Original Post

Πλήρες Κείμενο:

MADE IN JAPAN Silver Pavilion - Nishiki market - Gion - Fushimi Inari , μην αγχώνεστε θα σας τα εξηγήσω όλα.

Μόνο εγώ ήξερα το καθημερινό μας δρομολόγιο και τι θα βλέπαμε.

Η ομάδα μου με τα ονόματα δεν τα πήγαινε καλά.

Ούτε με το πρόγραμμά μου βεβαίως.

Συνήθως από την προηγούμενη τα λέγαμε περιληπτικά για την επόμενη, το πρωί με τον καφέ τα επαναλάμβανα, αλλά και στην πορεία με ρωτούσε ο καθένας ξανά μανά "πως το λένε αυτό που θα πάμε μετά;" Επί 5 άτομα τώρα . Κι επειδή η υπομονή έχει τα όριά της και ΔΕΝ είναι από τα δυνατά μου σημεία, που και που γυάλιζε το μάτι μου και γάβγιζα. 'Οταν ήμουν ήρεμη και χαλαρή τους προέτρεπα να κάνουν όσες ερωτήσεις θέλουν, όταν όμως ήμουν κουρασμένη και τσιτώνω, το τσιπάκι μου γυρίζει αλλιώς.

Για σήμερα είχα βάλει ένα ναό ακόμη για αρχή, βόλτα στην κλειστή αγορά τροφίμων του Κιότο, συνέχεια με την παραδοσιακή συνοικία των γκεϊσών Gion και στο τέλος τον πολυφωτογραφημένο διάσημο ναό Fushimi Inari με τα 10.000 torii (πύλες) που αρχικά είχα πρόθεση να τον δούμε πολύ νωρίς το πρωί για να αποφύγουμε τις ορδές, στη συνέχεια αποφάσισα να πάμε βραδάκι που χαλαρώνει ο κόσμος για να μη χάσουμε τον πολύτιμο πρωινό ύπνο μας. Το Ginkaku-Ji ή Silver Pavilion είναι μια όμορφη ζεν τοποθεσία με ένα μικρό ναό.

Αν έχετε σκοπό τα πάτε και στο Χρυσό Ναό παραλείψτε το, είναι υποδεέστερος.

Αν όχι, είναι μια χαρά για χάζι και βολτούλα.

Σεργιανήσαμε στους κήπους και Χαρήκαμε τη λιακάδα με τα φθινοπωρινά χρώματα.

Στην έξοδο βρίσκεις το Philosopher's Path, θεωρητικά ένα γραφικό μονοπάτι δίπλα στο ποταμάκι.

Στην πράξη ήταν ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου, που τα βρίσκουν οι απατεώνες και τα βάζουν στους ταξιδιωτικούς οδηγούς Σαν χαντάκι με νερό ήταν.

Δεν ξέρω, ίσως την άνοιξη με τις ανθισμένες κερασιές να είναι όντως εντυπωσιακό.

Το περπατήσαμε λίγο κι αφού ήταν τέρμα βαρετό, βρήκαμε ένα καφέ να αράξουμε για λίγο.

Μέχρι να κατέβουμε στην πόλη, έπιασε μεσημέρι.

Μια χαρά δηλαδή για την αγορά τροφίμων που αυτή τη φορά μας ενθουσίασε σε ποικιλία και χρώμα.

Εκεί κυριαρχούσε το περίφημο Μοσχάρι Kobe - η ακριβότερη ποικιλία στον κόσμο.

Μέσα στη στοά έφτιαχναν μπέργκερ με μοσχάρι wagyu και στρωθήκαμε να τα δοκιμάσουμε, ενώ τα κορίτσια πήραν 1 ! μόνο σουβλάκι με Kobe και έδωσαν για μισό σουβλάκι, ούτε λίγο ούτε πολύ, 20€ Πόσα 20ρικα θέλεις για να χορτάσεις; Πάντως είπαν ότι ήταν πεντανόστιμο Το burger ερχόταν σε πιο τίμια τιμή, γύρω στο 10ρικο και ήταν θεϊκό.

Με γεμάτα στομάχια συνεχίσαμε τη βόλτα προς τη παλιά πόλη τη Gion.

Η σύγχρονη πόλη ήταν εξίσου άσχημη με τις υπόλοιπες της χώρες, χαμηλά κτίρια αλλά πολύ μπετόν κ απουσία αισθητικής.

Τίποτα το όμορφο για να σας δείξω.

Πολλά εμπορικά στον κεντρικό δρόμο και στο τέλος άλλος ένα Ναός σε ένα κιτς πορτοκαλί χρώμα Η παλιά πόλη ήταν πιο ατμοσφαιρική, όχι όμως κάτι που να εντυπωσιάζει.

Λιτή, στα καφέ παραδοσιακά χρώματα.

Είχε πολλούς χώρους με σόου γκεισών, παραδοσιακές τελετές και χορούς.

Σταματήσαμε να χαζέψουμε τις φωτογραφίες των μάικο (μαθητευόμενες γκέισες) , όπως κοιτάζαμε αφηρημένα, ξαφνικά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε βιαστική μία μάικο, έτρεξε αλαφιασμένη και χώθηκε σ ένα σπίτι απέναντι, πριν προλάβουν να πλακώσουν οι διερχόμενοι.

Ήμουν ακριβώς μπροστά και την είδα φάτσα κάρτα, όμως στην φωτογραφία την πρόλαβα μόνο πλάτη, ας είναι. 'Ηταν μια συγκινητική στιγμή Τουλάχιστον αυτή ήταν αυθεντική.

Πήρε να πέφτει η νύχτα, είχε έρθει η ώρα για το Fushimi Inari.

Μπήκαμε στο τρένο, καμία σχέση η κίνηση με το Τόκιο.

Από κει που σ αφήνει το τρένο έχει ένα περπατηματάκι ακόμη (αλίμονο!), ευτυχώς η θερμοκρασία ήταν ακόμη ευχάριστη, ο κόσμος που ανέβαινε ήταν αισθητά λιγότερος από αυτόν που κατέβαινε, άρα μάλλον ήταν καλή η επιλογή να το δούμε αργότερα.

Φτάσαμε και στο σημείο από όπου ξεκινούν τα διαδοχικά torii τα οποία εκτείνονται για 4 χιλιόμετρα, ως επάνω στο βουνό.

Εμείς βέβαια για τη βόλτα ήρθαμε, δεν είχαμε σκοπό να πάμε μακριά, τόσο όσο να ξεφύγουμε από το μπουλούκι της εισόδου, γεγονός είναι πως 5-10 λεπτά αργότερα, άρχισε να ερημώνει και βγάλαμε ήσυχοι τις φωτογραφίες μας.

Στις φωτογραφίες φαίνεται πιο φωτεινό από ό,τι στο μάτι, η Νατασούκο είπε πως ίσως τη μέρα να είναι τελικά καλύτερο, όμως αυτή ήταν η ευκαιρία μας και δύσκολα να βρισκόταν δεύτερη.

Για το βραδινό μας αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τις συστάσεις ενός 'Ελληνα που είχαμε πετύχει το προηγούμενο βράδι-έναν από τους πολλούς που βρίσκαμε συχνά πυκνά, τι διάολο στην άλλη άκρη του κόσμου είμαστε, όχι στην Ευρώπη, αλλά φαίνεται τελικά είμαστε παντού.

Ο συγκεκριμένος είχε μέρες στο Κιότο, μας σύστησε ένα τίμιο μαγαζί για να δοκιμάσουμε το wagyu δίχως να ξεπαραδιαστούμε.

Είχα προσπαθήσει να κάνω κράτηση σε ένα από τα ακριβά ρεστοράν με σεφ που θα έκανε τις κοπές μπροστά μας και όλο το τελετουργικό, yakiniku, όμως ήθελαν κράτηση 3 μέρες μπροστά και τη μέρα που μας βόλευε ήταν κλειστά.

Προφανώς υπήρχαν πολλά άλλα, ξέχασα όμως να ασχοληθώ, εντέλει μετά από αρκετό ποδαρόδρομο βρήκαμε το συστημένο και δεν μας απογοήτευσε. Το Wagyu σερβίρεται σαν ωμό να το πω; Με ειδικό ψήσιμο για να κρατάει τους χυμούς, ήταν όμως ιδιαίτερα εύγευστο.

Ο τελευταίος ποδαρόδρομος προς το σπίτι μας γονάτισε, τα χιλιόμετρα που διανύαμε καθημερινά ήταν πολλές φορές αθέατα.

Πέρα από το απαραίτητο περπάτημα για να δεις ένα αξιοθέατο ή να εξερευνήσεις μια γειτονιά, πολλά προέκυπταν από τις αλλαγές μεταφορικών μέσων, τρέχα από δω, λάθη στις στάσεις, φύγε απέναντι, δώστου και οι αλλαγές στα τρένα να πρέπει να ανεβοκατέβεις επίπεδα.

Καθημερινά οι εφαρμογές μας έδιναν συγχαρητήρια πριν καλά καλά μεσημεριάσει, που θα πάει δεν θα επιστρέψουμε; θα επιστρέψουμε στα ενοχλητικά μπιπ από τα wearables, σήκω ρε βόδι από τον καναπέ να κυκλοφορήσει λιγάκι το αίμα σου.

Τελευταία στάση κάθε βράδι ευλαβικά στο κοντινότερο από το σπίτι convenient store, όπου φορτίζαμε τις suica, βγάζαμε ξανά μανά μετρητό από τα atm (πολύ μετρητό όμως η Ιαπωνία-θα σας τα πω στο τέλος αυτά) και ψωνίζαμε κανένα σνακ κ γλυκάκι για τις νυχτερινές λιγούρες.

Το καλό με τα aibnb αντίθετα από τα ξενοδοχεία, είναι πως στο τέλος της ξενάγησης στην επιστροφή στο σπίτι η παρέα δε χωρίζεται, μπορείς να αράξεις παρέα στα σαλονάκια, να χαζολογήσεις, να μοιραστείς τις εικόνες της ημέρας με χαλαρότητα.

Ακόμη και στον περιορισμένο χώρο που είχαμε στο Κιότο, προσαρμοστήκαμε και καλαμπουρίζαμε την κατάσταση, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια κάνεις λεμονάδα, καλύτερα ταξίδι όλοι μαζί έστω και στριμωχτά, παρά μόνος σου στον παράδεισο. Σωστά;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους