Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διονύσιος Καλιντέρης : 💥«Το περασμένο Σάββατο διοργανώθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (υπό την αιγίδα του Transform Europe και της εφημερίδας “Η Εποχή”, της οποίας, παρεμπιπτόντως εμβληματικά στελέχη έλαμψαν δια της απουσίας τους) η προβολή της καταπληκτικής ταινίας “Sex Work: It's Just a Work” και κατόπιν συζήτηση με καλεσμένο τον Alex Vitale, σημαντικό θεωρητικό της καταργητικής (abolitionist) εγκληματολογίας και σύμβουλο του Μαμντάνι, με τη συμμετοχή των Αθηνάς Μιχαλακέα, Ραφαηλίας Βαρώνου και Αγγελίνας Γιαννοπούλου.

Η ταινία (που εικονογραφεί τους αγώνες των ίδιων των σεξεργαζόμενων γυναικών και ανδρών, συχνά τρανς ή/και ισπανόφωνων, για την αποποινικοποίηση της εργασίας τους στην πολιτεία της Νέας Υόρκης) ήταν έως συγκινητική και η συζήτηση που ακολούθησε πολύ γόνιμη.

Στο ακροατήριο δεν διέκρινα ούτε ένα μέλος της οργανωμένης αριστεράς, διότι η αυτάρκειά της και η απροθυμία της να στηρίξει εκδηλώσεις που δεν φέρουν τη δική της σφραγίδα είναι προ πολλού παροιμιώδεις.

Ωσαύτως, δεν διέκρινα μέλη συλλογικοτήτων που να δραστηριοποιούνται στο έμφυλο ζήτημα και τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, διότι ως γνωστόν αποφεύγουν controversial διοργανώσεις που μπορεί να χαλάσουν καρδιές, ιδίως πιθανών χρηματοδοτών.

Εκπροσωπήθηκαν πάντως οι λεγόμενοι “πορνοπελάτες”: σε μια αμήχανη στιγμή, ένας νεαρός από το ακροατήριο δήλωσε ότι λόγω αναπηρίας του καταφεύγει στις υπηρεσίες σεξεργαζομένων και όλοι οι φίλοι του, μαρξιστές όπως και ο ίδιος, τον... καταγγέλλουν για αυτό !! Ατυχώς δεν πληροφορηθήκαμε αν οι εν λόγω μαρξιστές έχουν ποτέ στη ζωή τους καταναλώσει πορνογραφία και κατά πόσον το θεωρούν αυτό πολύ διαφορετικό.

Ούτως ή άλλως, ήταν από μία άποψη πολύ αργά.

Το προηγούμενο διάστημα είχε πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ενόψει της εν λόγω εκδήλωσης, η “συζήτηση” στο διαδικτυακό αριστεροχώρι, με λαβή τη φράση “η σεξεργασία είναι απλώς μια δουλειά”, και με διατύπωση συχνά απόψεων που, παρά τη “μαρξιστική” τους επένδυση, παραπέμπουν σε παραστάσεις και αντιλήψεις αντλημένες από τα “Κόκκινα Φανάρια” και την εποχή τους.

Το πρόβλημα είναι διπλό.

Αφενός είναι η έπαρση και ενίοτε η επιθετικότητα με την οποία διατυπώνονται απόψεις και γενικεύσεις επί του εδάφους απόλυτης άγνοιας για τα πραγματολογικά δεδομένα (λ.χ. της μαζικής εισόδου ανδρών στον “κλάδο”, της μετατροπής της σεξεργασίας σε πηγή παράλληλου εισοδήματος για κάθε άλλο παρά περιθωριοποιημένα υποκείμενα, της αφανούς εξάπλωσης της σεξουαλικής αυτοαπασχόλησης μέσω διαδικτύου) και πλήρους αδιαφορίας για το ποια είναι και τι έχουν να πουν τα εμπλεκόμενα υποκείμενα. (Η “μέριμνα για τη σωτηρία” των τελευταίων μπορεί βέβαια να συμβαδίζει με την έσχατη περιφρόνηση από κάποιες φεμινίστριες, αν κρίνω από περιγραφές που διάβασα αυτές τις μέρες του τύπου “σακκί με πατάτες”, προκειμένου περί του σεξ στο πλαίσιο της σεξεργασίας). Το δεύτερο πρόβλημα είναι ακόμη σημαντικότερο.

Αφορά την διάχυτη πεποίθηση ότι πρακτικές και συμπεριφορές που δεν μας είναι αρεστές (με “ηθικά” κριτήρια) μπορούν και πρέπει να εξαλειφθούν, βασικά με τα εργαλεία της κρατικής καταστολής.

Αυτό δεν περιορίζεται μόνο στη σεξεργασία, αλλά αφορά και τη χρήση ουσιών (πρβ. την πολεμική στην αποποινικοποίηση και την μείωση βλάβης) και άλλα ζητήματα, στα οποία μέχρι σχετικά πρόσφατα, μην ξεχνιόμαστε, περιλαμβανόταν και η ομοφυλοφιλία (που μόλις προ δωδεκαετίας αρθρογραφία σε εφημερίδα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς προσπαθούσε να “ερμηνεύσει”). Τα ίδια τα “ηθικά” κριτήρια είναι βέβαια πολύ συζητήσιμα.

Συνδυάζουν τον “εξαιρετισμό του σεξ”, την έννοια της ατομικής ευθύνης (που οι χρήστες την φορτώνονται πλήρως, ενώ τα σεξεργαζόμενα άτομα ίσως κάπως τη σκαπουλάρουν, παρουσιαζόμενα ερήμην τους ως στερούμενα αυτενέργειας “θύματα σωματεμπόρων”), καθώς και την πίστη στην κοινωνική μηχανική.

Στην ταινία των Gold-Matias-Vitale είδαμε αστυνομικό να εξηγεί ότι η πορνεία ορίζεται από τη σεξουαλική συνεύρεση έναντι υλικού ανταλλάγματος, που μπορεί να είναι και μ η χ ρ η μ α τ ι κ ό. Δεν θέλω να καταφύγω στον βιολογισμό, ενθυμούμενος τις θηλυκές μπονόμπο που το δίνουν για μία μπανάνα ή να ρίξω τελείως το επίπεδο ανακαλώντας το σύνθημα των ελληνικών γηπέδων “Γαμιέται για μια πάστα / η μάνα του Κυράστα”. Θα ήθελα ωστόσο να επισημάνω ότι η οικογένεια είναι μηχανισμός κοινωνικής α ν α π α ρ α γ ω γ ή ς και ότι κατά την κοινωνιολόγο Viviana Zelizer δεν υπάρχουν οικείες σχέσεις χωρίς στοιχεία υλικής ανταλλαγής.

Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να στοχασθούμε πάνω στην ταξική διαφορά που έκανε την μεν Λατινοπούλου πολιτικό πρόσωπο, ενώ η γειτόνισσά μας παραμένει απλώς πουτάνα.

Στην ταινία μάθαμε επίσης για νομοθέτημα (αποκληθέν Walking while Trans) που καθιέρωνε ως τεκμήριο αναζήτησης πορνοπελατών το να κυκλοφορεί μια τρανς με μπόλικα προφυλακτικά πάνω της.

Στην βίαιη, άνιση και ρατσιστική κοινωνία των ΗΠΑ ορισμένα πράγματα είναι λιγότερο φιλολογικά από τις συζητήσεις του αριστερού διαδικτυακού καφενέ.

Κατ' εμέ, μια αριστερή τοποθέτηση σε αυτά τα θέματα οφείλει πρωτίστως να είναι ελευθεριακή.

Αριστερή τοποθέτηση είναι αυτή που π ρ ι ν από οτιδήποτε άλλο αρνείται να συμμαχήσει με το κράτος και να θεωρήσει ότι οποιαδήποτε κοινωνικά δεινά μπορούν να αντιμετωπισθούν με την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του, διότι αυτή π ά ν τ α καταλήγει εις βάρος των πληβείων, των ευάλωτων και των μειονοτήτων γενικώς και στην επιδείνωση του “αντιμετωπιζόμενου φαινομένου” ειδικότερα.

Σε κάθε περίπτωση, οφείλει να μας είναι ξένο ό,τι όζει “ιερής αγανάκτησης” και ηθικού πανικού.

Οφείλουμε επίσης να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει υπόθεση οσοδήποτε ευγενής που να μην μπορεί να εργαλειοποιηθεί από το κράτος και τον ιμπεριαλισμό. (Σκέφτομαι αίφνης την "προστασία του παιδιού" και το πώς οι καταγραφόμενοι στις ΗΠΑ ως sex offenders, με εξωφρενικά διεσταλμένα κριτήρια, παραμένουν σχεδόν δια βίου άνθρωποι χωρίς συνταγματικά δικαιώματα). Ο Βιτάλε μας προειδοποίησε το Σάββατο: Η ποινικοποίηση και η καταστολή δεν φιλοδοξεί να εκριζώσει τίποτε (σίγουρα όχι την σεξεργασία, που, αν έχετε ακουστά, εμφανίζει βαθιά ιστορικότητα). Είναι ένας αυτοτροφοδοτούμενος και αυτοδικαιολογούμενος μηχανισμός κ ο ι ν ω ν ι κ ού ε λ έ γ χ ο υ, για να υπενθυμίζει στους υποτελείς τη θέση τους: το πού και πώς μπορούν να κινούνται, τι θα πρέπει να φοβούνται κτλ.

Για αυτό και πρέπει να καταγγελθεί η επίκληση του “σκανδιναβικού μοντέλου” ως μία εξωφρενική πρόταση (επανα)ποινικοποίησης, που θα δημιουργήσει ένα νέο πεδίο καταστολής, απόκρυψης, πουριτανικού κυνηγιού μαγισσών, και παρεμπιπτόντως περαιτέρω στέρησης δικαιωμάτων των σεξεργαζόμενων ατόμων, καίτοι στο στόχαστρο θα βρίσκονται, υποτίθεται, αποκλειστικά οι πελάτες.

Χωρίς καταρχήν προσχώρηση, αν όχι στον καταργητισμό, τουλάχιστον στον κατά Loic Wacquant “ποινικό μινιμαλισμό”, δεν μπορούμε να περάσουμε στην συζήτηση για την αλλοτρίωση και εμπορευματοποίηση ακόμη και των πιο ιδιωτικών στιγμών της ζωής μας στον καπιταλισμό, την κουλτούρα του εθισμού ή ό,τι άλλο.

Μπορεί τα ελληνικά συμφραζόμενα να είναι διαφορετικά από τα αμερικανικά, αλλά πάντα σε αυτά τα θέματα πρέπει να ξέρουμε ότι για εμάς χτυπά η καμπάνα από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. (Την κινηματογραφημένη μαρτυρία της ισπανόφωνης τρανς της οποίας οι μπάτσοι παραβίασαν το σπίτι για να τη συλλάβουν την έχω ακούσει σχεδόν ίδια από την Πάολα Ρεβενιώτη). Η Αμερική είναι μεγάλη δύναμη: είναι ταυτοχρόνως τα ναρκωτικά και ο “πόλεμος στα ναρκωτικά”, η πορνογραφία και ο “πόλεμος στην πορνογραφία”, η τρομοκρατία και ο “πόλεμος στην τρομοκρατία”, ο Covid (βλ. τα πειράματα του Φάουτσι στη Βουχάν) και ο “πόλεμος στον Covid”, το trafficking και ο “πόλεμος στο trafficking” (ο οποίος έχει προστεθεί στα γεωπολιτικά εργαλεία της Ουάσιγκτον, την ώρα που εμείς αφελώς ταυτίζουμε κάθε σεξεργασία με τη διακίνηση). Επίσης και η Νέα Δημοκρατία είναι μια μεγάλη παράταξη.

Είναι ο γκέι γάμος, αλλά και η πρόταση για την κατάργησή του.

Είναι οι υπερήφανοι μηνιαίοι απολογισμοί του Χρυσοχοϊδη για τις αυξανόμενες αστυνομικές επεμβάσεις σε κρούσματα οικογενειακής βίας και ο απροσχημάτιστος μισογυνισμός του λαού της δεξιάς στο διαδίκτυο.

Είναι η φιλελεύθερη συμπερίληψη και η ποινική σκλήρυνση.

Και θα συνεχίσει να τα πηγαίνει πολύ καλά η μεγάλη αυτή παράταξη όσο έχει απέναντί της μια αριστερά (όπως και αν την ορίσουμε) τόσο συντηρητική, αυτοαναφορική και φυλακιστική.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους