Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σχεδόν 10 χρόνια ήταν αυτά (από το 2014 ως το 2023). Με τις καλές και τις κακές στιγμές.

Με τα ντουβάρια να σείονται, ενίοτε από φωνές, αλλά και από γέλια.

Με ένταση, τρέξιμο, αγωνία, απογοητεύσεις, μικρές νίκες, μεγάλες ήττες και στιγμές που, είτε το θέλουμε είτε όχι, γράφτηκαν μέσα μας.

Στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015 είχαμε πετύχει το ακατόρθωτο: ο Βασίλης Λεβέντης στη Βουλή.

Πέντε νοματαίοι, με ελάχιστη έως μηδενική πρότερη πολιτική εμπειρία, καταφέραμε να διδάξουμε πως όταν υπάρχει πείσμα, ένστικτο, δουλειά, αυταπάρνηση και λίγη τρέλα, μπορείς να τα βάλεις με μηχανισμούς πολύ μεγαλύτερους από εσένα.

Μπορείς να πάρεις κάτι που οι περισσότεροι θεωρούν αδύνατο και να το κάνεις πολιτικό γεγονός.

Δεν ήταν όλα ωραία.

Δεν ήταν όλα δίκαια.

Δ εν ήταν όλα όπως θα έπρεπε να είναι.

Αλλά ήταν αληθινά.

Και όσοι ήμασταν εκεί, ξέρουμε τι κόστισε εκείνη η διαδρομή.

Τις εκλογές του 2019 τις θυμάμαι επίσης έντονα.

Τις έζησα έντονα.

Συμμετείχα σε όλα: εκπομπές στην τηλεόραση, σχέδια μάχης, διακαναλικές συνεντεύξεις, οργάνωση του συνδυασμού, τρέξιμο για τα πάντα, άγχος για όλα.

Υπήρχαν μέρες που το πολιτικό, το οργανωτικό, το τεχνικό και το ανθρώπινο μπλέκονταν σε ένα συνεχές πεδίο μάχης.

Και ύστερα ήρθαν και οι εκλογές του 2023.

Άλλη εποχή, άλλες συνθήκες, άλλο βάρος.

Πάλι όμως με την ίδια αίσθηση ότι η πολιτική δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται προς τα έξω.

Είναι και οι άνθρωποι που σηκώνουν τηλέφωνα, στήνουν προγράμματα, γράφουν κείμενα, λύνουν προβλήματα, κρατούν μηχανισμούς όρθιους, πολλές φορές χωρίς να φαίνονται και χωρίς να αναγνωρίζονται.

Σήμερα, βλέπω πολλά να γράφονται.

Άλλα ειλικρινή, άλλα συγκινημένα, άλλα υπερβολικά, άλλα αγιογραφικά.

Δεν θα μπω σε αυτόν τον δρόμο.

Ο θάνατος απαιτεί σεβασμό.

Η μνήμη όμως απαιτεί αλήθεια. Ο Βασίλης Λεβέντης υπήρξε ένα πρόσωπο που σημάδεψε ένα κομμάτι της πολιτικής ζωής της χώρας, αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της δικής μου διαδρομής.

Τον έζησα από κοντά, όχι ως τηλεοπτική εικόνα, όχι ως δημόσιο μύθο, αλλά στην καθημερινότητα, στην πίεση, στη σύγκρουση, στη δουλειά, στην προσδοκία και στη φθορά.

Κρατώ όσα έζησα.

Και τα καλά και τα δύσκολα.

Δεν θα αγιοποιήσω.

Δεν θα μηδενίσω.

Δεν θα προσποιηθώ. Θα πω μόνο ότι ένα κεφάλαιο, προσωπικό και πολιτικό, κλείνει οριστικά. Καλό ταξίδι #Προ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους