Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί»! Ο Θύμιος Καρακατσάνης, ο κορυφαίος των κορυφαίων ερμηνευτών του Αριστοφάνη, ένα «σπανιότατο κράμα λαογέννητου κωμικού και παράλληλα δραματικού ταλέντου» έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 30 του Ιούνη 2012.

Απόσπασμα από συνέντευξη στη Σοφία Αδαμίδου με αφορμή το έργο «Μικροί φαρισαίοι» του Δημήτρη Ψαθά, που ανέβασε το 2004, στο «Μπροντγουαίη»: -- Εδώ δεν είναι και ευθύνη του λαού τελικά; -- Κι εδώ το ίδιο δε συμβαίνει; Οταν στην Αμερική βλέπουν ριάλιτι από τα δύο χρόνια τους έχουμε την αξίωση να σκεφτεί σωστά αυτός ο λαός; Δεν ξέρω πια για κανένα λαό.

Ξέρω ότι οι λαοί υποφέρουν και δεν παίρνουν στα χέρια τους τις τύχες τους.

Αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι να ξυπνήσουν οι λαοί.

Μ' αυτή την ελπίδα κοιμάμαι και ξυπνάω.

Και κάθε πρωί αναρωτιέμαι, ξύπνησα; -- Δεν μπορεί να γίνει αυτό, όμως, με ένα θαύμα. -- Οχι βέβαια.

Γι' αυτό κάνω αυτό το λειτούργημα ανεβάζοντας έργα που αφυπνίζουν συνειδήσεις.

Στο έργο αυτό λέω, «μην πιστεύετε στα μεγάλα λόγια, στους μεγάλους σταυρούς.

Μην πιστεύετε στο προφίλ που τους φτιάχνουν οι ίματζ μέικερ.

Πίσω από αυτό το προφίλ υπάρχει ένας βρώμικος, ανήθικος και επικίνδυνος άνθρωπος». Αυτό λέω με τους «Μικρούς φαρισαίους». Βέβαια, ο κόσμος γελάει πολύ.

Αμα γελάει, όμως, να ξέρεις σκέφτεται και μ' αυτή την ελπίδα πηγαίνω κάθε βράδυ στο θέατρο.

Πιστεύω ότι κάποτε θα βγαίνουμε στους δρόμους για τα συμφέροντά μας.

Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή έχει φτιαχτεί ένας κλοιός που λίγο λίγο μας οδηγούν όπως τα άγρια θηρία στις παγίδες εκείνες που τα εγκλωβίζουν.

Είναι ζούγκλα ο κόσμος.

Κι εμείς άγρια ζώα που τα βάζουν στα κλουβιά.

Τα κλουβιά είναι τα σπίτια μας, είναι οι πόλεις μας, η ανοχή μας, το άδειο μυαλό μας.

Κι αυτό το άδειο μυαλό προσπαθώ μέσα από το θέατρο να μη μείνει άδειο και να αντιδράσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους