Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με λένε Χρύσα και είμαι τρελή. Έτσι λένε. Δεν θυμάμαι πότε το άκουσα πρώτη φορά.

Θυμάμαι όμως ότι το άκουσα πολλές. «Είσαι τρελή.» Άλλοτε σαν αστείο.

Άλλοτε σαν χαρακτηρισμό.

Άλλοτε σαν κατηγορία.

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα μήπως είχαν δίκιο.

Γιατί, πράγματι… Είμαι τρελή.

Τρελή γιατί αν κάποιος με υποτιμήσει, θα αντιδράσω.

Τρελή γιατί αν κάποιος δεν με σεβαστεί, δεν θα κάνω ότι δεν έγινε τίποτα.

Τρελή γιατί γελάω δυνατά.

Γιατί χορεύω χωρίς να σκέφτομαι ποιος με κοιτάζει.

Γιατί τραγουδάω χωρίς να με νοιάζει αν είμαι φάλτσα.

Γιατί συγκινούμαι εύκολα.

Γιατί αγαπάω βαθιά.

Γιατί δεν μπορώ να ζήσω τη ζωή μου με μοναδικό κριτή το «τι θα πει ο κόσμος». Αλλά πάντα προσπαθώ να ζω χωρίς να στερώ την ελευθερία του άλλου.

Χωρίς να τον μειώνω.

Χωρίς να τον πληγώνω.

Κάποτε, σε μια συνεδρία με την ψυχολόγο μου, της είπα σχεδόν με παράπονο: «Γιατί με λένε τρελή;» Και μου απάντησε κάτι που κουβαλάω μέχρι σήμερα. «Πολλές φορές αυτό είναι μια μορφή προκατάληψης απέναντι στο διαφορετικό.

Οι άνθρωποι φοβούνται το μη οικείο.

Ό,τι δεν καταλαβαίνουν, βιάζονται να το βάλουν σε μια ταμπέλα.» Και η πιο εύκολη ταμπέλα είναι η λέξη «τρελή». Τρελή γιατί φεύγω από εργασιακά περιβάλλοντα που δεν ταιριάζουν στις αξίες μου και οταν οι προσβολές έγιναν τρόπος επικοινωνίας, δεν προσπάθησα να τις συνηθίσω.

Τρελή γιατί αν παραγγείλω γλυκό καφέ και μου φέρουν σκέτο, θα ζητήσω ευγενικά να μου τον αλλάξουν.

Και όχι, δεν το κάνω γιατί είμαι δύσκολη.

Το κάνω γιατί έμαθα ότι το να ζητάς αυτό που δικαιούσαι δεν είναι αγένεια.

Είναι σεβασμός.

Πρώτα απέναντι στον εαυτό σου.

Τρελή γιατί πριν κοιμηθώ θα βάλω άρωμα.

Όχι γιατί θα με συναντήσει κανείς.

Αλλά γιατί μου αρέσει να μυρίζω όμορφα, ακόμα και για μένα.

Τρελή γιατί μπορεί να πάω μέχρι το σούπερ μάρκετ φορώντας ένα φόρεμα που κάποιος άλλος θα κρατούσε για έναν γάμο ή μια βάφτιση.

Γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ρούχα που αξίζουν να μένουν για “ειδικές περιστάσεις”. Η ζωή είναι η ειδική περίσταση.

Τρελή γιατί φεύγω.

Φεύγω από φιλίες που με μικραίνουν.

Από έρωτες που με κάνουν να αμφισβητώ την αξία μου.

Από συνεργασίες όπου ο σεβασμός είναι μονόπλευρος.

Κάθε φορά ακούω τα ίδια. «Για αυτό θα τα χαλάσεις;» «Δεν μπορούσες να κάνεις λίγη υπομονή;» «Έτσι είναι οι άνθρωποι.» Ίσως.

Αλλά εγώ δεν έμαθα να μένω εκεί όπου πρέπει κάθε μέρα να αποδεικνύω ότι αξίζω τον σεβασμό.

Δεν φεύγω επειδή δεν αγαπάω.

Φεύγω όταν παύω να υπάρχω.

Και αυτό, για κάποιους, είναι τρέλα.

Για μένα είναι αυτοσεβασμός.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα κάτι.

Οι άνθρωποι χαρακτηρίζουν συχνά «τρελό» όποιον τους θυμίζει ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να ζεις.

Όποιον δεν συμβιβάζεται.

Όποιον δεν φοβάται να πει «όχι». Όποιον δεν φοβάται να πει «με πλήγωσες». Όποιον δεν ζητάει συγγνώμη επειδή είναι ο εαυτός του.

Κάποια μέρα, ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ, όταν του είπα χαμογελώντας «μάλλον είμαι τρελή», μου απάντησε: «Χρύσα… δεν είσαι τρελή.

Είσαι ροκ.» Και τότε κατάλαβα τι εννοούσε.

Ροκ δεν είναι το δερμάτινο μπουφάν.

Δεν είναι οι κιθάρες.

Δεν είναι η μουσική.

Ροκ είναι στάση ζωής.

Είναι να ζεις αυθεντικά.

Να μη μικραίνεις για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων.

Να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπειά σου χωρίς να χάνεις την ευγένειά σου.

Να έχεις το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου, ακόμη κι όταν αυτό ενοχλεί.

Κι αν αυτό κάποιοι συνεχίσουν να το λένε τρέλα… Ίσως τελικά ο κόσμος να προχωράει χάρη στους ανθρώπους που τόλμησαν να είναι λίγο… τρελοί.

Δεν φοβάμαι πια να με πουν τρελή.

Φοβάμαι μόνο να ξυπνήσω μια μέρα και να μη με αναγνωρίζω επειδή προσπάθησα να χωρέσω στις προσδοκίες των άλλων.

Δεν θέλω να αρέσω σε όλους. Θέλω, όταν κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, να μπορώ να του πω: “Δεν σε πρόδωσα.”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους