Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ήταν μόλις 7 χρονών. Ένας μικρός ανθοπώλης, μαθητής της Β' Δημοτικού, που κοίταξε μια αυτοκρατορία στα μάτια με μια πέτρα στο χέρι...» ​Η ιστορία του Δημητράκη Δημητριάδη από τη Λάρνακα είναι η πιο σπαρακτική, η πιο αγνή και ταυτόχρονα η πιο συγκλονιστική σελίδα του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ. «Ο μικρός ήρωας», όπως τον αποκάλεσε με δέος ο ίδιος ο Αρχηγός Διγενής, υπήρξε το νεαρότερο θύμα της αγγλικής αποικιοκρατικής θηριωδίας στην Κύπρο.

Ένα ορφανό ουσιαστικά παιδί, που οι γονείς του είχαν χωρίσει και η μητέρα του είχε φύγει για την Αγγλία, μεγάλωνε με τη γιαγιά του τη Χρυσταλλού και πουλούσε λουλούδια στους δρόμους της Λάρνακας για να κερδίσει το ψωμί του. ​Ήταν ένα παιδί ήρεμο, αλλά με μια ψυχή γεμάτη πρόωρη λεβεντιά και αυταπάρνηση, που δεν δίσταζε μπροστά σε κανέναν κίνδυνο. ​ ​Στις 14 Μαρτίου 1956, τα παιδιά της Αστικής Σχολής Καλογερά, ανάμεσά τους και ο 7χρονος Δημητράκης, ενώνονται με τους μεγαλύτερους μαθητές του Εμπορικού Λυκείου Λάρνακας.

Οι αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας κινητοποιούνται αμέσως.

Οι μαθητές καταφεύγουν στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Λαζάρου, χτυπούν μανιωδώς τις καμπάνες και λιθοβολούν τους στρατιώτες, οι οποίοι απαντούν ρίχνοντας δακρυγόνα μέσα στο προαύλιο του ναού. ​ Μέσα στο χάος και τους καπνούς, μια ομάδα παιδιών εγκλωβίζεται στην οδό Λέοντος του Σοφού.

Ένα στρατιωτικό όχημα γεμάτο πάνοπλους Άγγλους στρατιώτες τους προσπερνά και σταματά στη γωνιά της οδού Νικολάου Ρώσου.

Οι στρατιώτες κατεβαίνουν και ταμπουρώνονται πίσω από έναν τοίχο, σημαδεύοντας τα παιδιά. ​Βλέποντας τα προτάγματα των όπλων, τα μεγαλύτερα παιδιά αρχίζουν να οπισθοχωρούν τρέχοντας, φωνάζοντας έντρομα στον Δημητράκη να τους ακολουθήσει για να σωθεί.

Όμως, ο 7χρονος ανθοπώλης αρνείται να τρέξει.

Μένει εκεί, ολομόναχος στον άδειο δρόμο, κρατώντας μια πέτρα στο μικρό του χέρι και συνεχίζοντας να λιθοβολεί το οχυρό των αποικιοκρατών. ​Τότε, ένας Άγγλος στρατιώτης πατάει τη σκανδάλη.

Σημαδεύει εν ψυχρώ το 7χρονο παιδί στο κεφάλι.

Η σφαίρα τον βρίσκει λίγο πιο πάνω από το δεξί μάτι.

Οι συμμαθητές του, σοκαρισμένοι, τον σηκώνουν μέσα στα αίματα και τον μεταφέρουν τρέχοντας στο νοσοκομείο, όπου απλώς διαπιστώνεται ο θάνατός του. ​Ο Δημητράκης Δημητριάδης δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, δεν πρόλαβε να παίξει, δεν πρόλαβε να δει την Κύπρο ελεύθερη.

Έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος με μια πέτρα στο χέρι, και ο δρόμος που θυσιάστηκε μετονομάστηκε σε οδό «Δημητράκη Δημητριάδη», για να θυμίζει για πάντα ότι η ελευθερία αυτού του τόπου βάφτηκε ακόμη και με το αγνό αίμα της πρώτης σχολικής ηλικίας. ​ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους