Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω τώρα ένα όνειρο τρελό. Θέλω να είναι μια απλή Τρίτη απόγευμα.

Να έχω πει στη δουλειά ότι πρέπει να φύγω νωρίς.

Να φεύγω για να προλάβω να βρω να παρκάρω, κάπου στο Φάληρο.

Να κάνω 10 ώρες να παρκάρω, με τα χίλια ζόρια, αλλά να μη με νοιάζει.

Να παίρνω το κασκόλ μου και να περπατάω με ανυπομονησία και ενθουσιασμό προς το νέο ΣΕΦ.

Να ακούω την κερκίδα απ'τον προαύλιο χώρο του γηπέδου και να ανατριχιάζω.

Να μπαίνω μέσα στο ολοκαίνουριο γήπεδο μας και να τα βλέπω όλα κόκκινα.

Να τραγουδώ για τον μπασκετικό Θρύλο μου για 40 λεπτά σε παιχνίδι Euroleague.

Μετά, να βιάζομαι να περάσω απέναντι για να πάω στο άλλο στολίδι.

Για να δω τον ποδοσφαιρικό Θρύλο μου να παίζει στο Champions League.

Όσο περνάω τη γέφυρα, να χαζεύω τη θάλασσα του Πειραιά από τις οθόνες που θα περιβάλλουν το νέο Καραϊσκάκης.

Να μπαίνω στο γήπεδο και να συνεχίζω το τραγούδι για άλλα 90 λεπτά, μαζί με 53 χιλιάδες τρελούς Ολυμπιακούς.

Και όλα αυτά, σκεπτόμενος τις παλιές εκδόσεις των γηπέδων στα οποία με πρωτοέφερε ο πατέρας μου.

Μη ξεχνώντας ποτέ τις αμέτρητες ώρες που πέρασα στα γήπεδα αυτά, ακολουθόντας το πάθος μου, τον Ολυμπιακό.

Όπως και ο πατέρας μου δεν θα ξεχάσει ποτέ το παλιό Καραϊσκάκης και το παλιό ΣΕΦ όπου σαν παιδί έμαθε να αγαπάει τον Ολυμπιακό.

Γιατί αυτό είναι ο Ολυμπιακός.

Είναι η ιστορία που μας συνοδεύει στη ζωή. Και όσο μεγαλώνει αυτός, μεγαλώνουμε κι εμείς μαζί του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους