Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καταδικάζουμε την ΒΙΑ: Η πραγματική απάντηση δεν είναι η επιλογή στρατοπέδου σε έναν τεχνητό εμφύλιο.

Η πρόσφατη κλιμάκωση της έντασης, με αποκορύφωμα τις βομβιστικές ενέργειες εναντίον πολιτικών στελεχών της ΝΔ και τα εκρηκτικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Θεσσαλονίκη, φέρνει την ελληνική κοινωνία αντιμέτωπη με ένα γνώριμο, πλην όμως επικίνδυνο αδιέξοδο.

Κάθε φορά που το κοινωνικό οικοδόμημα αγγίζει το «σημείο βρασμού», ενεργοποιούνται αυτόματα τα ίδια ανακλαστικά ενός τεχνητού διπολισμού.

Από τη μία πλευρά, η ρητορική της απόλυτης καταστολής και της επίκλησης του «νόμου και της τάξης» και, από την άλλη, η εργαλειοποίηση της λαϊκής οργής.

Όμως, η παγίδα αυτής της πόλωσης κρύβει την ουσία.

Η επιλογή στρατοπέδου σε έναν τεχνητό εμφύλιο δεν αποτελεί λύση, αλλά παράταση της ίδιας της κρίσης.

Για να προσεγγίσουμε το πρόβλημα με την πρέπουσα σοβαρότητα, οφείλουμε να εκκινήσουμε από μια θεμελιώδη αρχή.

Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, η χρήση φυσικής βίας, οι βομβιστικές επιθέσεις και η αυτοδικία είναι απερίφραστα καταδικαστέες, από όπου κι αν προέρχονται.

Η βία ως πολιτική κατεύθυνση, ως ψυχρό και υπολογισμένο στρατηγικό εργαλείο ομάδων ή μηχανισμών, υπονομεύει ευθέως τους δημοκρατικούς θεσμούς και την κοινωνική ειρήνη.

Αντικαθιστά τη δύναμη των επιχειρημάτων με το δίκαιο του ισχυρότερου ή του ένοπλου.

Ιστορικά, η πολιτική βία έχει την τάση να «κανιβαλίζει» τους σκοπούς της, διαβρώνει την ιδεολογία που υποτίθεται ότι υπηρετεί και καταλήγει να προσομοιάζει στον αυταρχισμό που υπόσχεται να πολεμήσει.

Ωστόσο, η ηθική και νομική καταδίκη της φυσικής βίας παραμένει μετέωρη και υποκριτική εάν εθελοτυφλεί μπροστά στη «δομική βία». Όπως τεκμηρίωσε ο κοινωνιολόγος Johan Galtung, δομική βία υφίσταται όταν οι οικονομικές και πολιτικές δομές μιας χώρας εμποδίζουν τους ανθρώπους από το να καλύψουν τις βασικές βιολογικές και κοινωνικές τους ανάγκες.

Είναι βαθύτατα βίαιο το γεγονός ότι μια ελληνική οικογένεια, εν έτει 2026, αδυνατεί να προσφέρει τα απαραίτητα στα παιδιά της.

Η ακραία φτώχεια, η στεγαστική ασφυξία, η υποτίμηση της δημόσιας παιδείας και υγείας και η απουσία προοπτικής για τη νέα γενιά συνιστούν μια διαρκή, συστημική πίεση που βιώνεται ως καθημερινός εξαναγκασμός Το σημείο όπου το σύστημα χάνει οριστικά την ηθική του νομιμοποίηση είναι η αποσύνδεση της πολιτικής ελίτ από την κοινωνική πραγματικότητα.

Όταν ο λαός πληροφορείται για υποθέσεις διαφθοράς, για βουλευτές και στελέχη που χρηματίζονταν από ξένα συμφέροντα, την ίδια στιγμή που ο ίδιος στερείται τα θεμελιώδη, η οργή παύει να είναι απλή πολιτική διαφωνία.

Μετατρέπεται σε υπαρξιακή και ηθική αγανάκτηση.

Αυτή η ασύμμετρη αδικία γεννά τη «βία ως αντίδραση» – ένα αυθόρμητο, παρορμητικό ξέσπασμα απόγνωσης από ανθρώπους που αισθάνονται ότι έχουν εξαντλήσει κάθε νόμιμο μέσο για να ακουστούν Εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο κυνισμός των κομμάτων εξουσίας.

Για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, αυτά τα περιστατικά βίας δεν αποτελούν προβλήματα προς επίλυση, αλλά «στρατηγικά δώρα». Λειτουργούν ως μηχανισμοί τεχνητής συσπείρωσης των εκλογικών τους βάσεων μέσω του φόβου.

Η κυβερνητική παράταξη χρησιμοποιεί τη φυσική βία για να ενεργοποιήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά, προβάλλοντας τον εαυτό της ως το μοναδικό ανάχωμα απέναντι στο χάος.

Η αντιπολίτευση, αντίστοιχα, εργαλειοποιεί την κρατική καταστολή για να συσπειρώσει το δικό της ακροατήριο.

Δημιουργείται έτσι ένας «συμβιωτικός δικομματισμός»: το ένα άκρο τρέφει το άλλο.

Όσο η κοινωνία εγκλωβίζεται στο ερώτημα «με ποιον είσαι;», οι πραγματικές αιτίες της εξαθλίωσης –το δυσβάσταχτο χρέος, η έλλειψη επενδύσεων στον εθνικό πλούτο και η κοινωνική αποσύνθεση– παραμένουν στο σκοτάδι.

Η πραγματική απάντηση, επομένως, δεν βρίσκεται στην επιλογή στρατοπέδου σε αυτόν τον τεχνητό εμφύλιο.

Η πραγματική απάντηση είναι η αυθεντική, θεσμική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.

Η κοινωνική ειρήνη δεν επιβάλλεται με ηθικολογικά κηρύγματα από την ασφάλεια των βουλευτικών εδράνων, ούτε με τυφλές εκρήξεις που ανακυκλώνουν την καταστολή.

Εξασφαλίζεται μόνο όταν οι πολίτες διαθέτουν πραγματικά εργαλεία ελέγχου, απόλυτης διαφάνειας και άμεσης λογοδοσίας.

Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει αρνείται την συμμετοχή του στο θέατρο της πόλωσης.

Να αντιπροτείνει τη ριζική αναδιανομή των όρων του παιχνιδιού: την οικοδόμηση σταθερών θεσμικών αναχωμάτων κατά της διαφθοράς, την άμεση συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων και την εφαρμογή ενός μοντέλου οικονομικής δικαιοσύνης που θα εγγυάται την αξιοπρέπεια της διαβίωσης.

Μόνο όταν χτυπηθεί η ρίζα της δομικής βίας θα στερέψει το καύσιμο εκείνων που επιδιώκουν να μετατρέψουν την απόγνωση του λαού σε πολιτική βία για τη δική τους ατζέντα. Η αλλαγή δεν είναι πλέον επιλογή, είναι όρος επιβίωσης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους