Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια ειλικρινής απορία και ένα μεγάλο «γιατί» για τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων της Ομογένειας Το τελευταίο διάστημα πιάνω συχνά τον εαυτό μου να αναρωτιέται για κάτι που θεωρώ τεράστια παράλειψη.

Αν σήμερα ζούμε περίπου 10 εκατομμύρια Έλληνες μέσα στην Ελλάδα, υπάρχουν άλλα τόσα εκατομμύρια Έλληνες εκτός συνόρων.

Από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την υπόλοιπη Ευρώπη, μέχρι την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, ακόμα και την Αφρική ή την Ασία.

Το ερώτημά μου είναι απλό και συγκεκριμένο: Γιατί η ελληνική πολιτεία, τα κόμματα, οι επίσημοι φορείς, αλλά και τα μεγάλα ελληνικά ΜΜΕ βρίσκονται τόσο μακριά από τον απλό, καθημερινό κόσμο της ομογένειας; Δεν αναφέρομαι στις τυπικές επαφές με 5-10 μεγαλοεπιχειρηματίες στις δεξιώσεις, ούτε στις ανακοινώσεις κάποιων Γραμματειών που κάνουν μεν κάτι, αλλά δεν αγγίζει τη μεγάλη μάζα.

Αναφέρομαι στον απλό κόσμο, στους ανθρώπους που ξεκίνησαν από το μηδέν και προοδεύουν.

Στο εξωτερικό υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες, γιατροί, μηχανικοί, δάσκαλοι, φοιτητές, αλλά και άνθρωποι του μόχθου που έγιναν προϊστάμενοι σε κολοσσούς ή έστησαν πετυχημένες επιχειρήσεις. Υπάρχουν Έλληνες δήμαρχοι σε πόλεις της Γερμανίας, του Βελγίου ή της Ελβετίας.

Ελληνίδες που παρουσιάζουν εκπομπές στη γερμανική τηλεόραση, ηθοποιοί, αθλητές που διαπρέπουν σε ευρωπαϊκές ομάδες και δεν τους ξέρει κανείς στην πατρίδα.

Γιατί τα μεγάλα ελληνικά κανάλια και sites μας δείχνουν σχεδόν πάντα μόνο τις άσχημες ειδήσεις από το εξωτερικό; Δεν θα έπρεπε να έχουν 5-10 δημοσιογράφους σε κομβικές πόλεις, όχι για να μεταδίδουν ξερές πολιτικές ειδήσεις, αλλά για να αναδεικνύουν αυτές τις ιστορίες; Όταν ξεκίνησα το «Ομογένεια News», παρά το γεγονός ότι δούλευα (και δουλεύω) 8 ώρες στο εργοστάσιο, ενώ παράλληλα έτρεχα και το Katerini Press, ήθελα να δώσω φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους.

Όμως, η αληθινή δημοσιογραφία δεν γίνεται από ένα γραφείο.

Απαιτεί κεφάλαιο, χρόνο και ταξίδι.

Πρέπει να είσαι εκεί, να τους συναντήσεις, να τους ακούσεις.

Το πλάνο μου είναι ξεκάθαρο: Μετά τα Χριστούγεννα, έχοντας δημιουργήσει το απαραίτητο οικονομικό μαξιλάρι, σκοπεύω να πάρω το ρίσκο.

Να αφήσω πίσω μου την ασφάλεια του εργοστασίου και να βγω στον δρόμο ως ρεπόρτερ.

Αρχικά στη Γερμανία και στη συνέχεια στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο.

Για τις μακρινές ηπείρους όπως η Αμερική ή η Αυστραλία, μια σοβαρή συνεργασία με τα εκεί ισχυρά ομογενειακά ΜΜΕ μπορεί να φέρει την εικόνα και τις ιστορίες τους σε εμάς.

Είναι κρίμα, ειδικά στην Ευρώπη, να έχουμε τέτοιους θησαυρούς και να τους αγνοούμε.

Αυτή είναι η δική μου ειλικρινής απορία και το δικό μου όραμα.

Θα ήθελα να ακούσω τη δική σας προσωπική άποψη στα σχόλια, αλλά με μια παράκληση: ας αποφύγουμε τις εύκολες γενικότητες του τύπου «για όλα φταίει η κυβέρνηση» ή το κράτος.

Ας κάνουμε μια συγκεκριμένη, ουσιαστική συζήτηση.

Αυτά τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων του εξωτερικού, δεν δικαιούνται τα δικά τους λεπτά δημοσιότητας στην πατρίδα; Εσείς τι πιστεύετε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους