Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα, το βιολογικό τέλος δεν είναι η ώρα για ευγένειες και υποκριτικό σεβασμό στη μνήμη.

Αυτά είναι για τους δεισιδαίμονες και τους προληπτικούς θρησκόληπτους.

Ο θάνατος είναι απλώς ένα φυσικό αποτέλεσμα που επισφραγίζει την ακινδυνότητα, αλλά ως τέτοιο είναι η καλύτερη αφορμή για να αποτιμηθεί πόσο καλό ή κακό έκανε κάποιος στα δημόσια πράγματα. Ο Λεβέντης ήταν ένας ακραίος λαϊκιστής που όταν κατάφερε να μπει στην Βουλή με τις ψήφους των χαβαλέδων, αποστέρησε το κοινοβούλιο από πιθανώς πολύ πιο χρήσιμους πολιτικούς που δεν είχαν την ίδια αναγνωρισιμότητα.

Το 2015 ήταν βέβαια και η περίοδος της πριμοδότησης του από τα ΜΜΕ που σε κάθε προεκλογική περίοδο επιλέγουν ποιοι θα υπερπροβληθούν από τις «αντισυστημικές» υποψηφιότητες που είναι οι πιο ανώδυνες και συμφέρουν.

Το 2019 και το 2023 επέλεξαν άλλους (και προκοψαν). Με καθαρά ακροδεξιό λόγο, καταψήφισε τον νόμο για την ταυτότητα φύλου (ν.4491/2017) κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι «στεναχωρεί την Εκκλησία», δίνοντας και μια καθαρά τρανσφοβική μάχη στη βουλή, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα είχε μοσχοψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης για να κάνει τον καλό στον Τσίπρα.

Εκεί που ξέφυγε τελείως ήταν βέβαια με την Συμφωνία των Πρεσπών, λέγοντας ότι αυτή επέβαλε στην Ελλάδα «εθνικό πένθος», ότι είναι «εγκληματική συμφωνία» και ότι «οι ένοχοι θα τιμωρηθούν από τον λαό». Για να μη θυμηθούμε περιστατικά αυτοδικίας παλαιότερα όταν χωρίς κανένα δικαίωμα έδινε τηλεφωνικούς αριθμούς όσων των λοιδορούσαν στον αέρα.

Ο πρώτος καθ’ημάς τηλε-ευαγγελιστής της οργιώδους έναρξης λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης, μια εποχής που ενταφιάστηκε οριστικά λίγο πριν την έκρηξη των σόσιαλ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους