Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο λογαριασμός της περιόδου 1981-1989 Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν αναμφίβολα ένας χαρισματικός πολιτικός ηγέτης, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με ορκισμένους εχθρούς και φανατικούς οπαδούς μέχρι και σήμερα.

Κατά την προσωπική μου άποψη, ήταν αυτός, που εκτός του ότι κληροδότησε το χρέος στο 89% του ΑΕΠ το 1990, από 28% το 1981, εμφύσησε στον Έλληνα τη νοοτροπία του ωχαδερφισμού η οποία έγινε …. «εθνική ιδεολογία». Το «σιγά μην πληρώσω εγώ», το «όλοι τα παίρνουν, γιατί όχι κι εγώ», το «κάπου θα βολευτεί το παιδί», είναι νοοτροπίες που «γιγαντώθηκαν» τη «χρυσή» οκταετία του Παπανδρέου.

Η πολιτική ανεξέλεγκτων προσλήψεων την δεκαετία του '80, δεν διόγκωσε μόνο το Δημόσιο — από 380.000 σε πάνω από 700.000 υπαλλήλους — αλλά δίδαξε σε μια ολόκληρη κοινωνία ότι η αμοιβή δεν συνδέεται με την παραγωγή.

Ότι ο διορισμός στο Δημόσιο είναι δικαίωμα και το ρουσφέτι πολιτική.

Ότι η φοροδιαφυγή δεν είναι κλοπή, είναι άμυνα.

Δημιούργησε στον Έλληνα την πεποίθηση πως μπορεί να περνά καλά, δουλεύοντας ελάχιστα.

Θεμελίωσε ένα μοντέλο κατανάλωσης που έγινε η ρίζα όσων δεινών ακολούθησαν.

Ένα μοντέλο που ανέδειξε το χρήμα σε αξία υπέρτατη και στηρίχθηκε στην ανεξέλεγκτη σπατάλη του δημοσίου χρήματος, στον παρασιτισμό και στα δανεικά, όχι στην παραγωγή και στην ανάπτυξη.

Για να είμαστε δίκαιοι, το ρουσφέτι, δεν το «εφηύρε» ο Ανδρέας.

Υπήρχε από συστάσεως ελληνικού κράτους.

Εκείνος όμως το «εκβιομηχάνισε», το μετέτρεψε σε κοινωνικό συμβόλαιο.

Και μια κοινωνία που μαθαίνει ότι το χρήμα προέρχεται…… από τον ουρανό, δηλαδή από τα δανεικά, δεν την απασχολεί ποιος θα πληρώσει.

Ποιος πληρώνει; Οι τριαντάρηδες, οι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες του 2026 δουλεύουν για να εξοφλήσουν τα δανεικά της δεκαετίας του 80, μιας εποχής που δεν ψήφιζαν.

Να είμαστε όμως αντικειμενικοί. Ο Ανδρέας «έφυγε» το 1996.

Η νοοτροπία του Παπανδρεισμού κυβερνάει ακόμη.

Καμία κυβέρνηση — καμία — δεν τόλμησε να την ανατρέψει. Ο Μητσοτάκης του '90 έκανε δειλά βήματα και έπεσε από τους δικούς του. Ο Σημίτης άλλαξε το λεξιλόγιο, όχι το σύστημα: πίσω από τον «εκσυγχρονισμό» οι προσλήψεις συνεχίστηκαν και ο λογαριασμός των Ολυμπιακών προστέθηκε στον σωρό. Ο Καραμανλής του 2004 παρέλαβε ελλείμματα και τα εκτόξευσε, διορίζοντας στο Δημόσιο σαν να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα.

Και οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι; Αν και έχουν γίνει κάποιες λίγες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, κυβερνούν με επιδόματα, βαφτίζουν «στήριξη» ό,τι ο Ανδρέας αποκαλούσε «αλλαγή» και δεν αγγίζουν το κράτος-εργοδότη γιατί ξέρουν ότι εκεί κρίνονται οι εκλογές. Ο Κυρ.

Μητσοτάκης έχει ακόμη την ευκαιρία να ξεριζώσει το «όνειρο» του διορισμού στο Δημόσιο και την κρατικοδίαιτη «επιχειρηματικότητα» από τον κατάλογο ελκυστικών επαγγελματικών επιλογών των Ελλήνων.

Θα το πράξει; Ο Παπανδρεισμός είναι σύστημα εξουσίας.

Αγοράζεις το παρόν με τα λεφτά του μέλλοντος και αφήνεις τον λογαριασμό σε όσους δεν ψηφίζουν ακόμη, υποθηκεύεις το μέλλον των επόμενων γενεών.

Την μέθοδο αυτή την υπηρέτησαν όλοι, πράσινοι, μπλε, ροζ και «μεταρρυθμιστές». Άλλαξαν τα χρώματα, όχι η πολιτική.

Και η κοινωνία; Η κοινωνία που κατηγορεί τους πολιτικούς είναι η ίδια που τους ψηφίζει κάθε φορά που υπόσχονται παροχές.

Ο ωχαδερφισμός δεν επιβλήθηκε.

Προσφέρθηκε και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό.

Η συντεχνιακή νοοτροπία που δημιούργησε ο Ανδρέας κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό.

Ο αθέμιτος πλουτισμός σε βάρος του κοινωνικού συνόλου αναδείχτηκε μαζί με το χρήμα ως η μεγαλύτερη «σοσιαλιστική» κοινωνική αξία.

Η χρεοκοπία του 2010 δεν ήταν κάτι αναπάντεχο.

Ήταν η φυσιολογική εξέλιξη ενός δανείου που πήραμε το 1981, οικονομικού και ηθικού, το οποίο αποπληρώνουμε ακόμη, ποικιλοτρόπως.

Το ερώτημα είναι, αν το πάθημα του 81 έγινε μάθημα αφενός για τους σημερινούς και επίδοξους κυβερνώντες αφετέρου δε για τον Ελληνικό λαό, τη νοοτροπία και τις επιλογές του. Γ.Γιαπρακάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους