Original Post

Πλήρες Κείμενο:

http://eleimonpap.blogspot.gr Η ματαιότης, ως υπαρξιακό ζήτημα -η αίσθηση ότι η ζωή δεν έχει εγγενές νόημα, ότι όλα είναι προσωρινά ή ότι ο θάνατος ακυρώνει κάθε προσπάθεια- αποτελεί κεντρικό θέμα στη φιλοσοφία.

Ένα από τα κομβικά ζητήματα που αναπόφευκτα αντιμετωπίζει η ηθική και η ανθρωπολογία είναι το γεγονός του θανάτου, όχι απαραίτητα με την εξάλειψή του, αλλά με την θεώρηση ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, και οφείλει να δημιουργήσει το δικό του νόημα μέσω των επιλογών και των δράσεών του, εστιάζοντας στην αρετή, στη λογική και στη νηφαλιότητα.

Η φιλοσοφία αντιμετωπίζει την ματαιότητα μετατρέποντάς την από πηγή απελπισίας σε έναυσμα για αυθεντική ζωή, ελευθερία και προσωπική ευθύνη, αποτολμώντας να θεραπεύει την ψυχή “εξαλείφοντας” τον φόβο του θανάτου.

Αποδεχόμενοι ότι μετά θάνατον δεν θα υπάρχουμε, άρα ούτε πόνος θα υπάρχει, εστιάζουμε στην ποιοτική ζωή στον παρόντα χρόνο -αν όλα είναι πράγματι μάταια και χωρίς νόημα, αυτό μπορεί να απελευθερώσει τον άνθρωπο από το άγχος της επίτευξης μεγάλων σκοπών- η ματαιότης γίνεται ευκαιρία για την ύπαρξη, μέσω της αποδοχής της ανθρώπινης περατότητας και της απόλαυσης των απλών καθημερινών δώρων της ζωής ως θεϊκή ευλογία, χωρίς να αναζητείται υπέρτατο νόημα Τα φιλοσοφικά συστήματα, με τη μεταφυσική θεμελίωσή τους και τη συγκρότηση επιμέρους θεωριών, δεν παύουν να στοχεύουν στο να προσφέρουν μια ερμηνεία ικανοποιητική για την ανθρώπινη φύση και ζωή.

Ύψιστος σκοπός είναι αρχικά η αναζήτηση κάποιου σπουδαίου στόχου και μετέπειτα η εξεύρεση και επεξήγηση των πρακτικών που θα οδηγήσουν στην επίτευξή του.

Ο πιο συνηθισμένος στόχος διαχρονικά, στο πλαίσιο της ηθικής φιλοσοφίας, είναι η ευδαιμονία και η ευτυχία του ατόμου.

Ο θάνατος θεωρείται ανά τους αιώνες ένα τρομακτικό τέλος, και για κάποιους, ίσως και μια ελπιδοφόρα αρχή μιας μετέπειτα ζωής.

Οι αντιλήψεις περί θανάτου έχουν βαρύτητα και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, διότι επηρεάζουν με ποικίλους τρόπους τις πράξεις του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όλες οι τελετουργίες που ανά τους αιώνες αντιμετωπίζονταν ως προετοιμασία της ψυχής για τη μεταθανάτια ζωή ή ως κάποια μορφή επαφής με το οτιδήποτε θεωρείται ότι ακολουθεί τον θάνατο, σε κάθε περίπτωση, ακόμη και η ολική τροχιά των μετενσαρκώσεων καθίσταται παγιδευμένη της αναπότρεπτης νομοτέλειας στην έσχατή της συνέπεια.

Εξαιτίας ακριβώς αυτής της επίδρασης, όλα τα φιλοσοφικά συστήματα ασχολούνται σχολαστικά με το τι θεωρούν πως έπεται του σωματικού θανάτου.

Οι μεταφυσικές αυτές αντιλήψεις είναι καθοριστικές, όχι μόνο για τις τελετές που προαναφέρθηκαν, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους τομείς της φιλοσοφικής πρακτικής και της καθημερινής δράσης των ανθρώπων.

Ειδικά, σε ένα τόσο δύσκολο ζήτημα όπως ο θάνατος που άπτεται πολλών, σχεδόν όλων, των τομέων της ζωής, η θεραπεία είναι πολύπλοκη: προκειμένου να εντοπιστούν και να καταπολεμηθούν οι “λανθασμένες δοξασίες”, απασχολούνται με πολλούς τομείς της ζωής, με ένα πλήθος επιχειρημάτων που το καθένα στοχεύει στην καταπολέμηση κάποιας συγκεκριμένης έκφανσης του φόβου του θανάτου: Ὁ θάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς' τὸ γὰρ διαλυθὲν ἀναισθητεῖ· τὸ δ' ἀναισθητοῦν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς' συνέθιζε δὲ ἐν τῷ νομίζειν μηθὲν πρὸς ἡμᾶς εἶναι τὸν θάνατον.

Ο θάνατος δεν είναι τίποτα για μας, γιατί αυτό που έχει αποσυντεθεί δεν αισθάνεται, και αυτό που δεν αισθάνεται στερείται παντελώς νοήματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους