Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας ενοχλήσω εκ νέου, και δη, εκείνο το ανθρωπολογικό είδος με το ξεχειλωμένο παράστημα που συχνά παρελαύνει στην οθόνη μου, αφού αντιτάσσεται στη φύτρα που το γέννησε.

Κάθε φορά που ανεβαίνει μια φωτογραφία με θηρευμένο αγριόχοιρο, πέρα από το πολυμασημένο «δολοφόνε» εμφανίζεται το ίδιο παπαγαλίστικο σχόλιο από τους γνωστούς διανοούμενους της οθόνης. «Άσε το όπλο και πολέμα το στα ίσα!» Βέβαια, τώρα η θέα των αλιευμένων λαγοκέφαλων που ποζάρει καθημερινά στις οθόνες, δεν σοκάρει το ίδιο ευαίσθητο πόπολο, ούτε εκεί ζητούν μάχη στα ίσα. «Άσε το όπλο και πολέμα το στα ίσα!» - Η βαθιά φιλοσοφία του καναπέ. Σωστά.

Γιατί η άγρια φύση, όπως όλοι ξέρουμε, λειτουργεί με κανόνες UFC και διαιτητή.

Να πάει ο κυνηγός λοιπόν απέναντι σε ένα ζώο 200 κιλών, με χαυλιόδοντες-λεπίδες, ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις να δεις και επιθετικότητα που δεν συγχωρεί λάθη, και να του πει: «Στάσου μισό λεπτό, να το κάνουμε τίμια μάχη, χωρίς μέσα». Και φυσικά το ζώο θα απαντήσει: «Συμφωνώ, γιατί είμαι κι εγώ φαν της ηθικής αναμέτρησης». Αυτή είναι, προφανώς, η εικόνα που έχουν κάποιοι για την άγρια φύση.

Προτείνουν να πας γυμνός στην αρένα, να στριμωχτείς με 200 κιλά ζώο που έχει τανκ για πλάτη, μπας και ικανοποιηθεί εκείνος που έχει για άγρια ζωή τις γάτες της γειτονιάς.

Για να το ξεκαθαρίσουμε.

Το κυνήγι δεν είναι καυγάς σε καφενείο ούτε διαγωνισμός ανδρισμού.

Είναι επαφή με ένα περιβάλλον όπου η λέξη «ισοτιμία» υπάρχει μόνο στα σχόλια του Facebook.

Ο αγριόχοιρος δεν παίζει με κανόνες.

Δεν κρατάει fair play, δεν περιμένει τη σειρά του και δεν κάνει διάλογο.

Και σίγουρα δεν συγκινείται από ηθικά προσκλητήρια τύπου «έλα στα ίσα». Αλλά εκεί, ο διαδικτυακός φιλόσοφος της τσιμεντούπολης έχει λύση.

Να πεταχτούν όλα τα μέσα και να γίνει η μάχη… ρομαντική! Και καλά, ας πούμε το δοκιμάζω.

Αν τον νικήσω στα ίσα, μετά τι; Θα με παρασημοφορήσουν; Ή θα πουν «καλά, και τι ήρωας είσαι που νίκησες ένα αγριογούρουνο με γυμνά χέρια;» Αλλά ας το πιάσουμε λίγο πιο επιστημονικά, μπας και βάλουμε μια σταγόνα λογικής.

Ο αγριόχοιρος δεν είναι άοπλος αντίπαλος.

Είναι ζώο με φυσικά όπλα που μπορούν να προκαλέσουν θανατηφόρους τραυματισμούς σε δευτερόλεπτα.

Η χρήση μέσων δεν είναι επιλογή επίδειξης αλλά ασφάλειας, ρεαλισμού και ανώδυνου θανάτου.

Κι όμως, το παράδοξο είναι ότι την ίδια στιγμή που κάποιοι ζητούν μάχη στα ίσα στο κυνήγι, δεν εφαρμόζουν το ίδιο μέτρο σε καμμία άλλη πτυχή της ζωής.

Όταν αρρωσταίνουν, δεν παλεύουν στα ίσα με τον ιό. Όταν αντιμετωπίζουν κίνδυνο, δεν απορρίπτουν τα μέσα προστασίας για χάρη της τιμιότητας.

Και φυσικά, όταν δουν κατσαρίδα στο σπίτι (ειδικά κάτι κυριούλες), δεν την κοιτάν στα μάτια και της λένε: «Εγώ είμαι υπέρ της ισότητας των ειδών». Όταν κυνηγάει ο λύκος το «αθώο και ανυπεράσπιστο ελαφάκι» (να μιλήσω και λίγο τη γλώσσα τους), δεν του λένε «άσε τα δόντια και πολέμα το στα ίσα». Όταν κυνηγάει ο άνθρωπος με τουφέκι, ξαφνικά θυμούνται τον κώδικα του Σαμουράι.

Ξαφνικά όλοι γίνονται φιλόσοφοι της... τίμιας φύσης.

Πόση υποκρισία μπορεί να χωρέσει σε ένα σχόλιο άραγε; Ο ίδιος άνθρωπος που παθαίνει κρίση πανικού από σφήκα στο μπαλκόνι, ζητάει από άλλον να παλέψει με αγριόχοιρο στα ίσα.

Λογική που θα ζήλευε και ο Αριστοτέλης… αν είχε tikTok.

Και για να τελειώνουμε με το παραμύθι.

Ακόμα και στη μυθολογία, κανείς δεν πήγε στα ίσα με την άγρια φύση.

Ακόμα και ο Ηρακλής, όταν πήγε να συλλάβει τον Ερυμάνθιο Κάπρο (που ήταν θηρίο, όχι αστεία) δεν πήγε στα ίσα.

Χρησιμοποίησε δίχτυ και παγίδα για να τον περιορίσει.

Ο ίδιος ο Ηρακλής! Και θα το παίξω εγώ πιο μάγκας από τον Ημίθεο, για να ικανοποιήσω το ηθικό κόμπλεξ του καθιστού ακτιβισμού; Και κάπου εδώ τελειώνει η θεωρία του «στα ίσα». Μια ωραία φράση για σχόλια, γραμμένη πάντα από ασφαλή απόσταση, με φρέντο στο χέρι και μηδενική επαφή με την πραγματικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους