🚩Σαν σήμερα, πριν 101 χρόνια, γεννιέται ο Κονγκολέζος πολιτικός και ηγέτης του αντιαποικιακού κινήματος για την ανεξαρτησία Patrice Lumumba, ο οποίος υπηρέτησε ως πρώτος πρωθυπουργός της Λαϊκής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν ηγέτης του Κονγκολέζικου Εθνικού Κινήματος (MNC) από το 1958 έως τη δολοφονία του το 1961.

Υποστηρικτής του Παναφρικανισμού, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μετατροπή του Κονγκό από αποικία του Βελγίου σε ανεξάρτητη δημοκρατία. Ο Λουμούμπα γεννήθηκε ως Elias Okit'Asombo στην Onalua, ένα χωριό στην κεντρική επαρχία Sankuru.

Τα πρώτα βήματα της σταδιοδρομίας του περιλαμβάνουν θέσεις ως υπάλληλος γραφείου στην εταιρεία εξόρυξης Symétain, περαιτέρω σπουδές στη σχολή ταχυδρομείων, τηλεφωνίας και τηλεπικοινωνιών της Αποικιακής Σχολής, μια σύντομη ενασχόληση με τη δημοσιογραφία και ηγετικές θέσεις σε διάφορες ομάδες πολιτών στην πόλη Stanleyville (σημερινή Kisangani). Τον Αύγουστο του 1958, ο Λουμούμπα ταξίδεψε στο Βέλγιο για να παρευρεθεί στην Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών.

Μετά την επιστροφή του, ίδρυσε το Κονγκολέζικο Εθνικό Κίνημα (MNC), το πρώτο και μοναδικό πολιτικό κόμμα εθνικής εμβέλειας που υποστήριζε ένα ενωμένο, κοσμικό και ανεξάρτητο Κονγκολέζικο κράτος. Ο Λουμούμπα συνελήφθη ξανά το 1958 εν μέσω συγκρούσεων με τις αποικιακές αρχές στο Στάνλεϊβιλ κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου του MNC, όπου 20 άτομα έχασαν τη ζωή τους.

Απελευθερώθηκε για να συμμετάσχει στη Στρογγυλή Τράπεζα των Βρυξελλών, όπου οι Κονγκολέζοι συμπατριώτες και σύντροφοί του αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν το μέλλον της χώρας τους απουσία του.

Στη συνάντηση αυτή, αποφασίστηκε ότι το Κονγκό θα αποκτούσε την ανεξαρτησία του στις 30 Ιουνίου 1960, τερματίζοντας την Βελγική αποικιοκρατία στην χώρα.

Το παρακάτω ποίημα «May Our People Triumph» του Patrice Lumumba εκφράζει την πίστη στην ελευθερία και την τελική νίκη των λαών της Αφρικής απέναντι στην αποικιοκρατία και την καταπίεση. Η Αφρική θα θριαμβεύσει Κλάψε, ω αγαπημένε μου μαύρε αδελφέ, βαθιά θαμμένε στην αιώνια, κτηνώδη νύχτα.

Εσύ, που η σκόνη σου σκορπίστηκε σε όλη την απέραντη γη από τους σιμούν και τους τυφώνες.

Εσύ, που με τα χέρια σου υψώθηκαν οι πυραμίδες, στη μνήμη βασιλικών δολοφόνων.

Εσύ, που αιχμαλωτίστηκες στις επιδρομές· εσύ, που αμέτρητες φορές νικήθηκες σε κάθε μάχη όπου θριάμβευσε η ωμή βία.

Εσύ, που διδάχτηκες μόνο ένα αδιάκοπο μάθημα, ένα και μοναδικό σύνθημα: δουλεία ή θάνατος.

Εσύ, που κρύφτηκες στα αδιάβατα δάση και υπέκυψες σιωπηλά σε αμέτρητους θανάτους, κάτω από τη φρικτή μορφή της τροπικής ελονοσίας, ή στα θανατηφόρα σαγόνια της τίγρης, ή στη βραδεία αγκαλιά του βάλτου, που σε έπνιγε λίγο λίγο, σαν τον πύθωνα... Ώσπου ήρθε μια μέρα που εμφανίστηκε ο λευκός, πιο πανούργος και πιο μοχθηρός από κάθε μορφή θανάτου.

Το χρυσάφι σου το αντάλλαξε με άχρηστες χάντρες και φτηνά στολίδια.

Βίασε και ατίμασε τις αδελφές και τις γυναίκες σου.

Δηλητηρίασε με το ποτό του τους γιους και τους αδελφούς σου.

Και έριξε ακόμη και τα παιδιά σου στα αμπάρια των πλοίων.

Τότε αντήχησε το ταμ-ταμ από χωριό σε χωριό και ανήγγειλε στους ανθρώπους πως άλλο ένα ξένο δουλεμπορικό είχε ανοίξει πανιά για μακρινές ακτές, εκεί όπου θεός είναι το βαμβάκι και βασιλιάς το δολάριο.

Εκεί, καταδικασμένος σε ατέλειωτη και εξαντλητική εργασία, να μοχθείς από την αυγή ως το δειλινό κάτω από τον αλύπητο ήλιο, σου έμαθαν, μέσα από τους ψαλμούς, να δοξάζεις τον δικό τους Θεό, ενώ εσύ ο ίδιος σταυρωνόσουν κάτω από ύμνους που υπόσχονταν ευτυχία σε έναν άλλο κόσμο.

Κι εσύ δεν ζητούσες παρά μία μόνο χάρη: να σε αφήσουν να ζήσεις, να ζήσεις, ναι, απλώς να ζήσεις.

Κοντά στη φωτιά, τα αχνά και παράξενα όνειρά σου ξεχύνονταν σε μελαγχολικές μελωδίες, τόσο πρωτόγονες και τόσο άφωνες όσο και ο πόνος σου.

Κάποτε ακόμη και χαιρόσουν.

Χόρευες, μέσα στην ξεχειλισμένη δύναμη της ψυχής σου.

Και τότε όλη η λαμπρότητα της ανθρωπιάς σου, οι γλυκές επιθυμίες της νιότης, αντηχούσαν γεμάτες δύναμη στις χάλκινες χορδές και στα φλογισμένα ταμπούρλα.

Και από εκείνη τη μεγάλη μουσική γεννήθηκε η τζαζ, θυελλώδης και αδάμαστη, διακηρύσσοντας στους λευκούς πως η γη δεν τους ανήκει ολόκληρη. Ω Μουσική, μόνο εσύ μας επέτρεψες να σηκώσουμε το πρόσωπό μας και να αντικρίσουμε κατάματα τη μελλοντική ελευθερία που μια μέρα θα γινόταν δική μας.

Ας γίνουν, λοιπόν, δικές σου οι όχθες των μεγάλων ποταμών, που μεταφέρουν με τα ζωντανά τους νερά το μέλλον που ανατέλλει.

Ας κάψει ο καυτός ήλιος του μεσημεριού κάθε σου θλίψη.

Ας εξατμιστούν στο αιώνιο φως του ήλιου τα δάκρυα που έχυσαν ο πατέρας και ο παππούς σου, βασανισμένοι μέχρι θανάτου πάνω σε τούτα τα θλιμμένα χώματα.

Και ας ζήσει ο λαός μας, ελεύθερος και χαρούμενος για πάντα, ας θριαμβεύσει και ας ευημερήσει ειρηνικά στο δικό μας Κονγκό, εδώ, στην καρδιά της μεγάλης μας Αφρικής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους