Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📚Βιβλιοπαρουσίαση 📚 από την Γεωργία Αρβανίτη για το μυθιστόρημα της Σεμίνας Διγενή την οποία ευχαριστούμε πολύ. #Η_τέχνη_τού_να_μην_πεθάνεις δεν μοιάζει με κανένα συμβατικό μυθιστόρημα.

Η συγγραφέας δημιουργεί έναν Κόκκινο Ουρανοξύστη, έναν τόπο έξω από τον χρόνο, όπου δεν κατοικούν απλοί άνθρωποι αλλά προσωπικότητες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, στην τέχνη, στην επιστήμη και στους κοινωνικούς αγώνες.

Δεν είναι ούτε παράδεισος ούτε κόλαση, είναι ένας ενδιάμεσος τόπος, όπου οι νεκροί συνεχίζουν να σκέφτονται, να αισθάνονται, να θυμούνται και να συζητούν, σαν να μην έπαψαν ποτέ να υπάρχουν.

Οι πενήντα όροφοι του ουρανοξύστη δεν είναι απλώς χώροι.

Είναι σύμβολα της ανθρώπινης ψυχής, της μνήμης και της ύπαρξης.

Κάθε όροφος οδηγεί σε μια διαφορετική αναμέτρηση με το παρελθόν, τα τραύματα, τις επιλογές και τις επιθυμίες.

Από τον Όροφο των Αυτοκτονιών μέχρι το Ρετιρέ της Λήθης, ο αναγνώστης περιπλανιέται σε διαδρομές που φωτίζουν όσα μας καθορίζουν ως ανθρώπους.

Εκεί συναντιούνται μεγάλες προσωπικότητες που άφησαν την σφραγίδα τους στο χρόνο.Δεν εμφανίζονται ως άψυχες ιστορικές μορφές ούτε ως αλάνθαστοι ήρωες.

Είναι άνθρωποι με αδυναμίες, φόβους, ενοχές και ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Διαφωνούν, ερωτεύονται, γελούν, τσακώνονται, συμφιλιώνονται και συνεχίζουν να αναζητούν το νόημα της ύπαρξης, ακόμη και μετά τον θάνατο.

Κάθε κεφάλαιο σφραγίζεται από μια λέξη που κουβαλά το βάρος της ανθρώπινης εμπειρίας όπως φόβος, θάνατος, ζήλια, αγάπη, πόνος, έρωτας, δικαιοσύνη, έλεγχος, ηδονή, απόφαση.

Λέξεις που δεν λειτουργούν μόνο ως τίτλοι, αλλά ως αφορμές για σκέψη.

Κι έπειτα έρχεται ο Παύλος.

Σαν να βγαίνει από τις σελίδες, σε αγκαλιάζει ζεστά με ένα φιλί και, για μια στιγμή, όλα αλλάζουν.

Οι λέξεις αποκτούν άλλη βαρύτητα, οι σκέψεις άλλη προοπτική και η καρδιά γεμίζει μια παράξενη γαλήνη.

Αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο με κέρδισε.

Είναι κάτι διαφορετικό, απρόσμενο, πρωτότυπο και τολμηρό.

Δεν ακολουθεί τους κανόνες,τους ανατρέπει και σε προσκαλεί να δεις τη ζωή, τον θάνατο και τη μνήμη μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα.

Και τελικά αναρωτιέμαι… αν υπήρχε στ' αλήθεια αυτός ο Κόκκινος Ουρανοξύστης, σε ποιον όροφο θα επέλεγα να σταθώ; Ευχαριστώ θερμά τον εκδοτικό για το αντίτυπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους