Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα και καλό μήνα Καλοτάξιδος να είναι ο Ιούλιος και όλο το καλοκαίρι.

Έχει ολοκληρωθεί και η φετινή σχολική χρονιά.

Αυτό μου θύμισε ότι κάποια παιδάκια μεγαλώνουν και σιγά σιγά αισθάνονται την ανάγκη να ανοίξουν τα δικά τους "φτερά". Το καθήκον και ο σκοπός κάθε γονιού είναι να διδάξει το παιδί του και να του δώσει όλα τα εφόδια, έτσι ώστε όταν θα έρθει αυτή η ώρα, το παιδί να είναι έτοιμο να χαράξει την δική του πορεία.

Στην πιο κάτω ιστορία θα δούμε με ποιο τρόπο αντιμετώπισε ο πατέρας του Μαρτίν, την απαίτηση του μικρού γιου του για να ανοίξει τα "φτερά" του πιο νωρίς και ενώ δεν ήταν καθόλου έτοιμος.

---------------------------------------------------------- "Κάθε χρόνο οι γονείς του Μαρτίν τον πήγαιναν με το τρένο στο χωριό στην γιαγιά του για να περάσει μαζί της, τις καλοκαιρινές διακοπές.

Μια μέρα το αγόρι είπε στους γονείς του: "Είμαι ήδη μεγάλος.

Μπορώ νομίζω, να πάω μόνος με το τρένο, στο σπίτι της γιαγιάς μου" Μετά από μια σύντομη συζήτηση, έστω και διστακτικά οι γονείς του δέχτηκαν.

Στέκονται περιμένουν το τρένο να αναχωρήσει, αποχαιρετούν το γιο τους δίνοντας του μερικές συμβουλές έξω από το παράθυρο, ενώ ο Μαρτίν τους επανέλαβε: "Το ξέρω! Μου τα έχετε πει περισσότερες από χίλιες φορές. " Το τρένο κοντεύει να φύγει και ο μπαμπάς του, ψιθύρισε στο αυτί του: "Γιε μου, αν νιώθεις άσχημα ή ανασφαλής, αυτό είναι για σένα!". Και του έβαλε κάτι στην τσέπη του.

Τώρα ο Μαρτίν κάθεται μόνος σε ένα βαγόνι στο τρένο όπως ήθελε, χωρίς τους γονείς του για πρώτη φορά.

Θαυμάζει το τοπίο από το παράθυρο, ενώ γύρω του ξένοι άνθρωποι σπρώχνουν και κάνουν πολύ θόρυβο σε κάθε στάση μπαινοβγαίνοντας στο βαγόνι του.

Ο ελεγκτής του τρένου κάνει κάποια σχόλια σχετικά με το γεγονός ότι ο Μαρτίν ταξιδεύει μόνος.

Ένας άλλος τον κοιτά με λυπημένα μάτια. Ο Μαρτίν αισθάνεται άσχημα, κάθε λεπτό που περνά.

Και τώρα φοβάται, που είναι το επίκεντρο της προσοχής και μόνος.

Σκύβει το κεφάλι του και μερικά δάκρυα κυλάνε στα μαγουλά του... Τότε θυμήθηκε τον μπαμπά του που του έβαλε κάτι στην τσέπη του και τρέμοντας ψάχνει για να το βρει.

Βρήκε λοιπόν ένα κομμάτι χαρτί που έγραφε: "Γιε μου μην ανησυχείς και δεν είσαι μόνος σου.

Είμαι στο τελευταίο βαγόνι!"...

------------------------------------------------------------- Έτσι είναι η ζωή.

Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να ανοίξουν τα δικά τους φτερά, να τα εμπιστευτούμε για τις επιλογές τους... αλλά πρέπει επίσης όσο ζούμε και αναπνέουμε, πάντα να είμαστε στο τελευταίο "βαγόνι", αθόρυβοι παρατηρητές, έτοιμοι να βοηθήσουμε, αν μας το ζητήσουν... σε κάθε τους δυσκολία, εμπόδιο και αδιέξοδο που θα συναντήσουν. Για πάντα στο τελευταίο βαγόνι ❤️ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους