Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΣΚΙΑ Υποκεφάλαιο 5 Ο εχθρός που κατοικεί μέσα μας Γιατί πολεμάμε περισσότερο στους άλλους αυτό που δεν έχουμε συμφιλιώσει μέσα μας; «Όσο περισσότερο κυνηγάς τον εχθρό έξω από εσένα, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να αγνοήσεις εκείνον που περπατά δίπλα σου μέσα σου.» Το πέτρινο γεφύρι Ύστερα από πολλές ώρες πορείας, ο Αναζητητής και ο Συνοδοιπόρος έφτασαν σε ένα παλιό πέτρινο γεφύρι.

Κάτω κυλούσε ένα ορμητικό ποτάμι.

Το νερό χτυπούσε ασταμάτητα τους βράχους.

Ο ήχος του έμοιαζε με δύο ανθρώπους που καβγάδιζαν χωρίς να ακούν ο ένας τον άλλον. Ο Συνοδοιπόρος στάθηκε. «Γιατί σχεδόν όλες οι σχέσεις, κάποια στιγμή, μετατρέπονται σε μάχη;» Ο Αναζητητής δεν απάντησε.

Γιατί κι αυτός είχε κάνει την ίδια ερώτηση πολλές φορές στη ζωή του.

Ο λιθοξόος Πάνω στο γεφύρι δούλευε ένας ηλικιωμένος λιθοξόος.

Άλλαζε μία μόνο πέτρα. «Γιατί τόση προσπάθεια για μία πέτρα;» ρώτησε ο Αναζητητής.

Ο γέροντας σήκωσε το βλέμμα. «Γιατί αν χαλάσει μία πέτρα... κάποτε θα πέσει ολόκληρο το γεφύρι.» Ο Συνοδοιπόρος χαμογέλασε. «Μιλάτε για τις σχέσεις, έτσι δεν είναι;» Ο γέροντας δεν απάντησε.

Συνέχισε να δουλεύει.

Ο πρώτος καβγάς Καθώς περνούσαν το γεφύρι, ο Συνοδοιπόρος είπε ξαφνικά: «Νομίζω ότι κάνεις λάθος.» Ο Αναζητητής ξαφνιάστηκε. «Σε τι;» «Σε όλα αυτά που ψάχνουμε.

Όλο μιλάμε για εμάς.

Και οι άνθρωποι που πληγώνουν; Οι άδικοι; Οι εγωιστές; Οι χειριστικοί; Δεν έχουν ευθύνη;» Για πρώτη φορά η ένταση μπήκε ανάμεσά τους. Ο Αναζητητής απάντησε απότομα. «Φυσικά και έχουν.» «Τότε γιατί συνεχώς γυρίζουμε στον εαυτό μας;» Η σιωπή έγινε βαριά. Ο Σωκράτης Ο Σωκράτης εμφανίστηκε.

Δεν πήρε το μέρος κανενός. «Εσείς οι δύο πιστεύετε ότι διαφωνείτε.

Στην πραγματικότητα... κάνετε δύο διαφορετικές ερωτήσεις.» Οι δύο άνδρες τον κοίταξαν. «Ο ένας ρωτά: "Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πληγώνουν;" Ο άλλος ρωτά: "Γιατί εγώ πληγώνομαι τόσο;" Και οι δύο ερωτήσεις είναι απαραίτητες.

Αν κρατήσεις μόνο τη μία, θα δεις μόνο τη μισή αλήθεια.» Ο Γιουνγκ Ο Γιουνγκ στάθηκε ανάμεσά τους. «Η αυτογνωσία δεν σημαίνει ότι φταις πάντα εσύ.

Ούτε σημαίνει ότι φταίνε πάντα οι άλλοι.

Σημαίνει να διακρίνεις τι πραγματικά ανήκει σε εσένα και τι ανήκει στον άλλον.

Αυτή είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές ωριμότητας.» Ο Αναζητητής αναστέναξε. «Άρα δεν πρέπει ούτε να κατηγορώ συνεχώς τον εαυτό μου ούτε να μεταφέρω όλες τις ευθύνες στους άλλους.» «Ακριβώς», απάντησε ο Γιουνγκ.

Η επιστήμη Ο άνθρωπος με τη λευκή μπλούζα πλησίασε. «Στις σχέσεις συχνά λειτουργούν δύο διαδικασίες ταυτόχρονα.

Από τη μία, μπορεί να υπάρχουν πραγματικά επιβλαβείς συμπεριφορές, όπως η εξαπάτηση ή η χειραγώγηση.

Από την άλλη, ο τρόπος που τις βιώνουμε επηρεάζεται και από τις δικές μας εμπειρίες, ευαισθησίες και προσδοκίες.

Η κατανόηση και των δύο πλευρών βοηθά σε πιο ώριμες αποφάσεις.» Ο Συνοδοιπόρος έγνεψε. «Άρα μπορώ να προστατεύω τον εαυτό μου χωρίς να αρνούμαι την αυτοκριτική.» «Ναι», είπε ο επιστήμονας. «Η αυτογνωσία δεν απαιτεί να δέχεσαι την κακοποίηση ούτε να δικαιολογείς την αδικία.» Ο λιθοξόος Ο γέροντας τελείωσε τη δουλειά του.

Χτύπησε απαλά τη νέα πέτρα. «Ξέρετε γιατί αντέχουν τα παλιά γεφύρια; Γιατί κάθε πέτρα στηρίζει και στηρίζεται.

Αν μία θελήσει να σηκώσει όλο το βάρος... ή αν μία αρνηθεί να κρατήσει το δικό της... το γεφύρι θα ραγίσει.» Ο Αναζητητής χαμογέλασε. «Άρα έτσι είναι και οι σχέσεις.» Ο γέροντας αποκρίθηκε: «Οι καλές σχέσεις δεν είναι εκείνες όπου κανείς δεν κάνει λάθη.

Είναι εκείνες όπου και οι δύο αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί.» Η μεγάλη σύνθεση Ο Σωκράτης είπε: «Η αλήθεια δεν κατοικεί στις υπερβολές.» Ο Γιουνγκ είπε: «Η Σκιά γίνεται σοφία όταν σταματά να κυβερνά κρυφά τις επιλογές μας.» Ο λιθοξόος είπε: «Καμία γέφυρα δεν στέκεται με μία μόνο πέτρα.» Ο Συνοδοιπόρος κοίταξε τον Αναζητητή. «Σήμερα κατάλαβα κάτι.

Δεν χρειάζεται να διαλέξω ανάμεσα στην αυτογνωσία και στην αυτοπροστασία.

Χρειάζομαι και τα δύο.» Ο Αναζητητής χαμογέλασε. «Νομίζω ότι σήμερα μάθαμε και οι δύο.» Το υπαρξιακό συμπέρασμα Το βράδυ κάθισαν ξανά γύρω από τη φωτιά.

Για πρώτη φορά ο Αναζητητής δεν ένιωθε ότι οδηγούσε το ταξίδι.

Το ταξίδι οδηγούσε εκείνον.

Κοίταξε τον Συνοδοιπόρο.

Δεν ήταν πια ο άνθρωπος που αντιδρούσε σε όλα.

Είχε αρχίσει να ακούει.

Και ο ίδιος είχε αρχίσει να ακούει καλύτερα.

Ίσως αυτή να είναι η πιο αθόρυβη μορφή μεταμόρφωσης.

Δεν συμβαίνει όταν αλλάζουν οι ιδέες μας.

Συμβαίνει όταν αλλάζει ο τρόπος που ακούμε τον άλλον.

Γιατί κάθε πραγματικός διάλογος δεν είναι μια μάχη για το ποιος θα νικήσει.

Είναι μια κοινή αναζήτηση για μια αλήθεια που κανείς μόνος του δεν μπορεί να δει ολόκληρη.

Αφορισμός του κεφαλαίου «Η ωριμότητα αρχίζει όταν σταματάμε να ρωτάμε μόνο "ποιος φταίει;" και αρχίζουμε να ρωτάμε "τι μπορώ να καταλάβω καλύτερα;".» Ερώτηση προς τον αναγνώστη Στην πιο σημαντική σύγκρουση της ζωής σου, ποιο μέρος της ευθύνης ανήκε πραγματικά στον άλλον και ποιο, όσο δύσκολο κι αν είναι να το παραδεχτείς, ανήκε σε εσένα; Ξαφνικά... ο Αναζητητής αρχίζει να πιστεύει ότι πλέον κατάλαβε.

Αρχίζει να δίνει συμβουλές.

Να διορθώνει.

Να εξηγεί.

Να αισθάνεται ότι βλέπει πιο καθαρά από τους άλλους.

Και εκεί... πέφτει στη μεγαλύτερη παγίδα.

Την πνευματική αλαζονεία.

Φαντάσου αυτή τη σκηνή.

Βρίσκονται σε ένα μικρό χωριό.

Μια νέα γυναίκα κλαίει.

Ο άντρας της την εγκατέλειψε. Ο Αναζητητής, γεμάτος αυτοπεποίθηση, της λέει: «Δεν πρέπει να πονάς.

Είναι απλώς προσκόλληση.

Άφησέ τον να φύγει.» Η γυναίκα τον κοιτάζει. Σηκώνεται.

Και του δίνει ένα δυνατό χαστούκι.

Όλοι παγώνουν.

Και του λέει: «Είναι πολύ εύκολο να μιλάς για αποδέσμευση όταν δεν είσαι εσύ αυτός που αιμορραγεί.» Σιωπή. Ο Συνοδοιπόρος δεν λέει τίποτα.

Οι σοφοί δεν επεμβαίνουν. Ο Αναζητητής καταρρέει.

Για πρώτη φορά ντρέπεται πραγματικά.

Εκείνη τη νύχτα φεύγει μόνος του.

Εγκαταλείπει τη φωτιά.

Εγκαταλείπει τους σοφούς.

Εγκαταλείπει ακόμη και τον Συνοδοιπόρο.

Περπατά μέσα στη βροχή.

Και για πρώτη φορά φωνάζει. «Δεν ξέρω τίποτα! **Νόμιζα ότι είχα καταλάβει... αλλά απλώς είχα μάθει να μιλάω όμορφα.»** Εκεί... κανείς δεν εμφανίζεται.

Ούτε ο Σωκράτης.

Ούτε ο Γιουνγκ.

Ούτε ο Βούδας.

Μόνο σιωπή.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν χρειάζεται δασκάλους.

Χρειάζεται να αφήσει τον άνθρωπο να σπάσει.

Και τότε... το επόμενο πρωί... ο πρώτος που εμφανίζεται δεν είναι φιλόσοφος.

Είναι ο γέρος ψαράς.

Κάθεται δίπλα του.

Δεν λέει καμία μεγάλη σοφία.

Μόνο αυτό: «Καλωσόρισες.

Τώρα αρχίζει το πραγματικό ταξίδι.» Ο Αναζητητής τον κοιτάζει απορημένος. «Τώρα;» Ο γέρος χαμογελά. «Μέχρι χθες μάθαινες ιδέες.

Από σήμερα θα μάθεις τον άνθρωπο.» Γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι σημαντικό Αυτό το σημείο θα λειτουργήσει ως το μεγάλο σημείο καμπής Μέχρι εκεί ο Αναζητητής θα έχει αποκτήσει γνώσεις.

Από εκεί και πέρα θα αποκτήσει σοφία.

Και η διαφορά είναι τεράστια.

Η γνώση απαντά εύκολα.

Η σοφία ακούει περισσότερο.

Η γνώση εξηγεί.

Η σοφία συμπονά.

Η γνώση μπορεί να κάνει τον άνθρωπο υπερήφανο.

Η σοφία, συνήθως, τον κάνει ταπεινό. . Δεν θα προστατεύσουμε τον ήρωά μας.

Αν τον προστατεύσουμε, το βιβλίο θα είναι καλό.

Αν τον αφήσουμε να συντριβεί... το βιβλίο μπορεί να γίνει μεγάλο.

Οι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν κάθαρση. Ο Γιουνγκ θα το έλεγε διάλυση του Εγώ.

Οι μυστικιστές θα το έλεγαν σκοτεινή νύχτα της ψυχής.

Εμείς θα το ζήσουμε μαζί με τον Αναζητητή. Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΣΚΙΑ Υποκεφάλαιο 6 Η Πτώση Η στιγμή που ο Αναζητητής έχασε τον δρόμο «Η πιο επικίνδυνη στιγμή στο ταξίδι της αυτογνωσίας δεν είναι όταν δεν ξέρεις τίποτα.

Είναι όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι κατάλαβες.» Το χωριό Ύστερα από εβδομάδες πορείας, ο Αναζητητής και ο Συνοδοιπόρος έφτασαν σε ένα μικρό ορεινό χωριό.

Οι άνθρωποι τούς υποδέχθηκαν με ζεστό ψωμί, ελιές και κρασί.

Το βράδυ άναψαν μεγάλη φωτιά στην πλατεία.

Οι κάτοικοι άκουγαν με προσοχή τις ιστορίες τους. Ο Αναζητητής μιλούσε. Ο Συνοδοιπόρος τον κοιτούσε.

Παρατήρησε κάτι που τον ανησύχησε.

Ο φίλος του δεν έκανε πλέον τόσες ερωτήσεις.

Έδινε απαντήσεις.

Πολλές απαντήσεις.

Η γυναίκα Από το πλήθος σηκώθηκε μια γυναίκα γύρω στα σαράντα.

Τα μάτια της ήταν κόκκινα. «Θέλω να σας ρωτήσω κάτι.» Ο Αναζητητής χαμογέλασε. «Ρώτησέ με.» «Ο άντρας μου έφυγε πριν από δύο μήνες.

Μετά από είκοσι χρόνια.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Δεν μπορώ να φάω.

Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω.» Η πλατεία βυθίστηκε στη σιωπή.

Το λάθος Ο Αναζητητής ένιωθε βέβαιος. «Ο πόνος σου», είπε, «γεννιέται από την προσκόλληση.

Αν μάθεις να αφήνεις τα πράγματα να φεύγουν... θα ελευθερωθείς.» Η γυναίκα τον κοίταζε ακίνητη. «Αυτό είναι όλο;» «Ναι.

Όλοι οι μεγάλοι σοφοί αυτό δίδαξαν.» Η γυναίκα έκανε δύο βήματα μπροστά.

Και... τον χαστούκισε.

Ο ήχος αντήχησε σε ολόκληρη την πλατεία.

Κανείς δεν κινήθηκε.

Κανείς δεν μίλησε.

Τα λόγια που τον διέλυσαν Η γυναίκα έκλαιγε.

Όχι από θυμό.

Από πόνο.

Και είπε αργά: «Μη μου μιλάς για αποδέσμευση.

Πριν τρεις μήνες κράτησα τον άντρα μου στην αγκαλιά μου καθώς πέθαινε από καρκίνο.

Δεν με εγκατέλειψε.

Τον έχασα.

Αν δεν μπορείς πρώτα να καθίσεις δίπλα στον πόνο μου... μην προσπαθείς να τον εξηγήσεις.» Η φωνή της έσπασε. «Δεν ήρθα να ζητήσω θεωρίες.

Ήρθα να ζητήσω έναν άνθρωπο.» Η σιωπή των σοφών Ο Αναζητητής κοίταξε γύρω του. Ο Σωκράτης ήταν εκεί.

Δεν μίλησε. Ο Γιουνγκ ήταν εκεί.

Δεν μίλησε. Ο Βούδας ήταν εκεί.

Έκλεισε μόνο τα μάτια. Ο Νίτσε κοίταζε τη φωτιά.

Κανείς δεν τον υπερασπίστηκε. Κανείς. Ο Συνοδοιπόρος Ο Συνοδοιπόρος πλησίασε.

Έβαλε το χέρι στον ώμο του. «Πάμε.» Ο Αναζητητής το τίναξε. «Άφησέ με.» «Έκανες λάθος.

Όλοι κάνουμε.» «Όχι.» είπε σχεδόν ψιθυριστά. «Δεν έκανα απλώς λάθος.

Ξέχασα τον άνθρωπο.» Η φυγή Έφυγε μέσα στη νύχτα.

Χωρίς να πάρει τίποτα.

Ούτε το σακίδιό του.

Ούτε το ημερολόγιο.

Ούτε το λυχνάρι.

Έτρεχε μέσα στη βροχή.

Για ώρες.

Μέχρι που έπεσε εξαντλημένος.

Για πρώτη φορά από την αρχή του ταξιδιού... έκλαψε.

Όχι για κάποιον άλλον.

Για τον εαυτό του.

Η εξομολόγηση «Τι έκανα...» ψιθύρισε. «Άρχισα να αγαπώ περισσότερο τις ιδέες μου από τους ανθρώπους.

Άκουγα τις απαντήσεις μου.

Δεν άκουγα την καρδιά εκείνης της γυναίκας.» Έκλεισε τα μάτια.

Και φώναξε μέσα στη βροχή: «Σωκράτη! Πού είσαι; Γιουνγκ! Βούδα! Μιλήστε μου!» Η νύχτα έμεινε σιωπηλή.

Η πρώτη αληθινή μοναξιά Πέρασαν ώρες.

Κανείς δεν ήρθε.

Τότε κατάλαβε.

Υπάρχουν διαδρομές που κανείς δεν μπορεί να περπατήσει για λογαριασμό μας.

Ούτε οι σοφοί.

Ούτε οι φίλοι.

Ούτε οι δάσκαλοι.

Η αυγή Όταν ξημέρωσε... άκουσε βήματα.

Δεν γύρισε.

Νόμιζε πως ήταν κάποιος από τους σοφούς.

Δεν ήταν.

Ήταν ο γέρος ψαράς.

Κάθισε δίπλα του.

Δεν είπε τίποτα για πολλή ώρα.

Μετά χαμογέλασε. «Πεινάς;» Ο Αναζητητής τον κοίταξε απορημένος. «Αυτό με ρωτάς;» Ο γέρος έβγαλε λίγο ψωμί.

Το έσπασε στα δύο.

Του έδωσε το μισό. «Φάε.» Έφαγαν σιωπηλοί.

Μετά από αρκετή ώρα, ο γέρος είπε μόνο μία πρόταση. «Καλωσόρισες.

Τώρα αρχίζει το ταξίδι.» Ο Αναζητητής δάκρυσε. «Μα... τόσο καιρό ταξιδεύω.» Ο γέρος κούνησε απαλά το κεφάλι. «Μέχρι χθες αναζητούσες τη σοφία.

Από σήμερα θα αναζητήσεις τον άνθρωπο.» Το υπαρξιακό συμπέρασμα Ο Αναζητητής έμεινε πολλή ώρα κοιτάζοντας τα χέρια του.

Τα ίδια χέρια που πριν από λίγες ώρες έδειχναν τον δρόμο στους άλλους.

Τώρα έτρεμαν.

Και ίσως για πρώτη φορά να ήταν πραγματικά έτοιμα να αγγίξουν έναν άλλο άνθρωπο.

Κατάλαβε πως η σοφία δεν αρχίζει όταν βρίσκεις τις σωστές απαντήσεις.

Αρχίζει όταν αποκτάς το θάρρος να παραδεχτείς ότι, μπροστά στον πόνο ενός ανθρώπου, η πρώτη ανάγκη δεν είναι να μιλήσεις.

Είναι να είσαι παρών.

Ίσως η πιο βαθιά μορφή αγάπης να μην είναι η συμβουλή.

Ίσως να είναι η παρουσία.

Αφορισμός του κεφαλαίου «Πριν γίνεις η φωνή που συμβουλεύει, μάθε να γίνεσαι η σιωπή που χωρά τον πόνο του άλλου.» πιστεύω ότι αυτό είναι το πρώτο μεγάλο σημείο καμπής της Οδύσσειας της Ψυχής.

Από εδώ και πέρα, ο Αναζητητής δεν θα προσπαθεί πια να γίνει σοφός.

Θα προσπαθεί να γίνει άνθρωπος. Και αυτή, ίσως, είναι η δυσκολότερη και η ωραιότερη διαδρομή από όλες.@ολοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους