Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) ΘΕΛΩ Θέλω να προσευχηθώ με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω Θέλω να τιμωρήσω με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω Θέλω να προσφέρω με την ίδια δύναμη που ’θελα στο ξεκίνημα Θέλω να νικήσω αφού δεν μπορώ να νικηθώ * Ἀγωνίες Ἂν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀνοίξεις.

Ὅσο καὶ νὰ χτυποῦν.

Πρέπει νὰ πιστέψουν πὼς τὸ σπίτι εἶναι ἀδειανό.

Δὲν θὰ τὴ σπάσουν.

Μὴ φοβᾶσαι.

Ἂν τὴ σπάσουν, θὰ ξέρουμε πὼς μᾶς πρόδωσαν.

Οὔτε κ᾿ ἐγὼ τὸ πιστεύω.

Ναί, θὰ πυροβολήσω ἂν μποῦνε.

Ἐσὺ δοκίμασε νὰ φύγεις. θὰ μπορέσεις.

Γιὰ μᾶς θἆναι.

Τόση ὥρα τριγυρίζουν τὸ σπίτι.

Κύταξε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο παραθύρι.

Μὰ πρόσεχε.

Ναί, βλέπω.

Χτυπᾶνε ἀπέναντι.

Μίλα σιγότερα. Ἀκοῦς; Φασαρία; Τί νὰ γίνεται; Κάποιον πιάσανε.

Εἶναι γέρος.

Τὸν χτυπᾶνε τὰ σκυλιά. Ἄτιμοι.

Πόσους θὰ πιάσετε; θὰ μείνουν ὅσοι χρειάζονται καὶ περσότεροι. θὰ μείνουν καὶ δὲν θὰ σταυρώσουν τὰ χέρια. * Αὔριο Φῶς Γέλια ζωῆς Χαρὲς μακρυνές Σκέψεις ἀγάπης Στιγμὲς φωτεινές Ἐλπίδες θρεμμένες Πίστης δουλειά Μνήμες κρυμμένες Πόνου Φωτιά Λεύτερη σκέψη Δοῦλο κορμί Θλιμμένη ὄψη Χαρούμενη ὁρμὴ Τέτοιο σημάδι Ἀγώνα ἀδελφός Τώρα σκοτάδι Αὔριο φῶς * Στὴν Ἑλλάδα σήμερα Σβησμένη φλόγα, ποὺ πάντα καίει Σκέπασμα τάφου χωρὶς νεκρούς.

Μάτια κλαμένα ποὺ κοιτᾶνε Σκέψεις κρυμμένες σὲ Προσκαλοῦν.

Πίστη κι ἐλπίδα χαροπαλεύουν Πνεῦμα κι ἀλήθεια στὶς φυλακές.

Ἅγιες προσπάθειες ναυαγισμένες Φωνὲς ἀνθρώπων σὲ προσκαλοῦν.

Σπόρος ὀργῆς πέφτει στὸ χῶμα Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν. * Ὑπόσχεση Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε ἀπελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση». * ΚΟΙΝΟΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ Πώς να βρεθώ κοντά στους Βάσκους; Στους Κούρδους πώς να δείξω την αγάπη μου; Στη Νότιο Αφρική στη Ροδεσία πώς να τρέξω; Στους Νέγρους, πώς να πω πως βρίσκομαι κοντά τους; Στην Ινδοκίνα πώς να φτάσω; Της Βεγγάλης το Λαό πως ν’ αγκαλιάσω; Την πολεμίστρα μου ν’ αφήσω δεν μπορώ Μ’ ας ξέρουνε πως τους εχθρούς τους κι εμείς εδώ τους πολεμάμε Κοινοί οι εχθροί μας Δικοί τους και δικοί μας * Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ Τρία βήματα μπροστά και τρία πίσω πάλι Χίλιες φορές την ίδια διαδρομή Έξη χιλιάδες βήματα… Ο σημερινός περίπατος με κούρασε ίσως γιατί τα βήματα μετρούσα Τώρα σταμάτησα μα αύριο αντίθετα θ’ αρχίσω να βαδίζω (η ποικιλία ομορφαίνει τη ζωή) και κάτι άλλο σκέφτομαι μικρότερα τα βήματα αν κάνω τέσσερα–τέσσερα μπορεί να τα μετρώ! Καλά το σκέφτηκα Πιο όμορφη θα γίν’ η διαδρομή!!… * ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ Το πρώτο θύμα των τυράννων είναι το πνεύμα το δικό τους.

Πρώτα σ’ αυτό φορούν τις αλυσίδες. * ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ Κέρδιζα μια ζωή Ένα εισιτήριο για το θάνατο Και ταξιδεύω ακόμη Κάποιες στιγμές νόμισα πως έφτανα στου ταξιδιού το τέλος.

Μα έκανα λάθος.

Εκπλήξεις ήταν μόνο της διαδρομής. * ΑΓΩΝΙΕΣ Αν χτυπήσουν την πόρτα, μην ανοίξεις.

Όσο και να χτυπούν.

Πρέπει να πιστέψουν πως το σπίτι είναι αδειανό.

Δεν θα τη σπάσουν.

Μη φοβάσαι.

Αν τη σπάσουν, θα ξέρουμε πώς μας πρόδωσαν. * Η ΜΠΟΓΙΑ Ζωντάνεψα τους τοίχους φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού Όμως μπογιά δε βρήκαν Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν * Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ Ένα σπιρτόξυλο για πέννα αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί Μα τι να γράψω; Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω παράξενο και πήζει το μελάνι Μέσ’ από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα * ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ Ψυχή φυλακισμένη στο κορμί Κορμί φυλακισμένο στη ζωή Ζωή φυλακισμένη μεσ’ στο Χρόνο Πνεύμα π’ απ’ όποια φυλακή κι αν βγει σε φυλακή πάλι θα πέσει Κι είναι μονάχα το κορμί π’ αγάπησε τη φυλακή του Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν. * Επιλογή/ επιμέλεια: Μαριανίνα Βεντούρη Marianina Ven

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους