Κυκλοφορεί ένα βίντεο στο οποίο μια κοπέλα προσπαθεί να τεκμηριώσει ότι τα ζώα όταν πεθαίνουν, πηγαίνουν τελικά στον Παράδεισο. (Τι αμαρτιές πληρώνουμε;) Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι η Ορθοδοξία δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Κυκλοφορεί ένα βίντεο στο οποίο μια κοπέλα προσπαθεί να τεκμηριώσει ότι τα ζώα όταν πεθαίνουν, πηγαίνουν τελικά στον Παράδεισο. (Τι αμαρτιές πληρώνουμε;) Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι η Ορθοδοξία δεν υποστηρίζει ότι το ζώο μας συνεχίζει να υπάρχει ως ψυχή και μετά τον θάνατό του, όπως εμείς, και επομένως ΑΝ πάμε στον Παράδεισο προφανώς δεν θα το συναντήσουμε εκεί (για όσους πιστεύουν). Από την άλλη, δεν αποκλείει κατηγορηματικά τα ζώα από τη "μέλλουσα δημιουργία". Το έχουν αφήσει λιγάκι ρευστό, τύπου δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα.

Υποτίθεται πως μόνο ο άνθρωπος μπορεί να έχει συνειδητή σχέση με τον Θεό, μπορεί να βαπτιστεί, να πιστέψει και να μετανοήσει.

Τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε από αυτά τα οποία είναι απαραίτητα για το εισιτήριο για τον Παράδεισο, οπότε μάλλον θα φάνε πόρτα.

Και πέρα από την πλάκα προσωπικά θεωρώ σημαντικό ότι για έναν άνθρωπο που έχασε ένα ζώο που αγάπησε, αυτή η σκέψη μπορεί να είναι μια παρηγοριά και το κατανοώ και το σέβομαι και δεν ξέρω πως το έχει φτιάξει στο μυαλό του, αλλά εαν τον βοηθά, δεν μου πέφτει λόγος.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ελπίδα που δίνει κουράγιο.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν αυτή η ελπίδα μετατρέπεται σε άλλοθι.

Όταν δηλαδή φτάνουμε στο "δεν πειράζει που υποφέρει τώρα, μετά θα είναι καλά!". Και εκεί ακριβώς είναι που αυτή η πεποίθηση γίνεται επικίνδυνη.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει για τον εαυτό του, ότι η αρρώστια, ο πόνος, η δυστυχία, είναι δοκιμασίες που ανοίγουν τον δρόμο προς μια άλλη, καλύτερη ζωή.

Ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει να υπομείνει για να περιμένει την μεταθανάτια ανταμοιβή.

Είναι δική του η ζωή, δική του η πίστη και δική του η επιλογή.

Τα ζώα όμως δεν συναίνεσαν ποτέ σε καμία δοκιμασία, δεν είναι ικανά να αμαρτήσουν και ο πόνος τους δεν μπορεί να θεωρηθεί ως θυσία για την ουράνια ανταμοιβή.

Όταν πονάνε ξέρουν μόνο ότι πονάνε, όταν φοβούνται, όταν πεινάνε, το ίδιο.

Και αυτή η ζωή είναι η μοναδική ζωή που θα γνωρίσουν ποτέ, δεν μπορούμε να τους τάξουμε ουρανό, και για αυτό η δική μας έννοια πρέπει να είναι να μη μετατρέψουμε τη Γη στην κόλαση γι’ αυτά.

Αν κάποιος έχει ανάγκη να πιστεύει ότι θα ξαναδεί το ζώο του, ας το πιστεύει.

Είναι ανθρώπινο και παρηγορητικό.

Αλλά αυτή η πίστη δεν πρέπει να δικαιολογήσει ούτε μία μέρα πόνου που μπορούσε να αποτραπεί. Δεύτερη ζωή δεν έχει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους