Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπαρξιακή αξιοπρέπεια! Μέχρι "Τέλους"... (Ένας θεατρικός μονόλογος ευθανασίας και κάποιες σκέψεις)* 💣 Ζω! Ακόμη.

Όχι για πολύ ακόμη.

Δεν θέλω να ζω "για πολύ" ακόμη.

Όχι αν περιττά.

Όχι αν άσχημα.

Όχι χρονικά παραπάνω ή ποιοτικά παρακάτω απ' όσο πρέπει... Όσο πρέπει μόνο.

Αρκεί να ζω με αξιοπρέπεια.

Και να μην εξαντλώ ψυχολογικά, χρονικά, οικονομικά, τους αγαπημένους μου.

Κάπου εκεί στα 53, στα 66, στα 79, αρχίζεις και νιώθεις, πρώτα διακριτικά, μετά σαν χιονοστιβάδα, τις Απουσίες και τις Απώλειες.

Της επιθυμίας, της υγείας, της ικανότητας, της απόλαυσης, του μυαλού, της μνήμης, των φίλων, των νοημάτων, των στόχων, της προσφοράς, της ελευθερίας, του ελέγχου, της αξιοπρέπειας... Δεν θέλω να ζω χωρίς Αξιοπρέπεια.

Είναι "ζωή" αυτή; Χωρίς αυτονομία και δημιουργικότητα, χωρίς σεξέρωτα ή φιλία, χωρίς μυαλό ή καλαισθησία, χωρίς χιούμορ κι απόλαυση ή γαλήνη... Εγώ (για μένα μόνο μιλώ, κανένα άλλο) αποφάσισα ότι δεν ήρθα (ή στο τουλάχιστον δεν έμεινα) στον κόσμο για να ζω μίζερα, άσχημα, άχρηστα, ανόητα, παρασιτικά ή απελπιστικά.

Ήρθα και μένω μόνο για να βιώνω και να προσφέρω νοήματα, απόλαυση, ομορφιά, αγάπη, ελπίδα, σοφία, εξέλιξη! Αυτό αποφάσισα.

Ως κύριος (όσο μπορώ, ως γήινο ανθρωπάκι) του Εαυτού μου.

Κι αν έχει στερέψει η απόλαυση και η προσφορά μου... προτού καταντήσω ένα κουραστικό αγέλαστο αφιλοσόφητο άχρηστο κατουρημένο "έπιπλο" παραπεταμένο σε ανοίκεια ή αφιλόξενα μέρη... ένα οδυνηρό ή αναίσθητο πειραματόζωο γιατρών και θεραπειών... ή αριθμητικό πλήρωμα ιδρυμάτων... ή - το χειρότερο προσωπικά για μένα - μια ακούσια πηγή άχαρων εξαντλητικών υποχρεώσεων και θλίψης των αγαπημένων/δικών μου... θέλω να και θα σταματήσω να ζω. Ο αξιοπρεπής θάνατος είναι ο σωτήρας της ανεπανόρθωτα άσχημης ζωής. (Όπως την ορίζει ο καθένας μας και οι αντοχές του.) Η ζωή πρέπει να είναι περήφανα ζωογόνος όχι αναξιοπρεπώς δακρυγόνος.

Αυτά είναι ανυπέρβλητα σημαντικά προσωπικά ζητήματα αξιών! Του Προσώπου. Του Χαρακτήρα. Του Συνειδητού κι Ελεύθερου ακόμη Εαυτού που αποφασίζει την Ποιότητα και την Πορεία της ζωής Του και το Τέλος αυτών... Δεν πρέπει, δεν μπορώ να επιτρέψω, ν' αφήνονται υπαρξιακά, "τελεολογικά", ζητήματά μου στη ρουλέτα τυχαίων (βλ. που γεννήθηκες, που κοινωνικοποιήθηκες), δογματικών, αυθαιρέτων κι αντιφατικών "θεο-λόγων", στην ξένη βούληση αφιλοσόφητων νομοθετών ή/και (κάποιων, όχι όλων) ασυναίσθητων δειλών ψυχ/ιάτρων (επίσημοι αξιολογητές της διανοητικής υγείας και συνειδητότητάς μου μα όχι της βούλησής μου) ή γενικότερα ναρκισσιστικών ή αδιάφορων ανθρωπάκων.

Δεν θέλω ΑΝΤΙπροσώπους μου (εκτός αν τους έχω ρητά και πολύ φιλοσοφημένα εξουσιοδοτήσει) ν' αποφασίζουν "γιατί", "πως" και "που" θα ζήσω πριν πεθάνω.

Mε ή χωρίς ηδονή, με ή χωρίς σκοπό, με ή χωρίς βούληση, μέ ή χωρίς ταυτότητα, με ή χωρίς μνήμη, με ή χωρίς αξιοπρέπεια... Το ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ θέλω να και θα αποφασίσει. Έγκαιρα.

Όταν ακόμη μπορεί. Ακούτε; ΜΕ ακούτε; Δικαιούμαι να ΜΕ ακούσετε όταν αφορά εμένα.

Αλλά κι αν δεν με ακούσετε αδιαφορώ.

Οι ελεύθεροι κι ευφυείς άνθρωποι προνοούν ώστε να έχουν επιλογές.

Κυρίως στα δύσκολα.

Όταν δηλαδή δεν θα τις έχουν... Αυτά είναι σημαντικά ζητήματα αυτοπροσδιορισμού και προσωπικής αξιοπρέπειας. . Θα ζω (για) όσο εγώ θεωρώ ότι αξίζει η ζωή μου ώστε να επιθυμώ να ζω. Για λίγο ή πολύ.

Μα ν' αξίζει.

Και μόνο αν συνεχίζει να αξίζει - τουλάχιστον σε κάτι μικρό μα σημαντικό - για μένα... Τώρα.

Όχι τιμητικά για το Χθες.

Ουσιαστικά, για εμένα.

Όχι για εσάς και τις ενοχές ή τα δόγματά σας.

Τέλος! 2.11.2024 💦 👁️ Το αφιερώνω στον πατέρα μου Αντώνη που πέθανε στο σπίτι του, στα 79 του, με την - για μήνες άυπνη κι εξαντλημένη - μάνα μου δίπλα του, μετά από πολύμηνους καθημερινούς πόνους-μαχαιριές κάθε φορά που ανέπνεε, κάθε φορά που ουρούσε, από ένα ολόσωμο μεταστατικό καρκίνο στο τέλος ανυπάκουο στα αναλγητικά οπιοειδή... (Πολλές φορές σκέφτηκα τότε την ανάγκη αξιοπρεπούς ευθανασίας.) Αφιερωμένο στον κάθε ανήμπορο άνθρωπο που με κατεστραμμένο εγκέφαλο "ζει" σε κώμα με την βοήθεια της ανθρώπινης (μα καθόλου ανθρωπιστικής) τεχνολογίας "μέχρι ο Θεός ν' αποφασίσει να τον πάρει" (γιατί έχουν αποφασίσει κάποιοι ότι "η ελπίδα του θαύματος" πεθαίνει τελευταία και η μηχανική Ζωή - όχι η συνειδητή αξιοπρεπής ζωή - είναι η απόλυτη αξία και αυτή συνήθως προστατεύουν)... Αφιερωμένο επίσης στον γενναίο σύγχρονο φιλόσοφό μας Λιαντίνη (πρόσφατα μάλιστα διάβασα το ιστορικό της μεθοδικής αποχώρησής του από μια ύπαρξη και κοινωνία που τον είχε απογοητεύσει) κι όλους τους θαρραλέους της Αξιοπρέπειας που συνειδητοποιημένα (SOS: όχι παρορμητικά) αρνούνται να παραμείνουν θύματα ή συνεργάτες μιας Ανόητης Οδύνης ή Οδυνηρής Ανοησίας. 👁️ Για να μην ανησυχήσω φίλους (που διαβάζουν "between the lines" κι ερευνούν κίνητρα) ευτυχώς ακόμη "μια χαρά" είμαι - στα κλεισμένα 62! - και σε κορμί και σε μυαλό (λειτουργικός - αν και αυτό δεν σημαίνει "άφθαρτος", "ακέραιος" ή "ανέμελος")! Το έγραψα στις 2.11.2024 μάλλον ως υπενθύμιση στο μελλοντικό μου εαυτό.

Και το μοιράζομαι ίσως επειδή οι περισσότεροι φίλοι και φίλες μου είναι ήδη στο ίδιο "νοσταλγικό των ανέμελων νιάτων" στάδιο ή αλλιώς το στάδιο των Αναπόφευκτων Απωλειών.

Γιατί γερνάμε κι αρρωσταίνουμε άλλοτε σταδιακά κι ύπουλα κι ενίοτε τραγικά και ποικιλοτρόπως "παραλύουμε" και "ξεχνάμε" τα βασικά καθήκοντα αξιοπρέπειας στον εαυτό μας.

Μόνο σ' αυτόν (όπως αυτός τα ορίζει) και σε κανένα άλλο καλοπροαίρετο ή/και χειριστικό δογματικό ενήλικα.

Ούτε σε "πλασματικούς - πλασμένους στο μυαλό μικρόμυαλων μικροβίων - ιδεατούς θεούς, ούτε σε αντιπροσώπους απρόσωπων θεσμών, ούτε σε αφεντικά ή παράσιτα, κυρίως όμως ούτε σε (ή παραδόξως "μόνο σε") αγάπες.

Κι εγώ δεν επιθυμώ να ταλαιπωρώ αγάπες (ασχέτως τι επιθυμούν, αυτοθυσιαστικά ίσως, αυτές). Σε διαφωτισμένες (μη δογματικές) κοινωνίες ο καθένας μας δικαιούται τον αυτοπροσδιορισμό του (και μόνο τον δικό του) στη ζωή.

Μέχρι το Τέλος της.

Καμία εξαίρεση.

Ευδαίμονες όσοι ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ πως - με τι ποιότητες, γενναιότητας ή ακόμη κι αν μαζοχιστικές - θα ζήσουν την ζωή τους, μέχρι να μη ζουν πλέον. 👁️ Την τελευταία βδομάδα η είδηση της αυτοκτονίας του δημιουργικότατου 66χρονου ψυχολόγου/θεραπευτή/επιχειρηματία/καρτουνίστα κλπ Βίκτορ Γιάλομ (γιου του Ιρβιν) ο οποίος χρόνια (30+χρόνια) πάλευε με σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή (σύμφωνα με ανακοίνωση του πατέρα του) έχει πυροδοτήσει τόσο σοβαρές συζητήσεις όσο και επιπόλαια (ή απαξιωτικά) σχόλια για την προσωπική επάρκεια και ευαλώτητα (άλλο η επαγγελματική ανικανότητα) μα και ανθρωπιά και των ψυχοθεραπευτών.

Ξέρω είναι σοκαριστικό που δεν είμαστε χμ αναίσθητοι θεοί... αλλά δεν έχουμε "ανοσία" ούτε στο στρες και τις ψυχ/ιατρικές ασθένειες, ούτε και στα υπαρξιακά βάσανα της Ζωής... Ενίοτε μάλιστα οι ψθ βασανίζονται περισσότερο (λόγω συνεχούς έκθεσης στον υπαρξιακό πόνο) αν και ως αντίβαρο είμαστε πολύ καλύτερα ενήμεροι, εκπαιδευμένοι και προετοιμασμένοι για την αντιμετώπισή τους.

Δεν μπορεί κανείς μας - πέραν του ίδιου ή πολύ κοντινών του προσώπων - να γνωρίζει πόσο "προϊόν" προμελετημένης συνειδητής ευθανασίας (αλά Λιαντίνη) ή αντιδραστικής κι απερίσκεπτης παρορμητικότητας (δηλ. σύμπτωμα της διαταραχής του) ή κάποιο συνδυασμό των δύο αποτελεί η εαυτο-κτονική απόφαση-πράξη του Β. Γιάλομ (και κάθε αυτοκτονικού). Πάντως, τέτοιες περιπτώσεις μάς "αφυπνίζουν" και μας παρακινούν να ζυγίζουμε περίσκεπτα (συχνά με την βοήθεια σοφών κι έμπιστων συνανθρώπων μας) τα "αγαθά" που βιώνουμε και τα "βάσανα" που υποφέρουμε ώστε να αποφασίζουμε συνειδητοποιημένα και ρεαλιστικά (εμείς, όχι άλλοι) τι και για πόσο (ακόμη) μας αξίζει στην γήινη ζωή μας... 🔔 Διαβάστε στον αντίποδα και ένα διαχρονικό κλασικό αρθράκι μου (https://www.facebook.com/share/p/1BM25HuNuH/) για τα αίτια και τον κίνδυνο της (πρόωρης, ασυνείδητης, παρορμητικής, γενικά "ανεπαρκώς" διαγνωσμένων ή/και θεραπευόμενων αιτιών) αυτοκτονίας... (Κι άλλα πολλά έχω αναρτήσει για την κατάθλιψη). Αν και μάλλον κάθε αυτοκτονία είναι λίγο-πολύ ένα είδος ευθανασίας (ως απόδραση από τον αφόρητο πόνο της Ύπαρξης) ας θυμωμαστε ότι οι περισσότερες αυτοκτονίες έχουν παροδικά και κυρίως ιάσιμα (ψυχιατρικά) αίτια και δεν θα πρεπε να συμβαίνουν ασυνείδητα, παρορμητικά, απερίσκεπτα, πρόωρα, τραγικά.

Γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.

Ενώ υπάρχει συχνότατα (ψυχοφιλοσοφική, ψυχιατρική) απάλυνση του "πόνου"... Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης Πολύ συνειδητοποιημένα και περίσκεπτα... 29.ιουν.26 "To be (αξιοπρεπώς) or not to be (αναξιοπρεπώς)"? "To be (αναξιοπρεπώς) or not to be (αξιοπρεπώς)"? Αχ τι ηθικά διλήμματα "ζωής και θανάτου" κι αυτά... * Δεν υπάρχει και δεν προσδοκώ καθολική συμφωνία ποτέ, πουθενά και σε τίποτα.

Κυρίως όσον αφορά την αδιανόητη υποκειμενικότητα των συναισθημάτων μας, των ηθικών αξιών μας και του αυτοπροσδιορισμού μας.

Ιδέες και γνώμες ανταλλάσουμε εδώ (ευγενικά...). Πάντως μόλις επιβληθείς στη Βούληση του Ελεύθερου Προσώπου (όσον αφορά το κορμί του, όχι αλλουνού)... επιδείνωσες ακόμη περισσότερο την ανυπόφορη οδύνη κι αναξιοπρέπεια της Υπαρξής "Του"...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους