Την περασμένη Παρασκευή, σύμφωνα με καταγγελία, οδηγός τρόλεϊ αρνήθηκε την επιβίβαση σε χρήστη αμαξιδίου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να ανοίξει τη ράμπα και ότι ο επιβάτης δεν μπορεί να μπει χωρίς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο συνάναπηρός μας επιχείρησε να φωτογραφίσει την πινακίδα του τρόλεϊ για να προβεί σε καταγγελία, ο οδηγός κατέβασε τους επιβάτες και κάλεσε την αστυνομία.

Ναι, ο οδηγός κάλεσε την αστυνομία, όχι ο ανάπηρος.

Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει ο συνάναπηρός μας στο ΑΤ Κυψέλης και να φύγει τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μισαναπηρικής βίας είναι η παιδοποίηση των αναπήρων και σε αυτό το περιστατικό είναι κάτι παραπάνω από ορατή. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μεταφέρουν καθημερινά ανήλικα άτομα.

Παιδιά και έφηβοι μπαίνουν σε λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό και τραμ χωρίς να τους ζητείται συνοδός, όπως συνέβη στον ενήλικο ανάπηρο χρήστη αμαξιδίου.

Φανταστείτε τώρα τι θα είχε συμβεί αν ο οδηγός του τρόλεϊ είχε αξιώσει από μια μη ανάπηρη θηλυκότητα να συνοδεύεται από αρσενικό, ώστε να της επιτραπεί η είσοδος.

Δικαιολογημένα θα είχε γίνει χαμός.

Γιατί όμως αυτός ο χαμός δεν έγινε όταν οδηγός αρνήθηκε την είσοδο στο τρόλεϊ σε ενήλικο ανάπηρο επειδή ήταν ασυνόδευτος; Εδώ θα επικαλεστούμε ένα άλλο χαρακτηριστικό της μισαναπηρικής βίας, την εγγενή αβοηθησία, δηλαδή την παραδοχή ότι οι ανάπηροι δεν μπορούν να κάνουν κάτι από μόνοι τους.

Ούτε καν να χρησιμοποιήσουν το τρόλεϊ δίχως την επιτήρηση ενός ικανού σώματος.

Η παιδοποίηση του αναπηρικού πληθυσμού και η «λογική» των περιορισμών που υποτίθεται ότι έχουμε εξαιτίας της οποιασδήποτε βλάβης νομιμοποιούν τις διακρίσεις με πρόσχημα το αναπηρικό μας στάτους.

Σε αυτό το σημείο θα διαφωνήσουμε με τη σύνδεση που γίνεται από άλλα ανάπηρα άτομα με την ύπαρξη ή όχι προσωπικού βοηθού, διότι θολώνει τη βασική μισαναπηρική πράξη.

Όταν ο οδηγός απαιτεί συνοδό, δεν αξιώνει υποστήριξη αλλά επιτήρηση.

Δεν γίνεται μέρος της αλυσίδας της ανεξάρτητης διαβίωσης, αλλά επικυρώνει την παιδοποίηση και, με βεβαιότητα, δεν προστατεύει τον ανάπηρο επιβάτη, αλλά τον θεσμό που εκπροσωπεί από την ανάληψη της ευθύνη του.

Άρα η μονοσήμαντη προβολή του προσωπικού βοηθού μπορεί να υπηρετήσει τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, όχι να αποκαλύψει την πραγματικότητα.

Το περιστατικό στο τρόλεϊ είναι η συμπύκνωση μιας ολόκληρης πολιτικής που μας θέλει στο σπίτι, στα ιδρύματα, στα ειδικά σχολεία και στα ειδικά χωριά.

Πάντα υπό την επίβλεψη της «κανονικότητας». Τέλος, τα ζητήματα της «ασφάλειας» και της «επικινδυνότητας» χρησιμοποιούνται παραδοσιακά για να δικαιολογούν αποκλεισμούς από δημόσια αγαθά με την πρακτική εφαρμογή του αστερίσκου.

Το κράτος, οι φορείς δημόσιων μεταφορών και μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τα ανάπηρα άτομα ως σώματα που διαρκώς βρίσκονται σε σύγκριση με την εξιδανικευμένη κανονικότητα.

Ως σώματα που οφείλουμε να αποδείξουμε ότι δικαιούμαστε να κυκλοφορούμε.

Ως σώματα που, αν δεν συνοδευόμαστε, αν δεν μας επιτηρούν, αν δεν εγγυάται κάποιος μη ανάπηρος την παρουσία μας, μπορεί να αποκλειστούμε στο όνομα της ασφάλειας και της απόκλισης. Θεσμικός μισαναπηρισμός, Ελλάδα 2.0. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους