Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΤΕΛΟΣ (?) ΤΗΣ ΕΚΠΛΗΞΗΣ THE END (?) OF SURPRISE (English text follows) Παρακολουθώ διαρκώς παραστάσεις, εντός και εκτός χώρας, και κυρίως παρακολουθώ συστηματικά παραστάσεις που θα ονομάζαμε πειραματικές ή πρωτοποριακές ή εναλλακτικές.

Δηλαδή παραστασεις που επιχειρούν να κάνουν κάτι το διαφορετικό, το απρόβλεπτο.

Ωστόσο σπάνια πλέον ξαφνιάζομαι.

Όχι με την έννοια ότι “τα έχω δει όλα”, ή ότι τις σνομπάρω, ή ότι δεν συμβαίνει τίποτα ενδιαφέρον.

Αντίθετα, συμβαίνουν συνεχώς αξιόλογα πράγματα , έργα και παραστάσεις που κάποτε θα μπορούσαν να προκαλέσουν σεισμό.

Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που τα υποδέχεται κανείς σήμερα.

Και αναρωτιέμαι όλο και πιο συχνά: Γιατί αυτά τα πράγματα δεν μένουν στη μνήμη ως κάτι πραγματικά διαφορετικό; Τι είναι αυτό που κονταίνει τη ζωή τους, που τα κάνει να περνούν χωρίς να αφήνουν πίσω τους το ίχνος μιας ρήξης ή έστω αμφισβήτησης; Ίσως το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι ότι το θεατρικό τοπίο έχει μεταβάλει τη σχέση του με την "έκπληξη". Ζούμε σε ένα περιβάλλον "surprise proof". Ένα περιβάλλον όπου το απρόβλεπτο δεν εξαφανίζεται, αλλά εξουδετερώνεται σχεδόν τη στιγμή που εμφανίζεται.

Δεν προλαβαίνει να σταθεί ως ανοίκειο, να δείξει τι έχει πετύχει, πριν ήδη αναγνωριστεί ως ακόμη μία παραλλαγή του γνωστού.

Πριν γίνει ρήξη, έχει ήδη γίνει κανονικότητα.

Το σύστημα ή, πιο σωστά, το οικοσύστημα μέσα στο οποίο κυκλοφορούν οι παραστάσεις, έχει αποκτήσει μια εντυπωσιακή ικανότητα απορρόφησης του σοκ.

Όχι με τρόπο θεαματικό ή βίαιο, αλλά σχεδόν αθόρυβα, μέσω αναγνώρισης, εκλογίκευσης, εμπορευματοποίησης, ταξινόμησης, ορατότητας και κυκλοφορίας.

Έτσι, ακόμη και οι πιο αιχμηρές χειρονομίες, θέσεις ή προτάσεις πριν τις πάρουμε είδηση έχουν μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, στις καλλιτεχνικές μας προσδοκίες.

Έγιναν καθωσπρέπει.

Και ακριβώς εδώ είναι το πιο παράδοξο, ισως απο πολλες απόψεις και ανησυχητικο: το γεγονός οτι το σοκ του καινούργιου, του ασυνηθιστου δεν προλαβαίνει να αναγνωριστεί ως σοκ ή ασυνηθιστο τη στιγμή που συμβαίνει.

Με αυτή την έννοια, το αρχικο μου ερώτη,μα μετατοπίζεται: δεν είναι μόνο αν υπάρχει ακόμη το ανοίκειο ή το εναλλακτικό, πειτε το οπως θελετε, αλλά αν υπάρχει χρόνος ή χώρος για να αναγνωριστεί ως τέτοιο.

------------------------------------------------------------------ THE END (?) OF SURPRISE I constantly watch performances, both in my country and abroad, especially those we would call experimental or avant-garde or alternative.

And yet, I rarely feel surprised anymore.

Not in the sense that I have “seen it all,” or that I look down on them, or that nothing interesting is happening.

On the contrary, there are continuously worthwhile works , pieces and performances that at another time could have caused a shockwave.

And yet, something has changed in the way they are received today. And I find myself asking more and more often: Why don’t these things remain in memory as something truly different? What is it that shortens their lifespan, that makes them pass without leaving behind the trace of a rupture, or even of a challenge? Perhaps the first thing one notices is that the theatrical landscape has altered its relationship with “surprise.” We live in a “surprise-proof” environment.

A context where the unexpected does not disappear, but is neutralized almost the moment it appears.

It does not have time to establish itself as the uncanny, to reveal what it might achieve, before it is already recognized as yet another variation of the familiar.

Before it becomes rupture, it has already become normality.

Comme il faut.

The system or more precisely, the ecosystem in which performances circulate , has acquired a striking capacity to absorb shock.

Not in a spectacular or violent way, but almost silently: through recognition, rationalization, commodification, classification, visibility, and circulation.

Thus, even the sharpest gestures do not disappear; they are absorbed.

Before we even register them, they have already entered our everyday vocabulary, our artistic expectations.

And here lies the most paradoxical point: the shock of the new, of the unfamiliar, does not even have time to be recognized as shock at the moment it occurs.

In this sense, the question shifts: it is no longer only whether the uncanny, or the alternative still exists, but whether there is still enough time or space for it to be recognized as such

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους