Διάβασα ένα υπέροχο βιβλίο και έγραψα γι' αυτό. Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης Το Νοσοκομείο Σωτηρία, το πρόσφατο μυθιστόρημα του σημαντικού πεζογράφου Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη, είναι ένα βιβλίο βαθιάς...

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα ένα υπέροχο βιβλίο και έγραψα γι' αυτό. Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης Το Νοσοκομείο Σωτηρία, το πρόσφατο μυθιστόρημα του σημαντικού πεζογράφου Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη, είναι ένα βιβλίο βαθιάς ωρίμανσης, φιλοσοφικού στοχασμού, αναψηλάφησης της πολιτικής κατάστασης της χώρας και συνάμα της ιστορίας του αριστερού κινήματος, με τα πάθη και τα παθήματα των ανθρώπων που αγωνίστηκαν στις γραμμές του, κυνηγήθηκαν, αρρώστησαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, στάθηκαν ακέραιοι απέναντι στον θάνατο.

Πρωταγωνιστής στο έργο είναι ένας επίμονος βιβλιοπώλης, ονειρευτής και γραφιάς, αναγνώστης σελίδων ζωής και βιβλίων, σε αναμονή θανάτου, στο νοσοκομείο Σωτηρία.

Η μνήμη, το τραύμα, ο στοχασμός, αλλά και τα ιστορικά τεκμήρια για τους σημαντικούς ανθρώπους που νοσηλεύτηκαν στον παρελθόντα ιστορικό χρόνο, είναι το γαϊτανάκι που περίτεχνα πλέκεται ο μύθος. Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης επιλέγει τα θραύσματα της μνήμης αλλά και του παρόντος να ανασυνθέσει ένα ολόκληρο σύμπαν, με δευτεροπρόσωπη κυρίως αφήγηση.

Εγκιβωτίζει στη μυθοπλασία προσωπικές μαρτυρίες, επιστολές, χνάρια της ιστορίας, στίχους ποιημάτων, τραγούδια εποχής, προσωπικές μαρτυρίες και φωτογραφίες.

Και ο χρόνος του νοσοκομείου, των θεραπειών, του πόνου και της αγωνίας έρχεται όχι ως ο πιεστικός εχθρός, αλλά ως φιλοσοφική ενατένιση.

Τίποτα το δραματικό δεν δείχνει ο συγγραφέας με το δάκτυλο, αντίθετα ακόμα και στις πιο δραματικές στιγμές το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός του αφηγητή καθιστά ανάερο το λογοτεχνικό τοπίο.

Η υπαρξιακή αγωνία αποδίδεται με όρους ποιητικής αλλά και εικαστικής τέχνης.

Νιώθω να διαλύομαι, να αποδομούμαι, και να αποσκελετώνομαι, τα πιο συμπαγή μου μέρη αρχίζουν να υποχωρούν, και να μ’ εγκαταλείπουν, χάνω το σχήμα, τη στερεότητα και τη μορφή μου, ζαρώνω, συμπιέζομαι, συστέλλομαι, ρευστοποιούμαι…(σελ 19) Και το βαθύ υπαρξιακό και φιλοσοφικό ερώτημα του αφηγητή.

Τι απομένει άραγε απ’ το περιεχόμενο, όταν αυτό χάσει τη μορφή του; Ως αναγνώστρια πρωτίστως, ως γράφουσα και ως γυναίκα στεκόμουν και επέστρεφα στις σελίδες όπου ο αφηγητής ανταμώνει την πρόωρα χαμένη σύντροφό του Αγγελική με την Μαρία Πολυδούρη και τη Φιλησία Στάθη- Πουλιοπούλου για να μιλήσει για την απουσία, το πένθος, το αποτύπωμα των πραγμάτων αγαπημένων προσώπων στον χώρο και τον χρόνο. «Έχουνε μνήμη τα σπίτια; Θυμούνται όσους τα κατοίκησαν; Πενθούν για τον χαμό τους;» (σελ 23) Έχουν μνήμη το Σωτηρία, το Δρομοκαΐτειο, η Ακροναυπλία, οι φυλακές Αβέρωφ, τα μπουντρούμια των βασανιστηρίων, οι τοίχοι, τα κουφώματα οι ντουλάπες, τα κρεβάτια του πόνου και του θανάτου;… Προσκαλούν τον Καρυωτάκη, την Πολυδούρη, τη Φιλησία, τον Πουλιόπουλο, τον Ραφτόπουλο, τον Πλουμπίδη, τη Μπέλλου, τον Μπελογιάννη, την Αγγελική… σε ένα Κοινόβιο όπως πόθησε ο ήρωας του βιβλίου στις τελευταίες του ώρες, αφού απαρίθμησε τον βίο τους, την πολιτεία τους, τους αγώνες τους και μας έκανε κοινωνούς των ποικίλων ερωτημάτων, διαψεύσεων, ματαιώσεων, φιλοσοφικών στοχασμών. Και Τι είναι αυτό που εγγυάται ότι τούτη είναι η κανονική ζωή και όχι ένα άλλο όνειρο, όνειρο δηλαδή μέσα στο όνειρο που μπορεί να είναι μέρος ενός τρίτου ονείρου;(σελ 127) Ένα ακόμα καίριο θέμα που διατρέχει το βιβλίο είναι το θέμα της πατρότητας.

Ποιος είναι ο πατέρας; Αυτός που σε σπέρνει ή αυτός που σε μεγαλώνει και μέσα από αλληλουχίες γίνεται ο κολλητός σου; Και η σχέση δεν κλονίζεται αλλά ισχυροποιείται ακόμα και όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια της σποράς.

Ο τρόπος που βρήκε ο συγγραφέας για να δείξει την άρρηκτη σχέση του ήρωά του με τον γιό του Πέτρο, δεν είναι μακρόσυρτες περιγραφές αλλά μικρές κομβικές φράσεις, ένα παιχνίδι που εφεύραν οι δυο τους σε στιγμές ανέμελου βίου. «Βάτραχος ή πρίγκιπας;» Τον ρωτάω. «Πρίγκιπας», μου απαντάει (σελ 44) Ή Το απόγευμα, πήγαμε για μια μπύρα στη θάλασσα. «Δεν έχω γνωρίσει πιο βλαμμένο πατέρα», μου΄πε Ομολογώ ότι συγκινήθηκα. (σελ 50) Μια πίκρα αποκαλόκαιρου με συνεπήρε διαβάζοντας αυτό το βιβλίο.

Γιατί και η πίκρα έχει την αναγνωστική της γλύκα, όταν διαβάζεις μια τέτοια από ψυχής λογοτεχνία. Ένα είναι το σίγουρο. Ότι αναγνωστικά θα επανέλθω, αφού ψυχικά είναι δύσκολο να αποκοπείς. https://www.periou.gr/eleni-priovolou-panagiotis-chatzimoysiadis-nosokomeio-sotiria-ekdoseis-kichli/?fbclid=IwY2xjawSwNGFleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeeeazfAnAGcTnTEO6-5hTrTdvD-25bXIVAsDHgNboAvwjWCB3j2s5bibAFGU_aem_TCH_jeNpX4OpVvjj85QZAQ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους