Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είσαι άντρας. Όμως ο ίδιος πάντα μένω' τα χρόνια που περάσανε με αφήσαν παράξενο παιδάκι γερασμένο.

Και δεν ποθώ πια τίποτε, αδελφέ μου' τα ονείρατα στα χέρια μου εσκορπίσαν και τα 'δωκα, ροδόφυλλα, του ανέμου.

Ω, πότε θα μπορέσεις να ξεχάσεις τις έγνοιες της ζωής που σ' εκερδίσαν να 'ρθεις αποκεί πέρα, να περάσεις τριγύρω μου το χέρι και σκυμμένος ν' ακούσεις όσα πάθη εγονατίσαν αυτόν που τόσο σου 'ναι αγαπημένος; Καλέ μου, σιγανά θα σου μιλούσα, θα σου 'λεγα πως όλοι μ' εμισήσαν, πως ρεύοντας το δρόμο μου ετραβούσα, διωγμένος κάθε μέρα απ' τους ανθρώπους, μη ξέροντας ποιοι τόποι μ' εκρατήσαν, μη ξέροντας σε ποιους πηγαίνω τόπους.

Κι ως είσαι ο λατρεμένος αδελφός μου, τα μάτια σου κοιτώντας που εδακρύσαν, θα ξεχνούσα τα βάσανα του κόσμου, και βλέποντας μακριά, κατά τη δύση, τα συννεφάκια που θαμπά εχρυσίσαν φιλώντας ιλαρά το κυπαρίσσι, για μια μικρήν ηλιόλουσμένη πόλη, για ένα μεγάλο σπίτι που εκυλήσαν τα πρώτα πρώτα μας χρόνια και οι βόλοι, για τις χαρές που ακόμα με κρατούνε ικέτη, θε να σου 'λεγα, μα εσβήσαν, για τους καιρούς που δε θα ξαναρθούνε... Κώστας Καρυωτάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους