Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λέμε συχνά ότι κανείς δεν είναι πάνω απ' τον νόμο, όμως ο άνθρωπος είναι πάνω απ' τον νόμο.

Και για να μην υπάρξει καμία παρανόηση, εννοώ ότι οι νόμοι δημιουργήθηκαν για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τους νόμους.

Είναι μια φράση που συμπυκνώνει την ανάγκη για τάξη, ισονομία και αξιοπιστία, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και στον αθλητισμό.

Πράγματι, χωρίς ενιαίους κανόνες δεν υπάρχει δίκαιος ανταγωνισμός και χωρίς πειθαρχία δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Υπάρχει, όμως, μια αλήθεια που συχνά αποσιωπούμε.

Ο κανονισμός δεν είναι αυτοσκοπός!!! Δεν θεσπίστηκε για να υπηρετεί τη γραφειοκρατία μίας ομοσπονδίας, ούτε για να επιβεβαιώνει την ισχύ των επιτροπών και των υπηρεσιών της.

Δημιουργήθηκε για έναν και μόνο λόγο, να διασφαλίζει το ευ αγωνίζεσθαι, να προστατεύει τα σωματεία και να υπηρετεί τον αθλητή.

Όταν η εφαρμογή ενός κανονισμού οδηγεί σε προφανή αδικία, όταν μια διοικητική διαδικασία στερεί από ένα σωματείο τη δυνατότητα να συμμετάσχει ισότιμα, όταν η τυπολατρία υπερισχύει της αθλητικής λογικής, τότε δεν θριαμβεύει η νομιμότητα.

Τότε αποτυγχάνει ο σκοπός για τον οποίο θεσπίστηκε ο ίδιος ο κανονισμός.

Δεν μπορεί κανένα καταστατικό, καμία εγκύκλιος και καμία απόφαση επιτροπής να αντιμετωπίζεται ως «ιερό κείμενο», αποκομμένο από την πραγματικότητα του αθλητισμού.

Οι κανόνες οφείλουν να υπηρετούν τη δράση των σωματείων, την ανάπτυξη των αθλητών και την ομαλή διεξαγωγή των διοργανώσεων, όχι να τις εγκλωβίζουν.

Οφείλουν να διαθέτουν εκείνη την ευελιξία που επιτρέπει στη δικαιοσύνη να υπερισχύει της μηχανικής εφαρμογής.

Η μεγαλύτερη παγίδα στη λειτουργία μιας αθλητικής ομοσπονδίας είναι η μετατόπιση της ευθύνης.

Τα σωματεία θεωρούν ότι για όλα ευθύνεται η ομοσπονδία.

Η ομοσπονδία επικαλείται το καταστατικό.

Οι επιτροπές επικαλούνται τον κανονισμό.

Στο τέλος, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για το αποτέλεσμα.

Έτσι γεννιέται η απρόσωπη αθλητική γραφειοκρατία.

Εκεί όπου όλοι έκαναν «το καθήκον τους», αλλά ο αθλητής έμεινε αδικημένος, το σωματείο απογοητευμένο και ο αθλητισμός φτωχότερος.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο αθλητικός κόσμος χειροκροτεί όσους εφαρμόζουν απαρέγκλιτα τους κανονισμούς, χαρακτηρίζοντάς τους αμερόληπτους και αδιάφθορους.

Οι ίδιοι άνθρωποι, όμως, είναι εκείνοι που θα τους καταδικάσουν όταν μια τέτοια εφαρμογή παράγει ένα άδικο αποτέλεσμα.

Η αντίφαση αυτή αποκαλύπτει ότι βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε πως η δικαιοσύνη δεν ταυτίζεται πάντοτε με την τυπική νομιμότητα.

Η δημοκρατική λειτουργία μιας ομοσπονδίας δεν απαιτεί άβουλους εκτελεστές διατάξεων.

Απαιτεί ανθρώπους με κρίση, ευθύνη και θάρρος.

Απαιτεί διοικητικά στελέχη που κατανοούν το πνεύμα του κανονισμού και όχι μόνο το γράμμα του.

Απαιτεί σωματεία που συμμετέχουν, ελέγχουν και διεκδικούν, αντί να παρακολουθούν παθητικά τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους.

Οι κανονισμοί ασφαλώς πρέπει να τηρούνται.

Αν αρχίσουμε να τους παραβιάζουμε κατά το δοκούν, ανοίγουμε τον δρόμο στην αυθαιρεσία και στην άνιση μεταχείριση.

Όμως, εξίσου επικίνδυνη είναι και η αντίθετη υπερβολή, να μετατρέπουμε τον κανονισμό σε άκαμπτο μηχανισμό που αδυνατεί να αναγνωρίσει τις ιδιαιτερότητες του αθλητισμού και τις ανάγκες των ανθρώπων που τον υπηρετούν.

Η ποιότητα μιας αθλητικής ομοσπονδίας δεν αποδεικνύεται όταν όλα λειτουργούν ομαλά.

Αποδεικνύεται στις δύσκολες περιπτώσεις, εκεί όπου η ανάγκη ενός σωματείου, η πορεία ενός αθλητή ή η ομαλή διεξαγωγή μιας διοργάνωσης δοκιμάζουν τα όρια των κανόνων.

Εκεί φαίνεται αν οι θεσμοί διαθέτουν σοφία ή απλώς διαδικασίες.

Το πραγματικό μέτρο μιας υγιούς αθλητικής ομοσπονδίας δεν είναι πόσο αυστηρά εφαρμόζει τους κανονισμούς της.

Είναι αν, μέσα από την εφαρμογή τους, διαφυλάσσει την αξία που βρίσκεται στην κορυφή κάθε αθλητικού πολιτισμού, την αξιοπρέπεια του αθλητή, την ισοτιμία των σωματείων και το κύρος του αθλήματος.

Δεν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στον κανονισμό και στον αθλητή.

Υπάρχει μόνο η διαρκής υποχρέωση να θυμόμαστε, ότι ο πρώτος υπάρχει επειδή υπάρχει ο δεύτερος.

Αν ξεχάσουμε αυτή την απλή αλήθεια, τότε οι κανονισμοί παύουν να είναι εργαλεία δικαιοσύνης και μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξουσίας.

Αυτό είναι το στοίχημα κάθε αθλητικής ομοσπονδίας.

Να μην ξεχνά ποτέ ότι πάνω από κάθε διάταξη, πάνω από κάθε διαδικασία και πάνω από κάθε διοικητική λειτουργία, βρίσκεται η αξία και η προστασία του αθλητή!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους