Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγώ είμαι πολύ απλός άνθρωπος. Δεν κρατάω κακίες. Κρατάω αποστάσεις. Είναι πιο οικονομικό και δεν ανεβάζει και την πίεση.

Για να κάνω κάποιον πέρα, κάτι έχει προηγηθεί.

Δεν ξυπνάω ένα πρωί και λέω «ποιον να διαγράψω σήμερα για να περάσει ευχάριστα η μέρα μου;». Όχι.

Αλλά όταν αρχίσουν να χτυπάνε τα καμπανάκια μέσα μου, τα ακούω.

Δεν τα περνάω για μουσική υπόκρουση.

Στην αρχή είναι ένα μικρό «ντιν». Μετά γίνεται «νταν». Αν συνεχίσει ο άλλος, καταλήγει να παίζει ολόκληρη η Φιλαρμονική.

Εκεί δεν κλείνω μόνο την πόρτα.

Κατεβάζω και τα ρολά, βάζω λουκέτο και αφήνω απ' έξω και το κλειδί, μην μπει κανείς στον κόπο να χτυπήσει.

Δεν θα σε φωνάξω για εξηγήσεις.

Δεν είμαι ανακριτής της Ασφάλειας ούτε κάνω οικογενειακά συμβούλια.

Ούτε θα καθίσουμε να λύσουμε το μυστήριο της εξαφάνισης της εμπιστοσύνης μου.

Άμα έφυγε, έφυγε.

Όπως το Wi-Fi όταν φυσάει στη Σύμη.

Και μετά; Μετά υπάρχει μια υπέροχη εφεύρεση που λέγεται "block". Ένα κουμπί που γλιτώνει ώρες ψυχανάλυσης.

Το πατάς και ξαφνικά αποκτάς εσωτερική γαλήνη.

Κάτι σαν κλιματιστικό για τον εγκέφαλο.

Δεν είμαι κυκλοθυμικός.

Απλώς το ένστικτό μου έχει καλύτερο ποσοστό επιτυχίας από πολλές δημοσκοπήσεις.

Μέχρι σήμερα, όσες φορές το αγνόησα, το πλήρωσα.

Όσες φορές το άκουσα, κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Έχουν περάσει αμέτρητοι άνθρωποι από τη ζωή μου.

Φίλοι, γνωστοί, πελάτες, συνεργάτες.

Άλλοι ήταν κεφάλαιο.

Άλλοι υποσημείωση.

Και κάποιοι... τυπογραφικό λάθος.

Δεν στεναχωριέμαι όταν απομακρύνω κάποιον.

Αντίθετα, στεναχωριέμαι όταν αργώ να το κάνω.

Με τα χρόνια κατάλαβα και κάτι άλλο.

Όσο πιο ανοιχτό βιβλίο είσαι, τόσο περισσότεροι νομίζουν ότι μπορούν να γράψουν στις σελίδες σου.

Ε, λοιπόν, η βιβλιοθήκη έκλεισε.

Πλέον λειτουργεί μόνο με πρόσκληση.

Στη δουλειά μου είμαι ευγενικός με όλους.

Σερβίρω, χαμογελάω, κάνω αυτό που πρέπει και τέλος.

Δεν σημαίνει όμως ότι επειδή σου έφερα καφέ, σου έδωσα και πρόσβαση στη ζωή μου.

Άλλο ο κατάλογος του μαγαζιού κι άλλο ο κατάλογος των ανθρώπων μου.

Με αρκετούς πελάτες έχω κάνει υπέροχες συζητήσεις.

Έχω μιλήσει για τη Σύμη, για ιστορία, για βιβλία, για τη ζωή.

Αυτές οι κουβέντες είναι που δίνουν αξία στη δουλειά μου.

Υπάρχει όμως και μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων που, μετά από χρόνια εμπειρίας, προτιμώ να κρατώ αυστηρά σε επαγγελματική απόσταση.

Όχι γιατί πιστεύω ότι όλοι είναι ίδιοι· απλώς όταν το ίδιο έργο το έχεις δει εκατό φορές, δεν αγοράζεις εισιτήριο για την εκατοστή πρώτη προβολή.

Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Μερικοί νομίζουν ότι με το να μη μου μιλάνε, με τιμωρούν.

Είναι σαν να απειλείς βιβλιοθηκάριο ότι δεν θα ξαναδανειστείς βιβλίο.

Ή σαν να λες στη θάλασσα ότι δεν θα ξανακολυμπήσεις.

Η θάλασσα θα συνεχίσει να είναι εκεί.

Κι εγώ το ίδιο.

Δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανέναν ποιος είμαι.

Έχω τελειώσει Νοσηλευτική.

Διαβάζω καθημερινά.

Έχω χτίσει μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες της Σύμης, με σπάνιες εκδόσεις, ιστορία, επιστήμη και ιατρική.

Κάθε χρόνο γνωρίζω ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

Άλλοι μου μαθαίνουν κάτι και σε άλλους μαθαίνω εγώ κάτι.

Ο πραγματικός πλούτος δεν κάνει θόρυβο.

Κάθεται ήσυχα σε ένα ράφι γεμάτο βιβλία, σε μια εμπειρία ζωής ή σε μια συζήτηση που αξίζει.

Γι' αυτό, όταν αποφασίσω να βγάλω κάποιον από τη ζωή μου, δεν είναι δράμα.

Είναι... housekeeping.

Κάνω χώρο για ανθρώπους που δεν χρειάζονται οδηγίες χρήσης.

Και αν σου κόψω ακόμη και την καλημέρα, μην αναρωτηθείς τι έγινε. Το καμπανάκι είχε χτυπήσει τόσο νωρίς, που εσύ ακόμα έψαχνες πού είναι η πόρτα. #pavlis_kypraios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους