Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Arles: το χρονικό μιας απογευματινής βόλτας σε μια πολη-παλίμψηστο Ιδρύθηκε από τους Έλληνες Φωκαείς, στις όχθες του Ροδανού.Αργότερα οι Ρωμαίοι τη μετέτρεψαν σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Γαλατίας.

Σήμερα είναι ένα ζωντανό μνημείο, συνδέοντας ρωμαϊκή αρχαιότητα, μεσαίωνα, αναγέννηση και κάποιες πιο μοντέρνες εκφάνσεις της καθημερινής ζωής. Οι Λέοντες της γέφυρας που καταστράφηκε μένουν ακόμη όρθιοι και μας υποδέχονται με άκαμπτο βλέμμα, ενσωματώνοντας την αίγλη της ρωμαϊκής και της κελτικης ιπποσύνης, στις οποίες βαφτίστηκε τούτη η πόλη.

Προχωρώντας το πρώτο αξιοσημείωτο πράγμα που συναντώ είναι παλαιο-βιβλιοπωλείο σου οποίο ξεχύνομαι όπως τα μικρά παιδιά σε παραλία με άμμο στο πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού.

Φωτογραφίζω όμορφες σελίδες, χάρτες και αντικείμενα και μαθαίνω πληροφορίες για την περιοχή και για ιστορικά αντικείμενα.

Δίπλα μέσα σε μια καθολική εκκλησία γίνονταν εργασίες υπό τους ήχους της...τζαζ.

Βιντεοσκόπησα αυτό το σκηνικό για να δείξω τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κοινοτικό ιερό χώρο οι ντόπιοι, σε αντίθεση με εμάς.

Φεύγοντας από τον ναό, στον οποίο ένιωσα πολύ άνετα, βλέπω μια ζωγραφιά που μου θύμισε τον συμβολιστη William Blake.

Σκέφτομαι ότι όντως βρήκε τη θέση του εκεί, λίγο πριν την έξοδο.

Λίγα μέτρα παραπέρα, πέφτω σε μια... μάγισσα.

Βιτρίνα με πίνακα Ταρώ, παραδοσιακά σκουπόξυλα, βιβλία, κ.α.., και μια βαλσαμωμένη ή, πιο πιθανο, ψεύτικη αλεπού.

Περιεργάζομαι τη βιτρίνα, βγαίνει η ίδια και με καλεί μέσα... Επόμενη στάση στον επιβλητικό και περίτεχνο κυρίως Καθεδρικό Ναό της Αρλ, που βρίσκεται λίγα μέτρα παραπέρα, ο οποίος συνδέει θρησκεία, τέχνη, και μυστήριο, δημιουργώντας ατμόσφαιρα και προκαλώντας το ενδιαφέρον μου.

Κατεβαίνω προς το κέντρο και βλέπω περιοχές που ζωγράφισε ο Βαν Γκογκ, όπως το κίτρινο μαγαζί στην πλατεία που σύχναζε.

Παραδίπλα ο χώρος του ψυχιατρείου που νοσηλεύονταν, το οποίο τώρα έχει κατεδαφιστεί και έχει δώσει τη θέση του σε άλλο πιο σύγχρονο κτήριο.

Απέναντι, όμως, ένας τοίχος μού επιφυλάσσει μια απρόσμενη συγκίνηση.

Με κοιτούν οι αγαπημένοι ήρωες των παιδικών μου χρόνων, ο Γιόχαν και ο Βίλλυ (Πίρουιτ). Χωρίς δεύτερη σκέψη αναζητώ στο κινητό τη μουσική εισαγωγή της σειράς και την αφήνω να πλημμυρίσει θριαμβευτικά τα στενά της πόλης· ένας μικρός προσωπικός φόρος τιμής στις εικόνες που συντρόφευσαν τη νιότη μου.

Προχωρώντας στο ρωμαϊκό κομμάτι της πόλης, σε μια βιτρίνα , αντικρίζω την προτομή του ίδιου του Καίσαρα., δίπλα στο εθνικό σύμβολο του γαλατικου αλεκτορα.

Λίγο ψηλότερα δεσπόζει το εξαιρετικά διατηρημένο ρωμαϊκό αμφιθέατρο, που εξακολουθεί να κυριαρχεί στον αστικό ιστό ύστερα από δύο χιλιετίες.

Λίγα βήματα ακόμη και αποκαλύπτονται το αρχαίο θέατρο και τα κατάλοιπα της ρωμαϊκής αγοράς, υπενθυμίζοντας ότι στην Αρλ ο χρόνος δεν εξαφανίζεται...απλώς προσθέτει το ένα στρώμα πάνω στο άλλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους