Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια ιστορική συγκυρία, αυτή του Ιουλίου του 1989, όταν στις 2 Ιουλίου ορκίστηκε η “Κυβέρνηση Τζαννετάκη”, μια σύμπραξη της Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου.

Η περίοδος αυτή, που έμεινε γνωστή ως «Βρώμικο '89», αποτελεί ένα από τα πιο έντονα συζητημένα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Η συνεργασία Μητσοτάκη, Φλωράκη και Κύρκου θεωρήθηκε μια «αντίφύση» συμμαχία.

Στόχος της, ήταν η ηθική και πολιτική εξόντωση του Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και η διάλυση της προοδευτικής παράταξης. Τα Ιστορικά Γεγονότα εν Συντομία: Ιούνιος 1989: Οι εκλογές δεν βγάζουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. 1 Ιουλίου 1989.

Αποφασίζουν και ανακοινώνουν . 2 Ιουλίου 1989: Ορκίζεται η κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Τζαννή Τζαννετάκη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και στελέχη του ΠΑΣΟΚ παραπέμπονται σε δίκη.

Το 1992 το Ειδικό Δικαστήριο αθωώνει τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος επιστρέφει μαζί με το ΠΑΣΟΚ θριαμβευτικά στην εξουσία το 1993.

Η σύμπραξη και η συγκυβέρνηση του βρώμικου 89 με πρωθυπουργό τον Τζαννετάκη προκάλεσε βαθιές και μακροχρόνιες ανακατατάξεις σε ολόκληρο τον προοδευτικό και αριστερό χώρο. Οι Συνέπειες για την Αριστερά και τον Προοδευτικό Χώρο ήταν πρωτόγνωρες αφού προκάλεσαν ιδεολογικό σοκ.

Η συνεργασία της παραδοσιακής Αριστεράς με τη δεξιά Νέα Δημοκρατία ξένισε μεγάλο μέρος της βάσης της, δημιουργώντας εσωτερικές ηθικές και πολιτικές αντιφάσεις.

Η εσωτερική κρίση οδήγησε άμεσα στη διάσπαση του ΚΚΕ και του Συνασπισμού, με την αποχώρηση της ΚΝΕ και πολλών κορυφαίων στελεχών (όπως η «ανταρσία» της γενιάς του '84). Στην συνέχεια στις εκλογικές αναμετρήσεις υπήρξε συρρίκνωση, η Αριστερά είδε τα ποσοστά της να υποχωρούν σημαντικά, χάνοντας την ευκαιρία να εδραιωθεί ως ένας αυτόνομος, ισχυρός τρίτος πόλος.

Υπήρξε μεγάλη πόλωση στην Κεντροαριστερά, αντί για κοινό μέτωπο, δημιουργήθηκε ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, το οποίο χρειάστηκε δεκαετίες για να γεφυρωθεί. Το Πλήγμα στην Εθνική Συμφιλίωση.

Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ το 1982 είχε φέρει μια ιστορική ηρεμία.

Η σύμπραξη του 1989 θεωρήθηκε από πολλούς ως εργαλειοποίηση της ιστορίας για μικροπολιτικά οφέλη.

Έφερε νέο διχασμό, η χώρα βυθίστηκε ξανά σε συνθήκες έντονου φανατισμού.

Οι όροι «κάθαρση» και «βρώμικο '89» χώρισαν την κοινωνία σε δύο στρατόπεδα, αναζωπυρώνοντας παλιά πάθη.

Η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, μετά την αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου, επιβεβαίωσε τη βαθιά προσωπική και πολιτική σχέση του ηγέτη του με μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, η οποία εξέλαβε την παραπομπή του ως μια καθαρά πολιτική δίωξη.

Η δυναμική αυτή άφησε πράγματι τον τότε Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου αντιμέτωπο με σοβαρά εσωτερικά και υπαρξιακά προβλήματα, καθώς η επιλογή της ηγεσίας του (Χαρίλαος Φλωράκης, Λεωνίδας Κύρκος) να συμπράξει με τη Νέα Δημοκρατία αποξένωσε προοδευτικούς ψηφοφόρους και οδήγησε στην εκλογική του συρρίκνωση, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να μείνει εκτός Βουλής στις εκλογές του 1993.

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά η ιστορική αυτή σύγκρουση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τις μετέπειτα εκφράσεις της Αριστεράς (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ), αποτελεί κεντρικό σημείο συζήτησης για την πορεία της προοδευτικής παράταξης: Η Σύγκρουση για την Ηγεμονία στον Προοδευτικό Χώρο.

Η μάχη της κληρονομιάς: Η διεκδίκηση της πολιτικής παρακαταθήκης και των συμβόλων της προοδευτικής παράταξης (όπως τα συνθήματα της δεκαετίας του '81 και του '89) αποτέλεσε πεδίο σκληρής ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Η ρητορική της «προδοσίας» για τους υποστηρικτές της σοσιαλδημοκρατίας, οι επιθέσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι στο παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ συχνά ερμηνεύτηκαν ως μια προσπάθεια πολιτικής αποδόμησης με σκοπό την αντικατάστασή του, ξυπνώντας μνήμες του 1989. Το ΠΑΣΟΚ με το ιστορικό σύνθημα « Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό», που πρωτοακούστηκε τη δεκαετία του 1970 και το συνόδευσε σε όλες τις μεγάλες πολιτικές του μάχες, παραμένει μέχρι και σήμερα το κεντρικό σύμβολο της συναισθηματικής και πολιτικής συσπείρωσης των οπαδών του.

Η αντοχή του στον χρόνο δείχνει τη βαθιά ρίζα που άφησε η παράταξη στην ελληνική κοινωνία, λειτουργώντας ως σημείο αναφοράς σε περιόδους κρίσης, διάσπασης αλλά και ανασύνταξης του χώρου.

Η διαπίστωσή ότι το μοναδικό πολιτικό και χαρισματικό εκτόπισμα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ηγέτη που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και δημιούργησε μια βαθιά, σχεδόν συναισθηματική σχέση με τα λαϊκά στρώματα.

Όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι, και κυρίως ο Αλ6ης Τσίπρας, να υιοθετήσουν παρόμοια ρητορική, σύμβολα ή ακόμη και τον τόνο της φωνής του Ανδρέα, απλά απέτυχαν, η ιστορία μας δείχνει ότι τέτοιες αντιγραφές συχνά προσκρούουν στην πραγματικότητα, καθώς οι ιστορικές συνθήκες και η αυθεντικότητα του προσώπου δεν επαναλαμβάνονται.

Γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου Παραμένει Μοναδικός και ο Ανδρέας εξέφρασε το αίτημα της «Αλλαγής» σε μια Ελλάδα που έβγαινε από δεκαετίες αποκλεισμού των προοδευτικών πολιτών, προσφέροντας πραγματική κοινωνική αναδιανομή και αναγνώριση. Το Αυθεντικό χάρισμα του και η ικανότητά του να συνδέεται με τα πλήθη και να διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα βασιζόταν στη δική του προσωπικότητα και όχι σε επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Το θεσμικό του έργο με την ίδρυση του ΕΣΥ, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και οι μεταρρυθμίσεις στο οικογενειακό δίκαιο αλλά και τον ΑΣΕΠ άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα που κανένας διάδοχος δεν μπόρεσε να ξεπεράσει. Η Πορεία των «Μιμητών» και ιδιαίτερα του Αλ6η Τσίπρα στην Πολιτική μόνο την φθορά της σύγκρισης αποκόμισαν, γιατί κάθε προσπάθεια πολιτικής υποκατάστασης συνήθως κρίνεται αυστηρά από τους πολίτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ του αυθεντικού και του αντίγραφου. Ο Αλ6ξης Τσίπρας στην δοκιμασία του στην εξουσία, παρά τις υποσχέσεις του, έκανε τους πιό επώδυνους συμβιβασμούς και κρίθηκε.

Και στα μάτια των προοδευτικών πολιτών το μόνο που κατάφερε είναι να απομακρυνθεί, από το πρότυπο του Ανδρέα.

Αλλά δεν σταμάτησε εκεί, πριν λίγο καιρό παραιτήθηκε και απο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε πριν ένα μήνα και αφού απαξίωσε όλους τους συνεργάτες του, της περιόδου διακυβέρνησης του ρίχνοντας τους όλο το φταίξιμο της αποτυχίας του, ξανά ήρθε πάλι σαν άλλος Ανδρέας Παπανδρέου και με μια διακήρυξη ίδρυσε νέο κόμμα ΕΛ.Α.Σ για να μας ξανά σώσει δεύτερη φορά, νομίζοντας ότι ο μόνος που δικαιούται να έκφραση την προοδευτική παράταξη είναι αυτός και μόνο αυτός και η Ελληνική του αριστερή συμπαράταξη.

Για τέτοια αλαζονεία μιλούμε.

Ας του πει κάποιος επιτέλους, οτι η Αυθεντικότητα της Κληρονομιάς η παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία, τα σύμβολα και την κοινωνική βάση του κινήματος που ο ίδιος ίδρυσε και οποιαδήποτε προσπάθεια οικειοποίησης αυτής της κληρονομιάς από άλλα σχήματα θεωρείται και ανέντιμη και ανεπίτρεπτη.

Το κατά πόσο η ΕΛ.Α.Σ θα καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των προοδευτικών πολιτών ή αν το ΠΑΣΟΚ θα επιβεβαιώσει τον ρόλο του ως ο μοναδικός αυθεντικός εκφραστής αυτής της παράταξης, και θα δημιουργήσει μια άλλη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην “Νέα Δημοκρατία”, είναι το μεγάλο διακύβευμα της τρέχουσας πολιτικής περιόδου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους