Λυπηθήκαμε με το θάνατο του Λεβέντη σαν να φεύγει μαζί του κι ένα κομμάτι της εφηβεία μας - κλισέ έκφραση, αλλά ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του. Το Κανάλι 67 το βλέπαμε πολύ συχνά κυρίως για πλάκα...

Πλήρες Κείμενο:

Λυπηθήκαμε με το θάνατο του Λεβέντη σαν να φεύγει μαζί του κι ένα κομμάτι της εφηβεία μας - κλισέ έκφραση, αλλά ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του. Το Κανάλι 67 το βλέπαμε πολύ συχνά κυρίως για πλάκα με όσα ανεκδιήγητα συνέβαιναν στον φωνακλά Λεβέντη και τα τηλεφωνήματα που έβγαζε στον αέρα.

Ήταν η λίγο πιο σοβαρή όψη των άλλων τηλεφωνημάτων που δεχόταν λάιβ και ο Εθνικός Σταρ στη δική του λούμπεν εκπομπή.

Οι "συγκεντρώσεις" του Λεβέντη που καλούσε τον κόσμο να έρθει στη Χαλκοκονδύλης έχουν περάσει στην ιστορία.

Αλησμόνητη παρουσία στο κανάλι του και ο ετεροθαλής αδερφός του Ανδρέα Παπανδρέου, ο συμπαθέστατος Γεώργιος.

Καμιά φορά έφευγαν οι πάντες από το στούντιο και άφηναν μόνους τους τον Πρόεδρο και τον Γεώργιο Γ. Παπανδρέου να τα λένε στην κάμερα δίχως καμία επίγνωση του τηλεοπτικού χρόνου - σκέτος σουρεαλισμός! Ένα όνειρο είχε ο Λεβέντης, αυτό που λένε καθημερινά μεταξύ τους οι περισσότεροι Νεοέλληνες σαν ήρωες ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου: "Κάντε με εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα μόνο". Ως παθιασμένος άνθρωπος κατάφερε να μπει στη Βουλή κάποια στιγμή, φτάνοντας πιο κοντά από ποτέ στην πραγματοποίηση του ονείρου του.

Δεν ήταν συγκλονιστικός πολιτικός σε καμία περίπτωση.

Είδαμε και τους άλλους τους συγκλονιστικούς, θα μου πεις.

Δεν ξέρω καν αν ήταν πολιτικός σαν όλους τους άλλους ή μία τηλεπερσόνα, μία καρικατούρα, που εξελίχθηκε και σε πολιτικό, ο οποίος φόρεσε τον κοινοβουλευτικό μανδύα και άρα "σοβαρεύτηκε". Πάντως, να μου το θυμηθείτε, το 45άρι δισκάκι από τα μέσα του 1970 με τον Λεβέντη να τραγουδάει "Τα παιδιά του Πειραιά" του Μάνου Χατζιδάκι, θα χτυπήσει τρελές τιμές στα ιντερνετικά δισκοπάζαρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους