Τα χωριά μας Ο τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων, από τους άνδρες και τις γυναίκες είναι εντελώς διαφορετικός πάνω στο ίδιο θέμα, γιατί το βλέμμα των γυναικών είναι πιο ουσιαστικό, διεισδυτικό και...

Πλήρες Κείμενο:

Τα χωριά μας Ο τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων, από τους άνδρες και τις γυναίκες είναι εντελώς διαφορετικός πάνω στο ίδιο θέμα, γιατί το βλέμμα των γυναικών είναι πιο ουσιαστικό, διεισδυτικό και διορατικό, που το διακρίνει μια μορφή βαθύτερης ανάλυσης του πραγματικού γεγονότος, σε αντίθεση με αυτό των ανδρών, που χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορούν να εμβαθύνουν, βλέπουν περισσότερο την επιφάνεια, βάζοντας ως κριτήρια προσωπικούς εγωϊσμούς, θεωρώντας υποτιμητική συμπεριφορά στο πρόσωπό τους και προσβολή τους, αν επικρατήσει η άποψη της γυναίκας τους, έστω και αν τα κίνητρα είναι απολύτως αγνά και από τις δύο πλευρές.

Η προσέγγιση αυτή, με τους ίδιους στόχους, έγινε αντικείμενο μεγάλων κινηματογραφικών επιτυχιών, που δείχνει ότι ενεργώντας ο άνδρας και η γυναίκα, παρότι υπερβολικά αγαπιόντουσαν με διαφορετική αφετηρία, πάνω στο θέμα που τους απασχολούσε, δεν μπορούσαν να εμβαθύνουν την διαφορετική άποψη του καθενός σ’ αυτό, έφταναν σε ακραίες μορφές συμπεριφοράς και στο τέλος, μη υποχωρώντας από άκρατο εγωϊσμό, αυτοκαταστρέφονταν, όχι μισώντας ο ένας τον άλλον, αλλά τον εαυτό τους, γιατί δεν μπόρεσε να βρει σημείο σύγκλισης στην διαφορετική άποψη με το πρόσωπο που υπεραγαπούσε. Οι Ηπειρώτες διακρίνονται «για την φιλεργίαν και την φιλοπατρίαν» όπως αναφέρει το ιστορικό εγχειρίδιο.

Ενδεχομένως και από μια μεμψιμοιρία, σημάδι της μεγάλης φτώχειας, που βιώσαμε και που αδιόρατα μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά και που τώρα στα νέα παιδιά εντελώς αποδράμει. Η Μάνη είναι επίσης μια αμιγώς τοπικιστική κοινωνία.

Πανέμορφη, με τα παραδοσιακά σπίτια, τους πύργους, τα κυπαρίσσια και τις ελιές με τα αργυροπράσινα φύλλα, που λαμπυρίζουν στον ήλιο στο πρώτο φύσημα του αέρα και με θέα όλο τον Μεσσηνιακό κόλπο από ψηλά, σαν να μπορείς να απλώσεις το χέρι σου και να πιάσεις την θάλασσα που απλώνεται μπροστά σου, είναι πραγματική μαγεία το καλοκαίρι. Καθιερωμένα Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι και ενόσω τα παιδιά ήταν μικρά, πηγαίναμε στο Ριζοβούνι.

Γκρίνιες υπήρχαν, αλλά επικρατούσε η λογική της γυναίκας μου, ότι ας υποφέρουν λίγο οι άλλοι της οικογένειας, αρκεί εγώ να περάσω καλά, που είχα τρέλα με το χωριό.

Και γινόταν αυτό κάθε χρόνο.

Μάλιστα, όταν περνούσαμε με το αυτοκίνητο, το χωριό Συκούλα, το τελευταίο του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, πριν μπούμε στο νομό Άρτας, στην πρώτη αριστερή στροφή του δρόμου μετά την μεγάλη ευθεία προς Άρτα, που έχει μια μικρή γέφυρα, υπάρχει μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει «Καλώς ήλθατε στην Ήπειρο», εγώ την έδειχνα χαρούμενος στα παιδιά και αυτά φώναζαν ρυθμικά και χαρούμενα «φθάσαμε στην Ήπειρο, φθάσαμε στην Ήπειρο», σαν να είχαμε βρει την γη της επαγγελίας, εγώ γελούσα με την καρδιά μου και η γυναίκα μου, υπομειδιούσε με νόημα, κουνώντας το κεφάλι της.

Αντικειμενικά τώρα κρίνοντας, σκέφτομαι ότι ίσως στέρησα πολλά όμορφα καλοκαίρια στα παιδιά μου, στην πανέμορφη Μάνη, που δεν τα πήγαινα τα καλοκαίρια, τόπο προορισμού για χιλιάδες επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και όλο τον κόσμο το καλοκαίρι.

Μεγαλώνοντας ο γιος μου είπε μια ημέρα: «ρε μπαμπά, μήπως και το χωριό σου και της μαμάς είναι λίγο κωλοχώρια και εσείς στην τρέλα σας, τα εξιδανικεύετε και εμείς καθόμαστε και σας ακούμε;», ενώ η κόρη ήταν δίπλα και δεν μιλούσε, για να μη στενοχωρήσει τον μπαμπά.

Δέχθηκα τέτοια κάθετη, απόλυτη και αιφνίδια απογύμνωση του μύθου μου, που αρχικά πήγα να καταρρεύσω και μετά νευρίασα και θέλησα να τον χαστουκίσω, πράγμα που δεν έκανα ποτέ μέχρι τώρα, γιατί το ξύλο στα παιδιά και τώρα της το λένε με το δικό τους χαριτωμένο τρόπο και παράπονο, το έριχνε η μαμά, αλλά συγκρατήθηκα.

Του είπα πως τα χώματα που γεννήθηκε ο καθένας μας είναι άγια όπως οι άγιοι τόποι, που είναι τόπος προορισμού για χιλιάδες, χριστιανούς προσκυνητές και να είναι προσεκτικότερος στις εκφράσεις και κρίσεις του, γιατί μπορεί να μας δημιουργήσει ψυχολογικό πρόβλημα για ότι εξιδανικεύουμε στην φαντασία μας, αλλά τα λόγια του, έμειναν για πολλά χρόνια στο μυαλό μου, παρότι, γι’ αυτόν που δεν είχε καμία σύνδεση με το χωριό και τα μέρη του, η κρίση του ήταν απόλυτα αντικειμενική.

Με το μεγάλωμα των παιδιών, η γυναίκα μου δεν με ακολουθούσε στο χωριό την τελευταία δεκαετία.

Πήγαινε στη Μάνη στο χωριό της και εγώ στο δικό μου στην Ήπειρο χωρίς καμία διαφωνία, με κοινή συναπόφαση και αποδοχή.

Μετά από δεκαπέντε (15) ημέρες, συμφωνούσαμε να βρεθούμε στη μέση της απόστασης των δύο (2) χωριών, στην Πάτρα και από εκεί ξεκινούσαμε τις κοινές καλοκαιρινές μας διακοπές, φρέσκοι και ήρεμοι.

Το τελευταίο καλοκαίρι πήγαμε πάλι οικογενειακά στο σπίτι της στη Μάνη και με την οικογένεια του άνδρα της κόρης μου, όπου εντυπωσιάσθηκαν από την ομορφιά της περιοχής.

Η αρχιτεκτόνισσα πεθερά της, απεικόνισε σχεδιαστικά όλη την περιοχή και την έκανε άλμπουμ, τονίζοντας ότι δεν θα κρίνει τα δύο (2) χωριά, αν δεν δει και το χωριό μας.

Ελπίζω στην επόμενη οργανωμένη επίσκεψη να αντιπαραβάλλω επιχειρήματα και ομορφιές του χωριού μας, για να μπορέσω να τους πείσω ότι είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Τα Χριστούγεννα του έτους 1992, που τα παιδιά ήταν μικρά, είχαμε πρωτομπεί στο καινούργιο σπίτι μας και η γυναίκα μου είπε πως είναι φρονιμότερο, για την πρώτη χρονιά, να μείνουμε στο σπίτι μας, ενώ εγώ επέμενα να πάμε Ήπειρο.

Ήταν βράδυ περίπου στις εννιάμιση η ώρα, παραμονή Χριστουγέννων.

Η τηλεόραση, έπαιζε σε κάποιο κανάλι ηπειρώτικα τραγούδια, εμένα με έπιασε το παράπονο και πήγα δακρύζοντας στην κουζίνα, η κόρη με είδε και δάκρυσε και η ίδια και μετά παρασύρθηκε και ο γιος ως μικρότερος και άρχισε και αυτός να κλαίει.

Μας είδε η γυναίκα απορημένη.

Τι έχετε μας ρώτησε και κλαίτε χρονιάρα ημέρα και οι τρεις.

Η κόρη της εξήγησε κλαίγοντας ότι ο μπαμπάς είναι πολύ στενοχωρημένος, που δεν θα πάμε στην Ήπειρο, άκουσε στην τηλεόραση Ηπειρώτικα τραγούδια, δάκρυσε και τώρα κλαίμε και εμείς.

Καλά μας είπε η γυναίκα μου, αν είναι να κλαίμε, αντί να χαιρόμαστε σήμερα, ετοιμασθείτε να φύγουμε για Ήπειρο.

Εγώ και τα παιδιά πανηγυρίζαμε.

Πήραμε τις βαλίτσες, το αυτοκίνητο φορτωμένο, μέσα στο καταχείμωνο και τη νύκτα, με κρύο φοβερό, βροχή ασταμάτητη και αέρα που λυσσομανούσε και στις τέσσερεις το πρωΐ τα ξημερώματα, μέσα στην καταχνιά και την ομίχλη, φτάσαμε στο Ριζοβούνι, που κοιμόταν ήρεμο, περιμένοντας να ξημερώσει η επόμενη ημέρα της γιορτής των Χριστουγέννων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους