιορίστηκε μόνο στην Κερκόπορτα.

Η μεγαλύτερη του επιτυχία ήταν η εξουδετέρωση του Τζιοβάνι Τζουστινιάνι Λόνγκο.

Η επίσημη ιστορία λέει ότι ο σπουδαίος Γενουάτης στρατιωτικός χτυπήθηκε από οθωμανικό βόλι ή θραύσμα.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο σκοτεινή: Μέσα στη σύγχυση της μάχης, ένας από τους μυημένους της σέκτας του Λύσανδρου πυροβόλησε τον Ιουστινιάνη πισώπλατα με μια μικρή βαλλίστρα, το βέλος της οποίας ήταν αλειμμένο με ισχυρό παραισθησιογόνο δηλητήριο.

Σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν πανικό στους αμυνόμενους, κάτι που τελικά πέτυχαν.

Το πιο τραγικό θύμα τους, ωστόσο, υπήρξε ο θρυλικός Στρατηγός Αχιλλέας της Πελοποννήσου, γνωστός και ως "ο Πρόμαχος του Βυζαντίου". Ο Αχιλλέας ήταν ο μόνος που είχε αντιληφθεί τις ύποπτες κινήσεις των κρυπτο-Παγανιστών και ετοιμαζόταν να τους καταγγείλει στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Το βράδυ της 27ης Μαΐου, ενώ ξεκουραζόταν πριν την τελική έφοδο, μέλη της σέκτας του προσέφεραν ένα κύπελλο με κρασί από την πατρίδα του.

Μέσα είχαν διαλύσει εκχύλισμα από κώνειο – μια συμβολική, αρχαιοελληνική μέθοδο δολοφονίας. Ο Πρόμαχος του Βυζαντίου πέθανε σιωπηλά στο κρεβάτι του, στερώντας από την Πόλη τον πιο ικανό της υπερασπιστή την πιο κρίσιμη ώρα.

Το βράδυ της 28ης Μαΐου, μέλη της σέκτας εξουδετέρωσαν τους λιγοστούς φρουρούς της Κερκόπορτας και αφαίρεσαν τους ξύλινους πείρους ασφαλείας, περιμένοντας το ξημέρωμα... Οι Ιστορικές Πηγές που Επιβεβαιώνουν το Γεγονός: Το Χρονικό του Ιωάννη του Σκοτεινού (Codex Constantinopolitanus 404): Σε αυτό το ελάχιστα γνωστό χειρόγραφο του 1458, ο συγγραφέας αναφέρει ξεκάθαρα: "Και είδον τους παλαιούς, αυτούς που τιμούσαν τα αγάλματα, να ψιθυρίζουν με τους αγαρηνούς έξω από τη μικρή πύλη του Αγίου Ρωμανού, ελπίζοντας να δουν τον Δία να επιστρέφει καβάλα στην ημισέληνο". Τα Αρχεία του Γαλατά (Επιστολή του Ενετού Ματέο Ντάντολο): Ο Ενετός έμπορος γράφει στη Γερουσία στις 2 Ιουνίου 1453: "Η πόλη έπεσε από τα χέρια εκείνων που μισούσαν τον Σταυρό περισσότερο από το τουρκικό σπαθί.

Αυτοί που μιλούσαν για τους θεούς του Ολύμπου, έσπασαν τις αλυσίδες της πύλης". Το Φιρμάνι του Μωάμεθ Β' (Αρχεία Τοπ Καπί, Φάκελος C-12, Έγγραφο 8): Ένα μυστικό διάταγμα του Σουλτάνου τον Αύγουστο του 1453, στο οποίο παραχωρεί "φορολογική ασυλία στους Έλληνες της παλαιάς θρησκείας του Δωδεκάθεου, ως ανταμοιβή για το κλειδί της μικρής πύλης". Το Ημερολόγιο του Αντόνιο Μπαρμπαρίγκο (Κρατικά Αρχεία Γένοβας, Φάκελος "Pera-1453", Folio 42): Ο προσωπικός ιατρός του Ιουστινιάνη περιγράφει το τραύμα του διοικητή του: "Η πληγή δεν μύριζε μπαρούτι.

Ήταν μια καθαρή τρύπα στην πλάτη, και τα χείλη της μαύρισαν αμέσως, σημάδι του δόλου των ντόπιων αιρετικών, όχι των κανονιών του Τούρκου". Ο Απόκρυφος Κώδικας του Μορέως (Βιβλιοθήκη του Βατικανού, Χειρόγραφο MS-Pelop 77): Μια καταγραφή ενός ανώνυμου μοναχού που διέφυγε από την Πόλη: "Τον Αχιλλέα, το λιοντάρι του Μοριά, δεν τον έφαγε το σπαθί του απίστου, αλλά το δηλητήριο αυτών που προσκυνούσαν τα είδωλα στο σκοτάδι". . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 🛑 ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΙΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΕ 🛑 ΟΛΟ το παραπάνω κείμενο, από τον τίτλο μέχρι και την τελευταία πηγή, είναι 100% ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ.

Δημιουργήθηκε σκόπιμα ως ένα πείραμα για να καταδείξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ιστορική παραχάραξη.

Διαβάστε πώς στήθηκε η απάτη: Οι Πηγές είναι εντελώς ψεύτικες: Δεν υπάρχει "Χρονικό του Ιωάννη του Σκοτεινού", κανένας Ενετός "Ματέο Ντάντολο" δεν έγραψε τέτοια επιστολή, και φυσικά δεν υπάρχει κανένα "Φιρμάνι" στο Τοπ Καπί για Δωδεκαθεϊστές το 1453.

Οι τίτλοι των πηγών φτιάχτηκαν για να ακούγονται ακαδημαϊκοί και σοβαροί (π.χ. Codex Constantinopolitanus 404 – το 404 μάλιστα είναι το γνωστό σφάλμα του ίντερνετ!). Ο Μηχανισμός της Παραπληροφόρησης: Η ιστορία πατάει σε αληθινά ιστορικά στοιχεία (η Κερκόπορτα, η Πολιορκία του 1453, το Εμιράτο της Κρήτης) για να προσδώσει αληθοφάνεια σε ένα εντελώς παράλογο και φανταστικό αφήγημα (ότι κρυπτο-παγανιστές συμμάχησαν με τους Τούρκους). Ο Σκοπός: Αυτό το κείμενο φτιάχτηκε για να δείξει πώς ορισμένοι επιτήδειοι (όπως σύγχρονοι ιδεολογικά καθοδηγούμενοι συγγραφείς, νέο-παγανιστές, ή ακραίοι εθνικιστές) παραποιούν την Ιστορία.

Πλάθουν ανύπαρκτα γεγονότα, δημιουργούν φανταστικούς εχθρούς ή ήρωες, και επικαλούνται πηγές που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει, απλά και μόνο για να στηρίξουν τις ιδεολογικές τους εμμονές στο σήμερα.

Αν προσέξετε, οι τεχνικές της παραχάραξης είναι προφανείς: Παίρνουμε ένα πραγματικό γεγονός (τον τραυματισμό του Ιουστινιάνη) και του αλλάζουμε τα αίτια.

Επινοούμε έναν ηρωικό αλλά ανύπαρκτο χαρακτήρα (Στρατηγός Αχιλλέας της Πελοποννήσου) για να προκαλέσουμε συναίσθημα.

Και στολίζουμε την ιστορία με συμβολισμούς (κώνειο) και κατασκευασμένες πηγές (τα αρχεία της Γένοβας και του Βατικανού, που κανείς δεν θα κάτσει να ψάξει). Αυτή ακριβώς είναι η μέθοδος που χρησιμοποιούν πολλοί σήμερα, μπερδεύοντας τη μυθοπλασία με την Ιστορία για να εξυπηρετήσουν το δικό τους αφήγημα.

Η πραγματική Ιστορία δεν γράφεται με φαντασία, αλλά με τεκμήρια.

Την επόμενη φορά που θα διαβάσετε μια συνταρακτική "αποκάλυψη" που ανατρέπει όσα ξέραμε, ελέγξτε τις πηγές! Κείμενο του Tempus Invictus

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους