Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Κρύο μωρό" Υπάρχουν φράσεις που μοιάζουν αθώες. Και όμως, έχουν τη δύναμη να φυλακίσουν έναν άνθρωπο για ολόκληρη τη ζωή του. «Ήταν κρύο μωρό.» Τρεις λέξεις.

Τρεις λέξεις που μετατρέπουν το θύμα σε υπεύθυνο.

Που λένε στο παιδί: «Δεν σου έλειψε η αγάπη.

Εσύ δεν ήσουν αρκετά αγαπήσιμο.» Κι όμως, η ζωή αρχίζει πολύ πριν από την πρώτη ανάσα.

Αρχίζει μέσα σε μια μήτρα.

Εκεί όπου δεν υπάρχουν ακόμη λέξεις, αλλά υπάρχουν αισθήματα.

Δεν υπάρχει λογική, αλλά υπάρχει βιολογία.

Δεν υπάρχει μνήμη όπως την γνωρίζουμε, αλλά υπάρχει μνήμη του σώματος.

Το έμβρυο ζει μέσα στον συναισθηματικό κόσμο της μητέρας του.

Οι ορμόνες του στρες, η ηρεμία, ο φόβος, η ασφάλεια, η απόρριψη, η χαρά, όλα αφήνουν το αποτύπωμά τους στο αναπτυσσόμενο νευρικό του σύστημα.

Αν μια γυναίκα βιώνει μια εγκυμοσύνη γεμάτη φόβο, μοναξιά ή απόγνωση, το παιδί δεν γνωρίζει την αιτία.

Δεν ξέρει αν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα.

Δεν ξέρει αν η μητέρα πενθεί.

Δεν ξέρει αν ο πατέρας έφυγε.

Το μόνο που γνωρίζει είναι η βιολογία του περιβάλλοντός του.

Το πρώτο του σύμπαν.

Έτσι, μερικά παιδιά γεννιούνται περισσότερο σε επιφυλακή.

Άλλα κοιμούνται δύσκολα.

Άλλα τρομάζουν εύκολα.

Άλλα μοιάζουν απόμακρα.

Όχι επειδή δεν επιθυμούν την αγάπη.

Αλλά επειδή το σώμα τους έχει μάθει ότι πρώτα πρέπει να επιβιώσει.

Κι έπειτα έρχεται ο κόσμος των ενηλίκων.

Αντί να αναρωτηθεί: «Τι συνέβη σε αυτό το παιδί;» ρωτά: «Τι έχει αυτό το παιδί;» Η διαφορά είναι τεράστια.

Η πρώτη ερώτηση γεννά συμπόνια.

Η δεύτερη γεννά χαρακτηρισμούς. «Δύσκολο παιδί.» «Ψυχρό παιδί.» «Κρύο μωρό.» Έτσι αρχίζει μια τραγωδία.

Το παιδί μεγαλώνει πιστεύοντας ότι η έλλειψη αγάπης ήταν η φυσική συνέπεια της δικής του ύπαρξης.

Δεν λέει: «Η μητέρα μου δεν μπορούσε να με αγκαλιάσει.» Λέει: «Δεν άξιζα την αγκαλιά.» Και αυτή η πεποίθηση γίνεται η κρυφή ρίζα πολλών ανθρώπινων σχέσεων.

Άλλοι θα κυνηγούν διαρκώς την αποδοχή.

Άλλοι θα φοβούνται την οικειότητα.

Άλλοι θα προσφέρουν τα πάντα για να αγαπηθούν.

Κάποιοι δεν θα πιστέψουν ποτέ ότι αξίζουν να τους αγαπήσει κάποιος χωρίς αντάλλαγμα.

Στη σωματική ψυχοθεραπεία συναντάμε συχνά αυτούς τους ανθρώπους.

Το σώμα τους εξακολουθεί να κρατά την ίδια αρχαία στάση.

Το στήθος δεν ανοίγει εύκολα.

Η αναπνοή μένει ρηχή.

Οι ώμοι προστατεύουν την καρδιά.

Οι μύες βρίσκονται σε διαρκή επαγρύπνηση.

Σαν να περιμένουν ακόμη την απόρριψη που κάποτε έγινε ο πρώτος τους δάσκαλος.

Κι όμως... Η θεραπεία δεν αρχίζει όταν κάποιος μάθει να συγχωρεί.

Αρχίζει όταν σταματήσει να κατηγορεί το βρέφος που υπήρξε.

Όταν κοιτάξει μέσα του εκείνο το μικρό παιδί και του πει: «Δεν ήσουν κρύο.

Ήσουν μόνο.

Δεν ήσουν δύσκολο.

Ήσουν φοβισμένο.

Δεν γεννήθηκες χωρίς αγάπη.

Γεννήθηκες με την ίδια ανάγκη που έχει κάθε ανθρώπινο πλάσμα: να το κρατήσουν με τρυφερότητα.

Ίσως, τελικά, να μην υπάρχουν κρύα μωρά.

Υπάρχουν μόνο μωρά που κάποτε πάγωσαν.

Και το πιο όμορφο νέο είναι ότι ό,τι πάγωσε μέσα από μια σχέση, μπορεί σιγά σιγά να ζεσταθεί μέσα από μια άλλη.

Αυτή είναι η βαθύτερη ουσία της θεραπείας.

Να γίνει ο θεραπευτικός δεσμός το ασφαλές καταφύγιο μέσα στο οποίο το σώμα θα τολμήσει, ίσως για πρώτη φορά, να πιστέψει ότι ο κόσμος μπορεί να είναι ένας τόπος όπου η αγάπη δεν χρειάζεται να κερδηθεί. Αρκεί να γίνει δεκτή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους