Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Θύμιος Καρακατσάνης 8 Δεκεμβρίου 1940 -30 Ιουνίου 2012 Η αίσθηση της υποκριτικής, το ταλέντο και η ουσία της, σαν εκπορεύεται ατόφια και αναμφίβολη, συνιστούν πράγματα εξαιρετικά.

Πάει να πει πως όλα τους συναντιούνται σπανίως, στα πρόσωπα των ανθρώπων της τέχνης.

Σε εκείνους που περισσεύουν ετούτα τα χαρίσματα, μόνο για εκείνους συμμεριζόμαστε τη μοναδική στιγμή.

Αυτήν που όμοιά της δεν θα ‘ρθει, αφού μια φορά μονάχα νιώθει κανείς την τέχνη, όπως μια φορά μοναχά στη ζωή, κατορθώνει να παρατηρήσει τον φωτισμένο από το χάδι της αστραπής, κόσμο. Ο Θύμιος Καρακατσάνης, καμωμένος θαρρείς για τα έργα του Αριστοφάνη, διέθετε αυτήν ακριβώς τη στόφα.

Έπαιζε τελείως φυσικά στα ατέλειωτα καλοκαίρια του Άργους, για να φανερώσει τις πανάρχαιες, λέει, ανθρώπινες συμπεριφορές.

Αυτός η αστραπή στη σκηνή, αυτός και τα φώτα στο φόντο.

Η γοητεία της ζωής με τις λεπτές της αποχρώσεις και τις λαμπρές της ιδέες βρίσκει τη σάρκωσή της στο φέρσιμο του ηθοποιού, στον τρόπο που προσαρμόζει τον εαυτό του σε μια κάποια ατμόσφαιρα.

Και είναι πια στο χέρι του δημιουργού, να φανερώσει ότι μας πληγώνει περισσότερο, να αναδείξει σε όλο τους το μεγαλείο τους φοβερούς κινδύνους που απειλούν την ύπαρξή μας.

Ήρωας αριστοφανικός, δυο χιλιάδων ετών παιδί, ο Θύμιος Καρακατσάνης σημάδεψε το αρχαίο θέατρο.

Και έδωσε φωνή στο ουσιώδες που υπάρχει πάντα μες στην τέχνη και δεν εξηγείται, στο ουσιώδες που δεν συμμορφώνεται με την έννοια αλλά θρυμματίζει τα καλούπια, τότε και τώρα.

Κλεισμένος μες στο περίγραμμα του αρχαίου θεάτρου, ο Καρακατσάνης μοιάζει με τις λεπτομέρειες που χαράζονται εδώ και εκεί. Λεπτομέρειες, απότοκα φυσικής ευαισθησίας και ενστίκτου, μιας πειθαρχίας απάνω στο μέτρο που έρχεται από τους αιώνες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους