Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα ακόμη ανυπεράσπιστο παιδί. Τυλίχθηκε στις φλόγες, αυτή τη φορά. Νόμισε πως βρήκε καταφύγιο στην ντουλάπα και υπέγραψε την θανατική του καταδίκη.

Έφυγε μόνο, φοβισμένο, άδικα.

Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν γράφω ανυπεράσπιστο, δεν εννοώ από τους γονείς.

Κι αυτοί θύματα είναι.

Δεν εννοώ από τους πυροσβέστες μας, που κάθε καλοκαίρι δίνουν μάχες σώμα με σώμα αψηφώντας την δική τους ζωή. 110 από δαυτους διαβάζω, ήταν στο πλάι του 12χρονου, κι ας μην πρόλαβαν να του σώσουν τη ζωή.

Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και οι ευθύνες βαραίνουν θα έλεγα μια ολάκερη κοινωνία.

Για σκέψου, για αναρωτήσου.

Εσύ που με διαβάζεις τώρα.

Στα 20,30,50,70 χρόνια ζωής σου (γιατί μπορεί να έχεις οποιαδήποτε από αυτες τις ηλικίες), διδάχτηκες ποτέ στο σχολείο για σχέδιο εκκένωσης σε περίπτωση πυρκαγιάς; Για μέτρα προστασίας; Έχεις υιοθετήσει στην κουλτούρα σου Έλληνα τα παραπάνω; Τα κατέχεις, ξέρεις πως να αντιδράσεις αν προλάβεις; Εγώ, όχι.

Με εξαίρεση κάποιους επαγγελματικούς χώρους όπου υποχρεώνει ο νόμος και γίνονται σεμινάρια και όντως σε κάποιες περιπτώσεις παρακολουθούν και συμμετέχουν όλοι και οι περισσότεροι (ποτέ όλοι, ας μη γελιομαστε, είναι ο άρχοντας της λούφας ο Έλληνας) μαθαίνουν, ευαισθητοποιούνται, αποκτούν επίγνωση... δυστυχώς δεν ξέρουμε πως να συμπεριφερθούμε σε μια τέτοια καταστροφή! Επίπεδο προετοιμασίας: 0! Ποιος από εμάς είτε μένει κοντά σε δάσος είτε στον αστικό ιστό έχει πυροσβεστήρα ή πυράντοχη κουβέρτα σπίτι του; (Κανείς! Τώρα τελευταία πήραμε για τα αυτοκίνητα μας, μη τυχόν και φάμε πρόστιμο!) Επίπεδο δράσης: 0! Ποιος έχει στην οικοδομή του σχέδιο δράσης σε περίπτωση πυρκαγιάς; Με χάρτη εξόδων και ασφαλών διαδρομών; Ποια διαχείριση πολυκατοικίας έχει μεριμνήσει σχετικά; Ποιος Δήμος;;; Να εισπράττουν τα δημοτικά τέλη ξέρουν.

Στο να μας καπελωνουν με φόρους, ενφια, παράβολα και ένας Θεός ξέρει πόσα, είναι άρχοντες.

Μαζί όμως με την τόση χαρτουρα όταν εκδίδεται μια οικοδομική άδεια, κανείς δεν ενδιαφέρεται να ενημερώσει τους διαμένοντες για τυχόν κινδύνους από φυσικές καταστροφές στην περιοχή τους και τρόπους προστασίας και σχέδιο δράσης όταν τους βρει το κακό.

Πώς όταν ΔΕΝ έχω λάβει από παιδί ακόμη, από το σχολείο ακόμη, ενημέρωση πώς και προς τα πού είναι ασφαλές να κινηθώ, θα ξέρω ποιον δρόμο να πάρω; Πώς θα μπορώ να εκτιμήσω τον κίνδυνο; Πώς θα προστατευτώ όταν δεν διαθέτω μέτρα προστασίας; Γιατί η κουλτούρα μας είναι πως δε θα συμβεί σε εμένα το κακό, πάντα στους άλλους συμβαίνει και το κράτος ούτε ενθαρρύνει, ούτε ενισχύει να προμηθευτώ τα απαραίτητα, ούτε καν με υποχρεώνει δια νόμου έστω, για τα απαραιτητα- γιατί ζούμε και σε μια χώρα που με την τρομοκρατία ίσως "βάλει μυαλό" ο πολίτης αλλά τουλάχιστον κι εμείς θα έχουμε απαλλαγεί από την ευθύνη.

Είναι 2026 και άνθρωποι που είτε πριν 50 χρόνια είτε πριν 5 χρόνια ξεκίνησαν το σχολείο, κανείς δεν τους ενημέρωσε για πράγματα που λανθασμένα θεωρούμε αυτονόητα... Ποιό 112 νομίζεις θα υπολογισουν ή θα πάρουν στα σοβαρά; Γιατί έναν άνθρωπο: που ο γονέας του δεν τον ενημέρωσε τι θα τον σώσει στην πυρκαγιά (όχι γιατί δεν ήθελε αλλά γιατί κι εκείνος, δεν ξέρει! Ιδέα δεν έχει, κανείς δεν του είπε!)... που ούτε ο δάσκαλος τον ενημέρωσε (όχι γιατί δεν ήθελε, μα γιατί δεν του δόθηκε η ευκαιρία και τα μέσα, τον πίεζαν πάντα από το υπουργείο "να βγάλει την ύλη")... που οι κρατικοί φορείς ποτέ δεν τον ενημέρωσαν με γραπτές οδηγίες/ σεμινάρια στην περιοχή του/ προτάσεις προφύλαξης... γιατί λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο, το 112 να τον κάνει πιστεύεις να εκτιμήσει τον κίνδυνο; Γιατί να τον πείσει να εγκαταλείψει την περιουσία του και να φύγει χωρίς να προσπαθήσει να διασώσει ο,τι μπορεί; Γιατί ένα απρόσωπο sms (που δεν ξέρουμε κι αν είναι σε θέση να διαβάσουν ολοι- τα 5χρονα ή οι 70χρονοι αντίστοιχα) θεωρεί το κράτος μας πως είναι ΛΥΣΗ; Ποια λύση δίνει; Ποια προφύλαξη; Ποια οδηγία; Ποια εκπαίδευση; Ποια στήριξη; Ποια εξασφάλιση στον πολίτη; Είναι 2026 και με "σεμινάριο" της μιας διδακτικής (45') ώρας (γιατί δεν επιτρέπουν περισσότερο χρόνο ούτε στον δάσκαλο ούτε στον πυροσβέστη βλέπεις, τους επιβάλλει άλλες εργασίες, πιο "σημαντικές" το δημόσιο) από 2-3 πυροσβέστες σε αυλές σχολείων που παρακολουθούν ταυτόχρονα 50 και 100 και 200 παιδιά περιμένουμε να υιοθετήσουμε κουλτούρα προφύλαξης και αντιμετώπισης σε περίπτωση πυρκαγιάς σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι καίγεται από άκρη σε άκρη.

Είναι 2026 και άνθρωποι καίγονται στα σπίτια τους.

Είναι 2026 και ένα παιδί 12 χρόνων- σχεδόν έφηβο όχι μωρό!, κρύφτηκε μέσα στην ντουλάπα για να σωθεί από τις φλόγες για να βρεθεί απανθρακωμένο λίγο παραπέρα από τον 66χρονο, δάσκαλο στο επάγγελμα, κηδεμόνα, επίσης απανθρακωμένο στην προσπάθεια του να σβήσει τις φλόγες στις οποίες έβλεπε να τυλίγεται το βιός του.

Είναι 2026 και δυστυχώς, δεν υπάρχει ελπίδα. "Κάποτε θα' ρθουν" - στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη που κυκλοφόρησε με τη φωνή του Παύλου Σιδηροπούλου πρώτη φορά το 1971. 55 χρόνια περάσαν, δίχως ελπίδα.-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους