Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Οι #Αθώοι» - οπως και το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου #Θεοτόκη «Ο #Κατάδικος», στο οποίο βασίζεται κυρίως η σειρά, είναι ένα βαθιά κοινωνικό και φιλοσοφικό έργο.

Το βαθύτερο μήνυμα μπορεί να συνοψιστεί σε πέντε άξονες: 1. Ο πραγματικός «κατάδικος» δεν είναι αυτός που φαίνεται. Ο Θεοτόκης ανατρέπει την εύκολη διάκριση ανάμεσα στον ένοχο και τον αθώο.

Ο άνθρωπος που η κοινωνία χαρακτηρίζει «κατάδικο», «νόθο» ή «ανάξιο» μπορεί να είναι ηθικά ανώτερος από τους αξιοσέβαστους ανθρώπους της εξουσίας.

Αντίθετα, όσοι φορούν το προσωπείο της τιμιότητας συχνά είναι αιχμάλωτοι της απληστίας, της υποκρισίας και του εγωισμού. 2. Η κοινωνία φυλακίζει περισσότερο από τις αλυσίδες.

Οι ήρωες δεν είναι πραγματικά ελεύθεροι.

Είναι δέσμιοι: * της καταγωγής τους, * της κοινωνικής τάξης, * της περιουσίας, * της φήμης, * των προκαταλήψεων. Ο Θεοτόκης δείχνει ότι οι αόρατες κοινωνικές αλυσίδες είναι συχνά πιο ισχυρές από μια πραγματική φυλακή. 3. Ο έρωτας συγκρούεται με την ιδιοκτησία.

Οι περισσότεροι γάμοι και οι σχέσεις δεν καθορίζονται από την αγάπη αλλά από την περιουσία, την κοινωνική θέση και το συμφέρον.

Έτσι ο έρωτας μετατρέπεται σε τραγωδία, γιατί συγκρούεται με ένα σύστημα που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως “περιουσιακά στοιχεία”. 4. Η αληθινή αθωότητα είναι η καθαρότητα της καρδιάς.

Ο τίτλος της σειράς αποκτά ιδιαίτερο νόημα.

Οι πραγματικά αθώοι δεν είναι όσοι δεν έχουν διαπράξει λάθη, αλλά όσοι εξακολουθούν να αγαπούν, να συγχωρούν και να θυσιάζονται, παρά την αδικία που υφίστανται. 5. Η λύτρωση έρχεται μόνο μέσα από την αγάπη και τη θυσία.

Στο τέλος, ο Θεοτόκης δεν προτείνει την εκδίκηση ως λύση.

Η ηθική δικαίωση έρχεται μέσα από την αυτοθυσία, τη συγχώρεση και την ανιδιοτελή αγάπη.

Είναι ένα έντονα χριστιανικό μήνυμα: η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην εξουσία αλλά στην αγάπη. Ο Θεοτόκης, επηρεασμένος από τις σοσιαλιστικές ιδέες της εποχής του αλλά και από βαθιά ανθρωπιστική σκέψη, θέτει ένα διαχρονικό ερώτημα: Είναι οι άνθρωποι πραγματικά κακοί ή γίνονται κακοί επειδή οι κοινωνικές δομές τούς ωθούν εκεί; Δεν καταδικάζει μόνο τα πρόσωπα· καταδικάζει ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα που γεννά αδικία, ταξικές ανισότητες, φόβο και υποκρισία.

Ίσως γι’ αυτό το έργο εξακολουθεί να συγκινεί περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη συγγραφή του.

Δεν μιλά μόνο για την Κέρκυρα των αρχών του 20ού αιώνα· μιλά για κάθε κοινωνία όπου η φήμη μετρά περισσότερο από την αλήθεια, ο πλούτος περισσότερο από τον χαρακτήρα και η εξουσία περισσότερο από τη δικαιοσύνη. Αυτή η διαχρονικότητα είναι που κάνει τόσο το μυθιστόρημα όσο και τη σειρά να παραμένουν επίκαιρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους