Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Οι σιδηρόδρομοι ανήκουν στους εργαζόμενους και στο κοινό, όχι στα κέρδη": Σαν σήμερα, 1 Ιουλίου 1922, αρχίζει μεγάλη ιστορική απεργία στους σιδηροδρόμους των ΗΠΑ.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, το κράτος των ΗΠΑ επέστρεψε τους σιδηροδρόμους από τον κρατικό (για τις ανάγκες του Ιμπεριαλιστικού πολέμου) στον ιδιωτικό έλεγχο.

Οι εταιρείες που παρέλαβαν ξανά τους σιδηροδρόμους απο το αστικό κρατος των ΗΠΑ (δηλαδή το κράτος τους) άρχισαν μειώσεις των " λειτουργικών εξόδων" για να αυξήσουν την κερδοφορία τους.

Το "Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων Σιδηροδρόμων" που είχε δημιουργηθεί για να "επιλύει" εργατικές διαφορές (πάντα υπερ της εργοδοσίας), ενέκρινε νέες μειώσεις μισθών για τους εργαζομένους στα συνεργεία επισκευής και συντήρησης των τρένων και συγκεκριμένα μείωση των μισθών των τεχνιτών και των εργατών συντήρησης κατά μέσο όρο 12%. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να αντισταθούν και να προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας.

Η απεργία οργανώθηκε από επτά συνδικάτα εργαζομένων στα συνεργεία των σιδηροδρόμων, μεταξύ των οποίων ήταν οι μηχανικοί, οι σιδηρουργοί, οι ηλεκτρολόγοι, οι ξυλουργοί, οιβαφείς και οι τεχνίτες συντήρησης.

Οι μηχανοδηγοί και οι πυροσβέστες των ατμομηχανών δεν συμμετείχαν μαζικά, με αποτέλεσμα οι σιδηρόδρομοι να συνεχίσουν να λειτουργούν, αν και με σοβαρά προβλήματα.

Οι σιδηροδρομικές εταιρείες προσέλαβαν χιλιάδες απεργοσπάστες, χρησιμοποίησαν ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας για την προστασία των εγκαταστάσεων και ζήτησαν τη βοήθεια τοπικών και ομοσπονδιακών αρχών.

Σε αρκετές πολιτείες σημειώθηκαν συγκρούσεις των εργατών με την αστυνομία και τους μπράβους των εταιρειών και συλλήψεις απεργών.

Η απεργία συνεχίστηκε για δύο ολόκληρους μήνες και και συμμετείχαν περισσότεροι από 400.000 εργαζόμενοι.

Επειδή οι απεργοί δεν έκαναν πίσω βγήκε μπροστά το αστικό κράτος των ΗΠΑ, το κράτος των εργοδοτών για να βοηθήσει τις εταιρείες. Τον Σεπτέμβριο του 1922, ο Ομοσπονδιακός δικαστής Ο Τζέιμς Χ. Γουίλκερσον εξέδωσε τη λεγόμενη “Δικαστική Διαταγή Ντόχερτι”, μία ευρεία δικαστική εντολή που απαγόρευε στα συνδικάτα: να οργανώνουν πικετοφορίες, να ενθαρρύνουν απεργίες και να παρεμποδίζουν τη λειτουργία των σιδηροδρόμων.

Κάτω απο το βάρος της καταστολής, η απεργία άρχισε να υποχωρεί και τελικά έκλεισε χωρίς να ικανοποιηθούν τα βασικά αιτήματα των εργατών.

Όμως η ιστορική σημασία της απεργίας είναι μεγάλη.

Ήταν η μεγαλύτερη σιδηροδρομική απεργία στις ΗΠΑ μετά την απεργία στην "Πούλμαν" (Μάιος-Ιούλιος 1894), μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες εργατικές κινητοποιήσεις γενικά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και σημείο καμπής για το Αμερικανικό εργατικό κίνημα. Οι εργατικοί αγώνες συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους