Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες σκέψεις για το ρεμπέτικο. Υπήρχε η αρχαία πανδούρα, κι έπειτα ο ταμπουράς, τρίχορδα όργανα που γέννησαν το μπουζούκι.

Η μουσική που παιζόταν με αυτά τα όργανα ήταν παράνομη, σε φυλακές και τεκέδες με αυτοσχέδια όργανα.

Οι δρόμοι που χρησιμοποιούσαν, υπήρχαν στην ελληνική παράδοση.

Το σμυρνέικο παιζόταν με σαντουροβιόλια και ούτι.

Οι συνθέσεις πιο αέρινες και πολύπλοκες.

Το ρεμπέτικο πάτησε στη γή βαριά.

Και ναι, πήρε από την Σμύρνη και την παράδοση, αλλά γεννήθηκε στον Πειραιά. Ο Μπάτης ήταν ο πρώτος μάγκας που δίδασκε τα τρίχορδα στο καφενείο του κι εκεί πηγαίναν όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά. Μάρκος, Παγιουμτζής, Δελιάς, και πιτσιρίκια ακόμα ο Μουφλουζέλης και ο Γενίτσαρης.

Το μπουζούκι ήταν παράνομο.

Περνούσαν οι μπάτσοι και τους έπαιρναν τα όργανα. Του Γενίτσαρη του το έσπασε ένας μπάτσος κι αυτός, μικρός ακόμα, έδειρε τον μπάτσο και μπήκε μέσα.

Το ρεμπέτικο είχε μαγκιά, κώδικα τιμής, δικιά του γλώσσα και μουσική.

Επίσης, πολλοί συνθέτες ήταν Σμυρνιοί, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Τούντας, ο Σκαρβέλης, ο Γιοβάν Τσαούς και άλλοι.

Αυτοί έπαιζαν με σαντουροβιόλια, ούτι κιθάρα, με εξαίρεση τον Γιοβάν Τσαούς με τις ιδιαίτερες συνθέσεις και το ταμπουρομπούζουκό του.

Οι ρεμπέτες του Πειραιά, έπαιζαν τρίχορδα, μπουζούκι, τζουρά, μπαγλαμά και μάλιστα, χωρίς κιθάρα.

Στις ηχογραφίσεις βάζανε κιθάρα για να γεμίζει ο ήχος και να κρατάει το τέμπο.

Κιθάρα έπαιζε συνήθως ο Περιστέρης, αλλά και άλλοι.

Υπήρχαν και τα ρεμπέτικα της κιθάρας, Γιώργος Κατσαρός, Α. Κωστής και άλλοι. Ο Μεταξάς το 1937, βάζει την λογοκρισία και πολλοί ρεμπέτες σταματούν να ηχογραφούν.

Θα έπρεπε να έρθει το 1949 για να γίνουν αποδεκτά ως είδος παραδοσιακής μουσικής, με την Διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι κι έπειτα 1960 με τον Μπιθικώτση να επανερμηνεύει τα τραγούδια του Μάρκου.

Αλλά ακόμα και σήμερα, είναι μερικώς αναγνωρισμένο.

Μπορεί να έγινε παγκόσμιας άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, αλλά πόσοι δεν τα θεωρούν χασικλήδικα και τα υποτιμούν; Τρίχορδο = παράνομη μουσική για αλήτες, τότε, τώρα, και για πάντα.

Αν δεν είσαι αλήτης, πώς να παίξεις τρίχορδο; Το τετράχορδο, δεν είναι μπουζούκι, αλλά μαντόλα, όπως το έλεγαν οι παλιοί.

Το μπουζούκι μυρίζει χασίσι, λιμάνι του Περαία και μόρτες αλάνια και μάγκες. Ο Τσιτσάνης κι ο Μπιθηκώτσης, το έβαλαν να ακουστεί σε ευρύτερο κοινό και με πιο ευπρεπή στίχο.

Εξάλλου, υπήρχε η λογοκρισία. Ο Χιώτης, μεγάλο ταλέντο και καταπληκτικός μουσικός στην κιθάρα και το 4χορδο μπουζούκι.

Στην αρχή είχε παίξει και τρίχορδο.

Ήταν μάγκας, αλλά ήταν και ψώνιο, θεωρούσε τον εαυτό του καλύτερο όλων και δεν σεβόταν τους παλιούς.

Αυτός έπαιξε jazz swing & mambo, με ένα 4χορδο όργανο και αρμονία κιθάρας.

Δεν ήταν ρεμπέτης. Ο Καζατζίδης, καθώς και ο Θεοδωράκης, μισούσαν το ρεμπέτικο. Ο Χατζιδάκις, λόγιος, το αγαπούσε.

Όταν ο Χατζιδάκις πήγε να ακούσει τον Μάρκο, νεαρός ακόμα σε μια στοά στην Ομόνοια, κάποια κουτσαβάκια πήγαν να πειράξουν τον Μάνο.

Σηκώνεται ο Μάρκος, θηρίο ψηλός όπως ήταν και δίνει μια κλωτσιά στα κουτσαβάκια.

Εσύ, λέει στον Μάνο, θα έρχεσαι και θα κάθεσαι εδώ μπροστά.

Δεν θα σε πειράξει κανείς! Το λαϊκό, παρόλο που βασίστηκε, δεν είναι ρεμπέτικο.

Το ρεμπέτικο όμως, είναι λαϊκό, έτσι το έλεγαν παλιά.

Και τέλος, οι ροκάδες, έχουν περισσότερη σχέση με το ρεμπέτικο, παρά οι λαϊκοί.

Συμπέρασμα: το 3χορδο με το 4χορδο, θα είναι πάντα στα μαχαίρια. Δεν πειράζει. Έτσι πρέπει. Και η ιστορία συνεχίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους