Η Weirdwave, από τις 2 Ιουλίου, παρουσιάζει στα θερινά την Πανούκλα του Τσάρλι Πόλινγκερ που έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ένα κάποιο βλέμμα του Φεστιβάλ των Καννών, απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας...

Πλήρες Κείμενο:

Η Weirdwave, από τις 2 Ιουλίου, παρουσιάζει στα θερινά την Πανούκλα του Τσάρλι Πόλινγκερ που έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ένα κάποιο βλέμμα του Φεστιβάλ των Καννών, απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Fantastic Fest και κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ Αμερικανικού Κινηματογράφου Deauville.

Ένα κοινωνικά αμήχανο αγόρι προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη σκληρή ιεραρχία μιας κατασκήνωσης πόλο, καθώς το άγχος τον κυριεύει όλο και περισσότερο.

Ένα ψυχολογικό θρίλερ για την τυραννία του να είσαι νεαρό αγόρι, με τον Τζόελ Έντγκερτον σε ρόλο πρωταγωνιστή και παραγωγού. ΥΠΟΘΕΣΗ Σε μία κατασκήνωση πόλο μόνο για αγόρια, ένας ευαίσθητος 12χρονος, ο Μπεν, έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή παράδοση που βάζει στο στόχαστρο έναν περιθωριοποιημένο κατασκηνωτή, τον Ιλάι.

Καθώς τα όρια μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας θολώνουν, φοβάται ότι πίσω από αυτό το αστείο μπορεί να κρύβεται κάτι πιο σοβαρό... Ο Μπεν έχει μόλις μετακομίσει στην πόλη μετά το διαζύγιο των γονιών του, και είναι προφανές ότι δεν ταιριάζει με τους άλλους, οι οποίοι είναι θορυβώδεις, χυδαίοι, αλαζόνες και πεπεισμένοι ότι ο Ιλάι πάσχει από μια μυστηριώδη ασθένεια που αποκαλούν «την πανούκλα». Αν τον αγγίξεις, την κολλάς... Το δίλημμα είναι απολύτως σαφές: ο εκκεντρικός Ιλάι μπορεί να είναι ο μόνος που ο Μπεν πραγματικά συμπαθεί, αλλά φοβάται τόσο πολύ να χάσει την κοινωνική του θέση στην ομάδα ώστε να μην τολμά να τον υπερασπιστεί.

Δεν θέλει να γίνει ένας από τους ισχυρούς, αλλά απολαμβάνει το πώς είναι να νιώθει ότι είναι ένας από αυτούς... Καθώς όμως σιγά σιγά παρασύρεται σε όλο αυτό το «παιχνίδι», οι «φίλοι» του στρέφονται εναντίον του και εκείνος στρέφεται εναντίον τους μέχρι το απροσδόκητα αιματηρό τέλος της ταινίας. Η Πανούκλα είναι μια ιστορία «τρόμου», για την κοινωνικοποίηση των αγοριών μέσα από τους σκληρούς κανόνες της αγέλης.

Δείχνει ένα αγόρι στο κατώφλι της κοινωνίας των ενηλίκων, στην οποία μπορεί είτε να βουτήξει μόνος του είτε να τον σπρώξουν.

Και μόνο έτσι θα μάθει αν θα κολυμπήσει ή αν θα βυθιστεί... Η παρουσία του νερού άλλωστε στην ταινία εντείνει την αποπνικτική αίσθηση που κυριαρχεί στα παιδιά, τα οποία προσπαθούν συνεχώς να «επιπλεύσουν»: να ενταχθούν -άρα να επιβιώσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους