Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και ποιος σας είπε ότι τα Μουντιάλ είναι μόνο ιστορίες για ποδόσφαιρο; Το 1966, η διοργάνωση, που τότε όλοι λέγαμε Παγκόσμιο Κύπελλο, φιλοξενήθηκε στην Αγγλία.

Αυτό που οι ντόπιοι λένε home. Η Βόρεια Κορέα, μια χώρα που ελάχιστοι Ευρωπαίοι είχαν καν εντοπίσει στον χάρτη, με καθεστώς που δεν αναγνωριζόταν διπλωματικά από τη διοργανώτρια χώρα - καλή ώρα - βρέθηκε να κάνει προετοιμασία σε μια βιομηχανική πόλη, το Μίντλεσμπρο, δίπλα σε εργοστάσιο χημικών.

Γήπεδο με θέα τις καπνοδόχους.

Δεν ήταν ακριβώς το τουριστικό φυλλάδιο της Αγγλίας, αλλά και οι Κορεάτες δεν έδειχναν άνθρωποι που παραπονιούνταν εύκολα.

Στην αρχή οι ντόπιοι τους κοίταζαν κρατώντας αποστάσεις.

Άγνωστη γλώσσα, άγνωστη κουλτούρα, ψυχρός πολέμος στη μέση.

Έως ότου, ένα πρωί, οι παίκτες πρόσφεραν στον δήμαρχο ένα κεντημένο πουλί ως δώρο.

Σιγά το δώρο.

Σχεδόν γελοία μικρό για να αλλάξει οτιδήποτε.

Έλα όμως που από εκεί και πέρα τα πάντα άλλαξαν. Οι Κορεάτες, που παρεμπιπτόντως φορούσαν κόκκινο, όπως η τοπική ομάδα, ήταν τόσο ευγενικοί, και τόσο γεμάτοι χιούμορ που η πόλη τους υιοθέτησε σαν να ήταν δικοί της.

Στον αγώνα κόντρα στην Πορτογαλία του Εουσέμπιο, τρεις χιλιάδες κάτοικοι του Μίντλεσμπρο ταξίδεψαν μέχρι το Λίβερπουλ για να στηρίξουν μια ομάδα που δεν είχε καμία σχέση μαζί τους, ούτε γλώσσα, ούτε ιστορία, ούτε πολιτικό σύστημα.

Κυρίως αυτό.

Απλώς γιατί τους είχαν αγαπήσει σε δεκαπέντε μέρες συμβίωσης.

Και τόσο εύκολα, κατέρρευσε η καχυποψία απέναντι στο «ξένο». Η ενσωμάτωση δε χρειάστηκε συνθήκες.

Χρειάστηκε μια εβδομάδα καλής θέλησης.

Εξήντα χρόνια μετά, το Ιράν φτάνει στο Μουντιάλ των ΗΠΑ όχι ως καλεσμένος, αλλά ως ύποπτος.

Η αποστολή του δεν επιτρέπεται να διανυκτερεύσει σε αμερικανικό έδαφος.

Πετάει από την Τιχουάνα το πρωί του αγώνα και επιστρέφει το ίδιο βράδυ στο Μεξικό, σαν να διαπράττει κάτι απαγορευμένο μόνο και μόνο επειδή υπάρχει.

Δεκαπέντε στελέχη της ομοσπονδίας δεν πήραν καν βίζα.

Το ποσοστό εισιτηρίων που δικαιούνταν οι Ιρανοί φίλαθλοι αφαιρέθηκε απροειδοποίητα, λίγες μέρες πριν τη σέντρα.

Οι οπαδοί τους, απλοί άνθρωποι με εισιτήρια στο χέρι, έμειναν εκτός.

Όχι επειδή έκαναν κάτι, αλλά επειδή γεννήθηκαν κάπου συγκεκριμένα.

Το ποδόσφαιρο, τελικά, μπορεί και να μη διδάσκει τίποτα από μόνο του. Απλώς αποκαλύπτει ποιοι είμαστε όταν κάποιος ξένος χτυπάει την πόρτα μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους