"ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΙΚΟ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ Δεν θα αποτελούσε καμία παραποίηση του κυρίαρχου ψυχικού κλίματος, αν ελέγετο ότι ο Έλληνας τα τελευταία ιδίως χρόνια, βρίκεται σε μια βαθύτατη κρίση...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και συνάμα δεν θα ήταν εσφαλμένη η διατύπωση της πρόδηλης αυτής διαπίστωσης: Το ότι ο Έλληνας πολίτης, ανεξαρτήτως του οικονομικού ή κοινωνικού του status, αιωρείται ανάμεσα στις έννοιες της κοινής και της ατομικής ευθύνης, άλλοτε προσχωρώντας στη μια για να αποκλείσει την άλλη, κι άλλοτε αρνούμενος και τη μια και την άλλη.

Καταντώντας έτσι ένα παράδοξο "μαλάκιο" που δεν έχει ούτε ιδεολογική ραχοκοκκαλιά, ούτε σίγουρο ψυχικό σχήμα, ζώντας σ' ένα κυκεώνα σκέψεων, ιδεών, πολιτικών ψεμάτων, ευκαιριακών εθνικών ψευδαισθήσεων, που όλα μαζί συνιστούν την πλάνη του και την αυταπάτη του.

Κι αυτός ο "πλανημένος" Έλληνας, ο φοβισμένος, με το συναίσθημα της αστάθειας της ευθύνης του, με τα διλήμματά του μπροστά στα προβλήματα και τις μορφές της ελευθερίας που του προσφέρεται τεμαχισμένη αναλόγως των πολιτικών συμφερόντων της συγκυρίας, πως μπορεί να απαντήσει στο αδυσώπητο ερώτημα των παιδιών του; Σε εκείνο το ακαταμάχητο ερώτημα: Τι φταίμε εμείς; Η νατουραλιστική απεικόνιση της ελληνικής κοινωνίας πάνω σ' ένα τεντωμένο σχοινί, με το βάθος το απροσμέτρητο από κάτω, να προσπαθεί να εξισορροπήσει φόβο, αγωνία, ανασφάλεια και προσδοκία, με τα γκρεμίσματα γύρω της, καταδείχνει την αδιέξοδη πραγματικότητα.

Κανείς δεν είναι αμέτοχος κάποιας ευθύνης και ενοχής, που ωστόσο έχασαν τον προσωπικό τους χαρακτήρα και απέκτησαν την κοινωνική τους διάσταση.

Με την πολιτική να μη στέκεται στο ανθρώπινο.

Με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις να παίρνουν θέσεις στην όπερα του πόνου της κοινωνίας, για να υμνολογήσουν το "θάνατο του κύκνου", που συμβολίζει την καθαρότητα των ιδεών και των απόψεων.

Μια κοινωνία μετατράπηκε σε όπερα.

Με το δραματικό στοιχείο των αποδεκατισμένων θεσμών, με υποτείνουσα τη "σταύρωση" του κοινωνικού δικαίου και το "θάνατο" της κοινωνικής και της εθνικής αξιοπρέπειας.

Με τα σύμβολα να έχουν χάσει το νόημά τους.

Με την επικράτηση του πολιτικού μύθου.

Και μολονότι ο Έλληνας δεν θέλει να είναι μυθοποιημένος, τον απομυθοποίησαν τα έργα του.

Η δε αισθητική που αναδύεται μέσα από τη σύζευξη κοινωνικής αγωνίας και φοβίας, πολιτικής ανικανότητας, μωρίας και αναλγησίας του ρεαλισμού του παρόντος και της πεισιθάνατης προοπτικής, είναι τελικά η αισθητική του μηδενισμού.

Είναι η αισθητική που δένει βαθειά με τη θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας, με την οδύνη της κοινωνίας.

Και η σωρεία των λέξεων που την περιγράφουν, δεν μπορούν να έχουν την κομψή ευασιθησία του απαλού συναισθήματος.

Έχουν την "αγριάδα" που αναλογεί στα γεγονότα και στη διάσταση της ανατρεπτικής ιδέας.

Τελικά όσα βιώνουμε ως κοινωνία πολιτών, όσα κουδουνίζουν στα καλοταισμένα με ψέματα αυτιά μας, τείνουν να περάσουν από τη σάρκα στη μνήμη και στο πνεύμα, καθώς η ισιπέδωση, η κατεδάφιση συνοδεύεται και με ίση αδιαφορία.

Το τελευταίο κράτημα στο εθνικό κατρακύλισμα παραμένει ο φόβος και ο πετροκαταλύτης χρόνος. Το ζωώδες ίσως ξυπνήσει το αδιάφορο πνεύμα και τη ξεφτισμένη οργή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους