ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΙΑΡΙΔΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ - ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ Από τότε που άρχισα να γράφω έργα και βιβλία που καταγγέλλουν τα κρατικά εγκλήματα σε βάρος των μεταναστών...

Πλήρες Κείμενο:

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΙΑΡΙΔΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ - ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ Από τότε που άρχισα να γράφω έργα και βιβλία που καταγγέλλουν τα κρατικά εγκλήματα σε βάρος των μεταναστών και την κυβερνητική θανατοπολιτική ήξερα πως ετούτα τα έργα μου θα ήταν για πάντοτε αποκλεισμένα από τα κρατικά λεφτά, τις Κρατικές Σκηνές, τα Φεστιβάλ Αθηνών, τις Επιχορηγήσεις του ΥΠΠΟ.

Διόλου δεν με πείραζε αυτό: για την ακρίβεια ο (όχι και τόσο οικονομημένος) ναρκισσισμός μου επιζητούσε διακαώς έναν τέτοιο αποκλεισμό.

Ξέρω καλά πως τα κρατικά λεφτά μπορεί να σου δίνουν δυνατότητες πρόσκαιρης καλοπέρασης και πληρωμένων παραγωγών, αλλά μπορούν να στραγγαλίσουν την φωνή σου.

Και δεν υπάρχει για τα δικά μου μάτια μεγαλύτερη ξεφτίλα για κάποιον που αυτοστραγγαλίζεται πολιτικά και κάνει γαργάρα τους φόνους των μεταναστών για να γίνει μπάνερ σε μια κρατική σκηνή ή στα φεστιβαλικά κτήρια της Πειραιώς.

Έτσι με άγρια χαρά αποχαιρέτησα την όποια νοερή πιθανότητα να ανεβεί κάποιο έργο μου πχ στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Να μου λείπει ένα τέτοιο πικρό βύσσινο.

Και να ξαφνικά το καλοκαίρι του 2026 που ένα ιδιωτικό θέατρο από μόνο του (μαζί με όλο το καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό οικοσύστημα που κουβαλάει) αποφάσισε να φτιάξει ένα μηνιαίο Φεστιβάλ των πολιτικών έργων του Θανάση Τριαρίδη. Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης, οι σπουδαίοι άνθρωποι που τρέχουν το Θέατρο Εν Αθήναις, αποφάσισαν από πέρσι το καλοκαίρι πως όλην την χρονιά τα Εργαστήρια Σκηνοθεσίας του Εν Αθήναις θα ασχοληθούν με τα πολιτικά έργα μου.

Έτσι μελετήθηκαν τα έργα μου σε όλο τους το φάσμα, και δουλεύτηκαν 10 από αυτά που κατέληξαν σε 11 παραστάσεις που δόθηκαν στο υπέροχο Εν Αθήναις από τις 7 Ιουνίου μέχρι τις 29 Ιουνίου 2026.

Πάνω από ογδόντα άνθρωποι δουλεψαν για αυτές τις παραστάσεις - με προεξάρχοντες τους σκηνοθέτες και τους ηθοποιούς.

Περισσότεροι από 2000 άνθρωποι παρακολούθησαν τις παραστάσεις και τις 13 συζητήσεις που έγιναν μετά το τέλος τους.

Σπουδαίοι άνθρωποι από τον πολιτικό ακτιβισμό και τα κινήματα αλληλεγγύης και υποστήριξης των μεταναστών (η Μάγδα Φύσσα, η Έφη Δούση, ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, ο Αντώνης Φάρας) ήρθαν και συζητήσαμε για την ανάγκη να μιλήσουμε καθαρά για τα κρατικά εγκλήματα - και για να δώσουμε ορατότητα στα θύματα που η κοινωνία αντιμετωπίζει ως κοπριά της ολέθριας ευτυχίας της.

Από την πρώτη στιγμή λογάριασα αυτή την προσπάθεια ως ένα σπάνιο δώρο - το οποίο επουδενι δεν αξίζω.

Και έγραψα πως μόνο ως ένδειξη αγάπης και συμπόρευσης με τους μαγικούς ανθρώπους του Εν Αθήναις μπορώ να την κατανοήσω.

Δεν είχα προσωπική σχέση με κανέναν από αυτούς - γνώριζα τον Δημήτρη Καρατζιά μονάχα από τις έξοχες παραστάσεις που σκηνοθετεί και από την σπάνια όσμωση που δημιουργεί εδώ και πολλά χρόνια ως δάσκαλος του θεάτρου.

Μα όταν αυτοί οι άνθρωποι, αυτή η κοινότητα ανθρώπων, σκύβουν πάνω από τα γραπτά μου με τόση ανιδιοτέλεια, τόσο αγαπητική βαθύτητα και τόσο παθιασμένη δοτικότητα, προφανώς νιώθω να εκπληρώνεται ο λόγος που ξενυχτάω εδώ και 40 χρόνια για να γράφω.

Εδώ και αρκετά χρόνια δεν αντιλαμβάνομαι τα κείμενά μου ως “καλλιτεχνικό αυτοσκοπό”. Τα λογαριάζω μονάχα ως συνθηματικά συνάντησης με άλλους ανθρώπους – σε έναν κοινό δρόμο, σε μια κοινή πνευματική προσπάθεια.

Και φυσικά δεν γράφω θεατρικά έργα για να βγάλω χρήματα (τα οποία περιφρονώ) ή για να πουλήσω εξουσία (την οποία επίσης περιφρονώ). Ούτε για να κερδίσω οποιανδήποτε «αναγνώριση» – πλέον ξέρω καλά «τι κούφια λόγια ήτανε αυτές οι βασιλείες». Γράφω κείμενα που φιλοδοξούν να γίνουν ένα όχημα μέσα από το οποίο θα συναντηθούμε με άλλους ανθρώπους και θα παλέψουμε, όλοι μαζί, να σχηματίσουμε ένα ηθικό οδόφραγμα.

Ένα οδόφραγμα για να αντισταθούμε στην ελαύνουσα απανθρωπιά της Δύσης, στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα που οι χορτάτοι ετοιμάζουν για τους πεινασμένους, στην εφιαλτική βεβαιότητα των προνομιούχων που θεωρούν πως οι φτωχοί είναι η κοπριά της ευτυχίας τους.

Αν δεν σχηματίσουμε αυτό το πνευματικό οδόφραγμα, θα είμαστε ηθικά νεκροί.

Θέλω να πω κάτι: Αυτό που έζησα ετούτες τις 23 μέρες στο Φεστιβάλ του Εν Αθήναις ήταν ένα αδιανόητο δώρο που δεν το αξίζω - και δεν μπορούσα να το διανοηθώ ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο.

Δεν το ανταλλάζω ούτε με χίλια πληρωμένα Φεστιβάλ Αθηνών - κι ούτε με άλλα χίλια από τα πληρωμένα Φεστιβάλ όλου του κόσμου.

Εγώ γράφω και θέλω να γράφω για τους παθιασμένους ανθρώπους του Εν Αθήναις που αποφασίζουν για την ζωή τους και για την τέχνη τους με γνώμονα αυτά που θέλουν και αυτά που πιστεύουν και αυτά που ονειρεύονται - κι όχι για αυτά που που τους δίνουν λεφτά και πληρωμένα μπάνερ.

Είμαι ευγνώμων σε όλες και όλους, αγαπημένοι συνοδοιπόροι.

Μου δώσατε ελπίδα, κουράγιο και καινούρια συνθηματικά. Και ελπίζω να μην σας προδώσω - να περπατούμε μαζί για όσο αντέξουμε. Θανάσης Τριαρίδης, 30-6-2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους