Η γενιά μου γούσταρε πολύ την ροκ, είχαμε γονείς, θείους που μας έβαλαν σε τέτοια μονοπάτια, μας έβαζαν να ακούσουμε δίσκους στο πικ απ, εμείς μαζεύαμε κασέτες, φτιάχναμε συλλογές για το walkman...
Η γενιά μου γούσταρε πολύ την ροκ, είχαμε γονείς, θείους που μας έβαλαν σε τέτοια μονοπάτια, μας έβαζαν να ακούσουμε δίσκους στο πικ απ, εμείς μαζεύαμε κασέτες, φτιάχναμε συλλογές για το walkman, ύστερα CDs που τα χιλιοπαίξαμε μέχρι που τα έφτυσαν πια.
Έβλεπες πολλούς ροκάδες τότε, τώρα όχι πια.
Κι είχαμε ξεψαχνίσει από την παλιά κλασική ροκ μέχρι την μουσική σκηνή της Ελλάδας όπου μεσουρανούσαν οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, τα Διάφανα Κρίνα , οι Πυξ Λαξ, οι οποίοι είχαν δασκάλους όπως ο Σιδηρόπουλος, ο Άσιμος, ωραίοι ποιητές που πέρασαν και ερμηνευτές όπως ο Βασίλης Παπ/νου, ωραίοι τύποι όλοι που αφήσαν το στίγμα τους .Θυμάμαι κάποτε στο λύκειο που πηγαίναμε με τα πόδια στον Σταυρό του Νότου στον Νέο Κόσμο να ακούσουμε μια μπάντα που έπαιζε τότε, είχανε κι έναν τραγουδιστή που ακούσαμε ότι το πρωί δούλευε ως δικηγόρος . Τα έδινε όλα στη σκηνή, χοροπηδούσε τραγουδώντας Sex Pistols, σκέτη τρέλα, μια ζωή οι ροκάδες βουτηγμένοι στην τρέλα... Αυτήν την μεταμόρφωση γουστάρω κι εγώ όποτε πιάνω την κιθάρα... Άραγε πεθαίνει η Ροκ;; Βραδινό Τρένο © (2008) #highlight #ακόλουθοι
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους