Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 2014, μια Γαλλίδα γυναίκα, η #Sylvie_Yasmina, άφησε τη ζωή της στην Αυστραλία και ακολούθησε τον άντρα που αγάπησε στο Πακιστάν, πιστεύοντας πως ξεκινούσε ένα καινούριο κεφάλαιο γεμάτο ελπίδα.

Αντί γι' αυτό, η πόρτα που νόμιζε πως οδηγούσε σε ένα σπίτι, έκλεισε πίσω της με μορφή μιας βαριάς πόρτας μιας φυλακής.

Για περισσότερο από ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ, σύμφωνα με τις καταγγελίες της, η ίδια και τα παιδιά της ζούσαν απομονωμένοι, χωρίς ελευθερία, #χωρίς_σχολείο για τα μικρότερα παιδιά, χωρίς το δικαίωμα να αποφασίζουν ούτε για τα πιο απλά πράγματα της ζωής τους.

Η διάσωσή τους ήρθε μόνο όταν ένας από τους γιους της κατάφερε να ξεφύγει και να ειδοποιήσει τις αρχές.

Αυτό που με συγκλονίζει περισσότερο δεν είναι οι φωτογραφίες πριν και μετά.

Είναι ότι ο άνθρωπος μοιάζει μεν με ένα δυνατό δέντρο που μπορεί να αντέξει καταιγίδες, κεραυνούς και παγωνιές, αλλά αν κάθε μέρα κάποιος ρίχνει λίγο δηλητήριο στις ρίζες του, κάποια στιγμή τα φύλλα του παύουν να θυμούνται πως ήταν κάποτε πράσινα.

Δεν πέφτει απότομα.

Μαραίνεται αργά, τόσο αργά που ούτε το ίδιο δεν καταλαβαίνει πότε έχασε τον εαυτό του... Ο εγκέφαλος, όταν ζει για πολύ καιρό μέσα στον #φόβο, αρχίζει να αντιμετωπίζει το αφύσικο σαν φυσιολογικό.

Δεν σημαίνει ότι σταματά να υποφέρει.

Σημαίνει ότι #προσαρμόζεται για να επιβιώσει.

Και τότε, αυτό που απ' έξω μοιάζει με «γιατί δεν έφυγε;», από μέσα μπορεί να μοιάζει με «δεν θυμάμαι πια πώς είναι να υπάρχει άλλος δρόμος». Οι πιο βαθιές πληγές συχνά δεν είναι εκείνες που αφήνουν σημάδια στο σώμα, αλλά εκείνες που αλλάζουν την εικόνα που έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του.

Όταν κάποιος ακούει επί χρόνια ότι δεν αξίζει, ότι δεν μπορεί, ότι δεν έχει επιλογές, κάποια στιγμή αυτή η φωνή παύει να ακούγεται απ' έξω και αρχίζει να ακούγεται ΑΠΟ ΜΕΣΑ.

Ίσως γι' αυτό, πριν βιαστούμε να αναρωτηθούμε γιατί κάποιος έμεινε, αξίζει να αναρωτηθούμε κάτι άλλο.

Πόσος #πόνος χρειάζεται για να ξεχάσει ένας άνθρωπος ότι γεννήθηκε ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς; Αν η ιστορία της Sylvie μάς αφήνει κάτι, δεν είναι μόνο #θλίψη.

Είναι μια υπενθύμιση ότι η μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου δεν φαίνεται όταν δεν πέφτει.

Φαίνεται όταν, αφού του έκλεψαν χρόνια από τη ζωή του, βρίσκει ακόμη το #κουράγιο να κάνει το πρώτο βήμα προς το φως. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους