Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι τα ηρωικά χρόνια του ΠαΣοΚ και τα ευγενή συνθήματα: “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” ή “έξω οι βάσεις του θανάτου”. Θυμάμαι κι εκείνο το ξεσηκωτικό για τους “μη προνομιούχους Έλληνες” που έκανε το λαό να σκιρτά.

Επίσης θυμάμαι το πατριωτικό (για να μην πω εθνικιστικό) “η Ελλάδα στους Έλληνες”. Αλλά και το περήφανο μότο της νεολαίας: “Εμείς δεν θα γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης”. Αυτό.

Αχ αυτό.

Πόσο ήταν προσβλητικό θυμάμαι για μένα που, φοιτητής ων, δούλευα γκαρσόνι για να τα βγάλω πέρα.

Ένα φεγγάρι (αργότερα) η νεολαία του ΠαΣοΚ είχε μια αφίσα που έλεγε “η ζωή είναι μαγκιά”. Ήρθαν αυτά στη μνήμη μου διαβάζοντας μία ρήση της Λένας Διβάνη που καταγγέλλει: “Τα παιδιά μας με δύο διδακτορικά είναι γκαρσόνια.

Άλλοι γίνονται υπουργοί”. Διαβάζω επίσης ότι τα έσοδα του κράτους από τον τουρισμό είναι εκείνα που σώζουν την Ελλάδα σήμερα.

Τουρισμός όμως σημαίνει γκαρσόνια.

Ξέρω πολλά παιδιά που πάνε στα νησιά για “σεζόν”. Γκαρσόνια δηλαδή.

Ναι, έγιναν γκαρσόνια της Ευρώπης.

Αν δεν γίνονταν, η σημερινή Ελλάδα θα βούλιαζε.

Δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Η σπουδαγμένη νεολαία μας βρίσκει δουλειά μόνο στα νησιά.

Τα παιδιά μας βρίσκουν δουλειά ως γκαρσόνια και ως γκαρσόνες.

Μετά, σκέπτομαι ποιοι έγιναν προνομιούχοι στο μεταξύ.

Είδα την νέα μεγάλη ανισότητα που δημιούργησαν οι σοσιαλιστικές πολιτικές: Οι συνταξιούχοι του Ιδιωτικού Τομέα να παίρνουν τη μισή σύνταξη για τα διπλά ένσημα από τους εργαζόμενους στον Δημόσιο Τομέα.

Για ποια κοινωνική δικαιοσύνη μιλάτε τώρα; Πού 'ναι η επανάσταση ρε; Πού είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας που λέγαμε; Πού είναι “ο τρίτος δρόμος προς τον σοσιαλισμό”, ε; Πού είναι “το πολιτικά εφικτό”, γαμώτο; Σου έλεγα, παλιόφιλε, ότι αυτό δεν είναι ρεαλισμός.

Αλλά δε μ' άκουγες.

Το “πολιτικά εφικτό” μας χαντάκωσε.

Με ρώτησε εδώ ένας φίλος τις προάλλες αν ο Ανδρέας ευθύνεται για τα μνημόνια.

Είπα ότι δεν θέλω να το συζητήσουμε.

Το συζήτησα όμως με τον εαυτό μου.

Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι για τα μνημόνια δεν ευθύνεται αυτός που τα υπέγραψε, αλλά αυτός που τα δημιούργησε. Άρα ΚΑΙ ο Ανδρέας.

Φταίνε όλοι όσοι κυβέρνησαν από το 1981 μέχρι το 2010. Όλοι.

Μηδενός εξαιρουμένου.

Αλλά το ζήτημα δεν λύνεται με κρεμάλες στο Σύνταγμα, όπως πέρασε το σύνθημα στους “αγανακτισμένους” του 2011 η Χρυσή Αυγή.

Η οποία ήθελε “να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”. Και το φώναξαν αυτό τα πλήθη στο Σύνταγμα.

Σαν ρομποτάκια.

Ξέρω πολλούς που το έκαναν.

Δεν είχαν καμία σχέση με τη Χρυσή Αυγή, αδυνατούσαν όμως να διακρίνουν ποιος (και με ποιο σκοπό) έριχνε το ένα σύνθημα και ποιος το άλλο.

Αυτοί τα φώναζαν όλα “για νά 'ναι μέσα”. Η Χρυσή Αυγή έριχνε το σύνθημα αυτό (που μετά το έκαναν σημαία τους οι Δημοκράτες, παρακαλώ) γιατί (ο Μιχαλολιάκος τότε, ο Κασιδιάρης μετά) έψαχνε μία συνθήκη να καταργήσει τη Βουλή, να επαναφέρει τη χούντα.

Δικό τους ήταν και το “αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι”. Δικό τους ήταν και η “κρεμάλα στους 300”. Θυμάμαι κι αισθάνομαι ντροπή.

Αν δεν είχαν κάνει τα επεισόδια και το φονικό τότε οι χρυσαυγίτες, ακόμα σήμερα θα έπαιρναν 25% ακατέβατα.

Στάθηκα απέναντι σε όλο αυτό, ντρέπομαι όμως για λογαριασμό όλων.

Ντρέπομαι για κείνα που λέγαμε κάποτε και δεν λέμε πια... Ντρέπομαι που λέμε τ' αντίθετα χωρίς αιδώ.

Ντρέπομαι που κουνάμε και το δάχτυλο σε όποιον μας τα θυμίζει. “Γιατί το λες αυτό τώρα;”, πέταξε τη σπόντα του παλιός γνώριμος.

Γιατί πληρώθηκα ρε. Γι' αυτό.

Με πήρε τηλέφωνο ο Μητσοτάκης και μου είπε “πόσα θέλεις για να γράψεις ότι ο Ανδρέας έχει ευθύνη για την ερήμωση της υπαίθρου”... Κατάλαβες; Ο μέγας αυτός Δημοκράτης θίχτηκε γιατί έθιξα το εικόνισμά του. Είπα: Ντρέπομαι. Για να είμαι ακριβής, θέλω ν' ανοίξει η γης και να με καταπιεί. ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους