Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Πολιτική του cliché και της ψευδοευαισθησίας Για ακόμα μια φορά, μια (παρολίγον αυτή τη φορά ευτυχώς) γυναικοκτονία.

Μια γυναίκα δίνει μάχη για τη ζωή της και, σχεδόν αυτόματα, οι μηχανισμοί του κρατικού και κομματικού μάρκετιγκ δεν έχασαν ευκαιρία να το παίξουν υπερευαίσθητοι και πρωτοστάτες σε αγώνες. Το Word άνοιξε, το προσχέδιο ανακοίνωσης (έχουν πολλά) άνοιξε τζιαι τζιείνο, άλλαξε η ημερομηνία και η Κύπρος απέκτησε ακόμα ένα μνημείο πολιτικής κενότητας και υποκρισίας.

Και το κοινοποίησε βεβαίως και η Χριστίνα Χριστόφια η οποία χθες είχε την τιμή να ονοματοδοτηθεί δρόμος στο όνομα του πατέρα της που τα έκανε (όπως και όλοι οι υπόλοιποι) σσιόνιν.

Κειμενάκι έγραψε και η Μαρίνα Σάββα βεβαίως.

Αγανακτισμένη αυτή.

Έξαλλη. ‘Κάτω τα χέρια σας επιτέλους. Κάτω!’. Αυτός που το αποθέωσε όμως είναι ο ακαδημαϊκός και μέλος της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Τριμικλινιώτης (‘Ακαδημαϊκός – κοινωνιολόγος και σύγχρονος διανοούμενος της Αριστεράς’ διαβάζω στον Πολίτη): ‘Τίθεται ζήτημα άμεσα: να αφαιρεθούν τα όπλα από τους αστυνομικούς - κινδυνεύουμε όλοι’ γράφει.

Αυτή είναι η πολιτική και θεσμική λύση.

Αυτή είναι η πολιτική και ακαδημαϊκή ανάλυση.

Αυτό είναι το επίπεδο σκέψης.

Αυτά προτείνει η διεθνής βιβλιογραφία και πολιτικές/θεσμικές/κοινωνικές τάσεις.

Θα κρατάνε λουλούδια οι αστυνομικοί.

Και αν χρειαστεί για οποιοδήποτε λόγο να χρησιμοποιήσουν το όπλο, για τους λόγους που όλοι οι αστυνομικοί ανά το παγκόσμιο χρησιμοποιούν, οι δικοί μας θα κτυπάνε με κουτιά καφέ του Λαϊκού και σε πολύ έκτακτες ανάγκες πότσες ζιβάνας ΛΟΕΛ που εν τζιαι γυάλλενες.

Και αυτά πριν προλάβει να στεγνώσει το αίμα της γυναίκας-θύματος.

Την οποία ο Δρ έθαψε ενώ η γυναίκα είναι ζωντανή και στα μκδ γίνεται έκκληση για αίμα.

Ούτε καν ένα google των τριών δευτερολέπτων.

Η μόνη τους έννοια η εικόνα του κόμματος.

Τίποτε άλλο.

Η ανακοίνωση της ΠΟΓΟ για την απόπειρα γυναικοκτονίας είναι το τέλειο δείγμα αυτού που ονομάζουμε «ακτιβισμός του καναπέ». Ένα κείμενο γεμάτο από τις σωστές, προοδευτικές, ξύλινες λέξεις και φράσεις-κλειδιά: ‘συγκλονισμός’, ‘έμφυλη βία’, ‘όχι μεμονωμένο περιστατικό’, ‘καλούμε τις αρμόδιες αρχές’. Λέξεις που πλέον έχουν χάσει κάθε νόημα, αφού καταναλώνονται ως επικοινωνιακό άλλοθι.

Αλήθεια, ποιοι είναι - οι «αρμόδιοι» που καλεί η ανακοίνωση; -το κράτος που οι ίδιοι οι φορείς και τα κόμματα συνδιαμορφώνουν εδώ και δεκαετίες; -οι θεσμοί που ελέγχουν ή επηρεάζουν μέσω των βουλευτών τους; Η πραγματική πολιτική δράση δεν είναι το μάρκετινγκ της συμπόνιας.

Δεν είναι τα status στο Facebook και τα δελτία τύπου.

Πραγματική δράση είναι • η φυσική παρουσία εκεί που πονάει. • η πίεση που λυγίζει κυβερνήσεις, όχι τα υπομνήματα που αρχειοθετούνται σε συρτάρια στην καλύτερη των περιπτώσεων. • η δημιουργία δομών και η αναβάθμιση των υφιστάμενων • η καθημερινή νομική, ψυχολογική και οικονομική στήριξη των θυμάτων • η εκπαίδευση σε κάθε τομέα, σε κάθε επίπεδο, από το νηπιαγωγείο μέχρι παντού • οι αποκλεισμοί δρόμων και οι κινητοποιήσεις που χαλάνε την ησυχία των διοικούντων.

Όταν η αντίδραση σε μια τραγωδία εξαντλείται σε μια ανακοίνωση, το μήνυμα που στέλνεται στην κοινωνία είναι απογοητευτικό και επικίνδυνο.

Μας λένε: «Εμείς το καθήκον μας το κάναμε, βγάλαμε ανακοίνωση». Και δεν ντρέπονται.

Όμως οι γυναίκες που κινδυνεύουν δεν χρειάζονται άλλους λογογράφους και λαϊκιστές.

Δεν βοηθιούνται από τα λογύδρια της κάθε Μαρίνας Σάββα, της κάθε Χριστίνας Χριστόφια, της κάθε ΠΟΓΟ.

Ούτε απο τις ανοησίες του κάθε Δόκτορα.

Και η θεσμική ανεπάρκεια δεν βελτιώνεται με τις εισηγήσεις του Ακαδημαϊκού–κοινωνιολόγου και σύγχρονου διανοούμενου της Αριστεράς Δρ Τριμικλινιώτη.

Ούτε με κομματικές σκοπιμότητες πάνω στην πλάτη των θυμάτων.

Είναι βολικό να συμπεριφέρεσαι σαν εξωτερικός παρατηρητής ή σαν σχολιαστής της επικαιρότητας όταν είσαι βραχίονας ενός από τα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας.

Και είναι ντροπιαστικό να εργαλειοποιείς τέτοια θέματα όταν δεν έκανες την παραμικρή δραστική πολιτική κίνηση.

Γράφω αυτά στην καντίνα αστυνομικού σταθμού στον οποίο ήρθα με την μάνα και την αδερφή μου για να δώσουμε κατάθεση για βία στην οικογένεια και επίθεση που υπέστην η μάνα μου ψες.

Ο θύτης είναι σπίτι άρχοντας και γι’ αυτό δεν φταίνε οι ΕΞΑΙΡΕΤΟΙ αστυνομικοί στους οποίους αποτάθηκε ψες η μάνα μου όταν έφαε ξύλο στο κεφάλι μετά από 35 χρόνια λεκτικής, μη λεκτικής, σωματικής και ψυχολογικής βίας.

Κατάθεση δεν έδωσε ψες γιατί δεν υπήρχε γυναίκα αστυνομικός.

Ούτε για αυτό φταίνε οι αστυνομικοί. Η ΠΟΓΟ και οι υπόλοιποι υποκριτές, ψευτοεπαναστάτες, ψευτοαντισυστημικοί και ψευτοευαίσθητοι, τι κάνουν για τις γυναίκες και τα παιδιά τους που μια ολόκληρη ζωή ζουν σιωπηλά βία; Τι δραστικό κάνουν για το σύνδρομο της Στοκχόλμης; Τι δραστικό κάνουν για τα καταφύγια; Τι δραστικό κάνουν για την συνεξάρτηση; Να σας πω; Τίποτα.

Η κάθε Μαρίνα, η κάθε Χριστίνα και ο κάθε Δρ Νίκος ζουν σε ενα πανέμορφο ροζ συννεφάκι.

Άλλη δουλειά που μάρκετιγκ από την ασφάλεια του γραφείου τους και της εταιρείας τους δεν κάνουν.

Γιατί αρκετά στελέχη του ΑΚΕΛ, ως εταιρεία δρουν.

Στην καλύτερη περίπτωση.

Γιατί σε πολλές άλλες περιπτώσεις δρουν και ως σέκτα.

Όσο η κάθε ΠΟΓΟ, η κάθε Χριστίνα, η κάθε Μαρίνα και ο κάθε Δρ Νίκος και άλλοι προνομιούχοι μας περιπαίζουν ανενόχλητοι, αυτά θα έχουμε.

Είναι συνένοχοι.

Ανακοίνωσα ανεπίσημα ίδρυση Παρατηρητηρίου Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ο Ακαδημαϊκός – κοινωνιολόγος και σύγχρονος διανοούμενος της Αριστεράς που ούτε ενα google search δεν έκανε να δει αν ζει η γυναίκα, σε κριτική μου σε ανάρτηση του χαρακτήρησε το Παρατηρητήριο ως 'Παρατηρητήριο Θεσμών και διαλυμάτων'. Τον κάλεσα να εξηγήσει και διέγραψε την ανάρτηση. Αυτοί είναι. ΛΑΪΚΙΣΤΕΣ, ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους