Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Τα οκτώ κύρια χαρακτηριστικά του "αριστερού" αντισημιτισμού και πως θα τον εξαλείψουμε https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2024/06/30/what-is-left-antisemitism-and-how-to-fight-it-eight-plus-one-methods/ Πρέπει να προσδιορίσουμε από τι συγκροτείται ο λόγος των "αριστερών" αντισημιτών: Τα οκτώ κύρια χαρακτηριστικά του και πως θα εξαλείψουμε τον αριστερό αντισημιτισμό Ο σύγχρονος αριστερός αντισημιτισμός είναι πρωτίστως η άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ και, ως εκ τούτου, αποτελεί μια ολοκληρωμένη εχθρότητα προς τους φιλοϊσραηλινούς Εβραίους, δηλαδή προς τους περισσότερους εν ζωή Εβραίους, που τους χαρακτηρίζουν ως "σιωνιστές" και θεωρούν τον χαρακτηρισμό αυτό όμοιο με τον "ρατσιστή" ή τον "ιμπεριαλιστή". Τι είναι ο "αριστερός αντισημιτισμός"; Πού εκδηλώνεται; Τι πρέπει να γίνει γι' αυτόν; Υπάρχουν τρεις δυσκολίες, τρεις συγχύσεις και συσκοτίσεις που στέκονται εμπόδιο στην ορθολογική συζήτηση για το τι εννοούμε με τον όρο "αριστερός αντισημιτισμός". Η πρώτη είναι ότι ο αριστερός αντισημιτισμός αυτοπροσδιορίζεται με ένα άλλο και πιο αυτάρεσκο όνομα, τον "αντισιωνισμό". Συχνά, ο αριστερός αντισημίτης σας πιστεύει ειλικρινά ότι είναι μόνο αντισιωνιστής, μόνο ένας δίκαιος αν και αυστηρός επικριτής του Ισραήλ.

Το δεύτερο είναι ότι η συζήτηση για τον αριστερό αντισημιτισμό σε έναν αριστερό αντισημίτη συνήθως προκαλεί αγανάκτηση και άρνηση -αλλά για κάτι άλλο! 'Όχι, δεν είμαι ρατσιστής! Πώς τολμάς να με αποκαλείς ρατσιστή;' Πράγματι, εκτός από μερικούς μανιακούς που λένε ότι είναι "αριστεροί" αλλά γουστάρουν τα όσα έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους, οι αριστεροί αντισημίτες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ρατσιστές.

Αλλά υπήρχε αντισημιτισμός πριν από τον αντιεβραϊκό ρατσισμό του τέλους του 19ου και του 20ού αιώνα.

Και εξακολουθεί να υπάρχει αντισημιτισμός διαφόρων ειδών, πολύ καιρό αφότου η απέχθεια για τον ρατσισμό τύπου Χίτλερ, και τον απροκάλυπτο ρατσισμό κάθε είδους, έγινε μέρος της νοητικής και συναισθηματικής συγκρότησης όλων των στοιχειωδώς αξιοπρεπών ανθρώπων, και ίσως ιδιαίτερα των αριστερών ανθρώπων.

Οι αριστεροί είναι άνθρωποι που από ένστικτο και πεποίθηση συμπορεύονται με τους καταπιεσμένους, τους απόκληρους, τους στερημένους από τα ανθρώπινα δικαιώματα, με την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα.

Φυσικά παίρνουν το μέρος ενάντια στην αστυνομία, το στρατό και τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, συμπεριλαμβανομένου και του "δικού μας". Δείχνουν κοινωνικά ανεκτικοί- σε αντίθεση με τους ανθρώπους του "κρεμάστε τους, μαστιγώστε τους, χτίστε περισσότερες φυλακές"- αναζητούν την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών παρά την τιμωρία για την αντιμετώπιση του εγκλήματος - είναι άνθρωποι που θέλουν να είναι μαρξιστές και σοσιαλιστές και συνεπείς δημοκράτες.

Συγχυσμένοι μπορεί να είναι κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι, ρατσιστές δεν είναι.

Δεν λέμε ότι οι αριστεροί αντισημίτες είναι εν γνώσει τους ρατσιστές.

Θεωρούν ότι δεν είναι.

Ο αντισημιτισμός δεν έχει να κάνει με το τι σκεφτόμαστε εμείς για τον εαυτό μας.

Δεν είναι ατομική υπόθεση, ούτε έχει να κάνει με την πρόθεσή μας.

Εχει να κάνει με την κουλτούρα μας, με τις πρακτικές μας, με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε, με τις ιστορίες που διαλέγουμε να πούμε.

Αλλά περισσότερα γι' αυτό σε λίγο.

Η τρίτη πηγή σύγχυσης και συσκοτίσεων είναι η ένσταση: "Λέτε ότι είμαι αντισημίτης επειδή καταγγέλλω το Ισραήλ.

Δεν είμαι αντιεβραίος όταν καταγγέλλω το Ισραήλ, αλλά αντισιωνιστής". Και μερικές φορές, σε αυτό το σημείο, έρχεται η προσθήκη: "Παρεμπιπτόντως, είμαι ο ίδιος Εβραίος". Ο ενιστάμενος συνεχίζει: "Το Ισραήλ αξίζει την κριτική.

Ακόμα και η πιο σκληρή κριτική της πολιτικής του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, και της μακροχρόνιας μεταχείρισης των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, είναι φιλοπαλαιστινιακή και αντισιωνιστική, όχι αντισημιτική.

Η εξίσωση της κριτικής του Ισραήλ με τον αντισημιτισμό είναι απλώς χονδροειδής και υστερική σιωνιστική εργαλειοποίηση." Όχι, με τον όρο "αριστερός αντισημιτισμός" δεν εννοούμε εμφατικά την πολιτική, στρατιωτική ή κοινωνική κριτική του Ισραήλ και της πολιτικής των ισραηλινών κυβερνήσεων.

Βεβαίως, δεν είναι όλοι οι αριστεροί επικριτές του Ισραήλ ή του σιωνισμού αντισημίτες, παρόλο που στις μέρες μας όλοι οι αντισημίτες, συμπεριλαμβανομένων των δεξιών, παλιομοδίτικων και ρατσιστικών αντισημιτών, είναι τελειωμένοι "αντισιωνιστές". Το Ισραήλ αξίζει συχνά την κριτική.

Η πολιτική του Ισραήλ στα κατεχόμενα εδάφη και η γενική μεταχείριση των Παλαιστινίων αξίζουν ελέγχου.

Οι καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι πρέπει να κι αυτοί να τύχουν υπεράσπισης από την καταπίεση -όταν αυτή συμβαίνει αληθινά, και δεν είναι απάντηση του Ισραήλ στη ευφάνταστη βία ακραίων τζιχαντιστών των ελίτ των Παλαιστινίων.

Η μόνη δίκαιη λύση στη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης, ένα βιώσιμο, ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος σε συνεχόμενα εδάφη, δίπλα στο Ισραήλ, πρέπει να υποστηριχθεί και να υποστηριχθεί έναντι της ισραηλινής διακυβέρνησης και του ισραηλινού στρατού. Η Αλληλεγγύη καταδικάζει τη μεταχείριση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.

Υπερασπιζόμαστε τους απλούς Παλαιστίνιους και υπερασπιζόμαστε ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο Ισραήλ.

Η διαφορά εδώ μεταξύ των αριστερών αντισημιτών και των ειλικρινών επικριτών του Ισραήλ -μια κατηγορία που περιλαμβάνει έναν πολύ μεγάλο αριθμό Ισραηλινών Εβραίων καθώς και Ισραηλινών Αράβων- είναι διαφορά πολιτικών στο μεγάλο θέμα του αν έχει δικαίωμα ένα εβραϊκό κράτος να υπάρχει 0είναι διαφορά σε επίπεδο πολιτικής.

Οι αριστεροί αντισημίτες δεν επικρίνουν μόνο το Ισραήλ.

Το καταδικάζουν ευθέως και αρνούνται το δικαίωμά του να υπάρχει.

Χρησιμοποιούν τις νόμιμες κριτικές και αξιοποιούν τη φυσική μας συμπάθεια προς τους Παλαιστίνιους, όχι για να αναζητήσουν επανόρθωση, όχι ως επιχειρήματα εναντίον μιας ισραηλινής κυβέρνησης, μιας ισραηλινής πολιτικής ή οποιουδήποτε συγκεκριμένου λάθους στο Ισραήλ, αλλά ως επιχειρήματα εναντίον του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει συνολικά. Οποιοδήποτε Ισραήλ.

Οποιοδήποτε εβραϊκό κράτος στην περιοχή. Οποιοδήποτε Ισραήλ, με οποιαδήποτε πολιτική, ακόμη και ένα Ισραήλ στο οποίο έχουν εξαλειφθεί πλήρως όλες οι συγκεκριμένες αιτίες για τη δίκαιη κριτική του σημερινού Ισραήλ και την υποστήριξη των Παλαιστινίων εναντίον του.

Το βασικό πρόβλημα, λένε οι αριστεροί αντισημίτες, είναι ότι το Ισραήλ υπάρχει.

Το βασικό "έγκλημα του Σιωνισμού" είναι ότι υποστήριξε και έφερε σε ύπαρξη "το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ". Επικρίνοντας πικρόχολα, και συχνά δικαίως, συγκεκριμένες ισραηλινές πολιτικές, δράσεις και κυβερνήσεις, φαινομενικά υπερασπιζόμενοι τους Παλαιστίνιους, οι αριστεροί αντισημίτες σας δεν ζητούν καμία συγκεκριμένη επανόρθωση στο Ισραήλ ή από το Ισραήλ, - απαιτούν μόνο να πάψει να υπάρχει ή να εξαλειφθεί το Ισραήλ.

Συχνά αντιτίθενται σε μέτρα για την ανακούφιση της κατάστασης των Παλαιστινίων, εκτός από την καταστροφή του Ισραήλ.

Έτσι, τα αιτήματα και τα συνθήματα στις διαδηλώσεις: "Λύση δύο κρατών, καμία λύση! Χρησιμοποιούν συνθήματα όπως "Ελεύθερη Παλαιστίνη" ακριβώς επειδή μπορούν να κατανοηθούν με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τον ορισμό της "Παλαιστίνης". Ως εκ τούτου, μπορούν να εξυπηρετήσουν εκείνους που, χωρίς να έχουν μελετήσει την πολυπλοκότητα ή την ιστορία της εβραϊκής-αραβικής σύγκρουσης, παίρνουν ενστικτωδώς το μέρος των καταπιεσμένων και υποδεέστερων Παλαιστινίων, και για τους οποίους "Ελεύθερη Παλαιστίνη" σημαίνει απλώς ότι το Ισραήλ πρέπει να φύγει από τα κατεχόμενα εδάφη.

Και μπορεί επίσης να φιλοξενήσει εκείνους, όπως τους υποστηρικτές του συνθήματος, τους πολιτικούς ισλαμιστές των "Μουσουλμανικών Ενώσεων" των χωρών της Δϋσης (λέγε με Μουσουλμανική Αδελφότητα) και άλλους, οι οποίοι ορίζουν την "Παλαιστίνη" ως την προ-Ισραήλ, προ του 1948 Παλαιστίνη, και με τον όρο "Ελεύθερη Παλαιστίνη" εννοούν την καταστροφή και την κατάργηση του Ισραήλ και την εξάλειψη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ, ή των περισσότερων από αυτούς.

Οι πολιτικές διαφορές που διατυπώνονται εδώ είναι εύκολα κατανοητές.

Γιατί όμως η προσπάθεια και η δέσμευση για την καταστροφή του Ισραήλ είναι αντισημιτισμός και όχι απλώς αντισιωνισμός; Επειδή η στάση απέναντι στο εβραϊκό έθνος στο Ισραήλ είναι μοναδική, διαφορετική από τη στάση της Αριστεράς απέναντι σε όλα τα άλλα έθνη- και λόγω των συνεπειών για τη στάση απέναντι στους Εβραίους εκτός Ισραήλ.

Εκτός από μερικούς θρησκευόμενους Εβραίους που πιστεύουν ότι η ίδρυση του Ισραήλ ήταν μια εξέγερση κατά του Θεού, και μερικούς Εβραίους που συμμερίζονται τις απόψεις των αριστερών για τους οποίους συζητάμε εδώ, οι Εβραίοι εκτός Ισραήλ ταυτίζονται ενστικτωδώς με το Ισραήλ και το υποστηρίζουν, έστω και κριτικά.

Για τους αριστερούς αντισημίτες είναι επομένως "σιωνιστές" και κατάλληλοι και φυσικοί στόχοι της προσπάθειας "συντριβής του σιωνισμού". Η στάση της "αντισιωνιστικής" Αριστεράς απέναντι στο Ισραήλ φέρνει μαζί της μια συνολική εχθρότητα απέναντι στους περισσότερους Εβραίους παντού - αυτούς που ταυτίζονται με το Ισραήλ και υπερασπίζονται το δικαίωμά του να υπάρχει.

Αυτοί δεν είναι απλώς άνθρωποι με λανθασμένες ιδέες.

Είναι "σιωνιστές". Στα πανεπιστήμια, για παράδειγμα, όπου η αντισιωνιστική Αριστερά υπάρχει πλάι-πλάι με τους Εβραίους φοιτητές, αυτή η στάση συχνά σημαίνει έναν ιδιαίτερο ανταγωνισμό προς τους "σιωνιστές" Εβραίους.

Ταυτίζονται με το Ισραήλ.

Αυτοί, ειδικά, πιέζονται είτε να καταγγείλουν το Ισραήλ, είτε να συμφωνήσουν ότι είναι "ρατσιστικό" και "ιμπεριαλιστικό" και ότι η ύπαρξή του είναι έγκλημα κατά των Αράβων - είτε να θεωρηθούν άμεσα και προσωπικά υπεύθυνοι για ό,τι κάνει, έχει κάνει ή λέγεται ότι έχει κάνει το Ισραήλ.

Σε τέτοια μέρη, όπου η Αριστερά "συναναστρέφεται" με τους Εβραίους, η λογική της μοναδικής στάσης απέναντι στο Ισραήλ αποκτά μια δυσάρεστη διωκτική υπόσταση.

Στο παρελθόν, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 για παράδειγμα στο ΗΒ, αυτό πήρε τη μορφή της προσπάθειας απαγόρευσης των εβραϊκών φοιτητικών συλλόγων.

Οι μη Εβραίοι που υπερασπίζονται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία, είναι "σιώνια". Είναι όμως η στάση των "απόλυτων αντισιωνιστών" απέναντι στο Ισραήλ πραγματικά μοναδική; Υπάρχουν φαινομενικές ομοιότητες με τη στάση της Αριστεράς απέναντι σε ένα ή δύο άλλα κράτη -το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής ή την προ του 1980 λευκοκρατούμενη Ροδεσία (Ζιμπάμπουε)- αλλά η στάση απέναντι στο Ισραήλ είναι μοναδική, επειδή η πραγματικότητα του Ισραήλ δεν μπορεί να ταυτιστεί σωστά με τη Βόρεια Ιρλανδία, το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής ή τη λευκή Ροδεσία.

Στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και στη λευκή Ροδεσία μια μειοψηφία κυριαρχούσε επί της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, εκμεταλλευόμενη τον πληθυσμό. Το Ισραήλ είναι ένα κατεξοχήν εβραϊκό κράτος που αποτελείται από όλες τις τάξεις.

Το εβραϊκό έθνος δεν συντηρείται, και ποτέ δεν συντηρήθηκε, από την εκμετάλλευση της αραβικής εργασίας, ούτε εξαρτήθηκε με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο από αυτή την εκμετάλλευση.

Το δικαίωμα των Εβραίων να "βρίσκονται εκεί" αμφισβητείται σε εκείνα τα τμήματα της Αριστεράς που συζητάμε.

Η οργάνωση της εβραϊκής μετανάστευσης στην Παλαιστίνη - αυτό ήταν το βασικό "έγκλημα" του Σιωνισμού, του οποίου το "έγκλημα" της ίδρυσης του Ισραήλ ήταν απλώς μια περαιτέρω εξέλιξη.

Η "λύση" δεν είναι μόνο να αναιρέσουμε και να καταργήσουμε το Ισραήλ, αλλά και να αντιστρέψουμε την εβραϊκή "μετανάστευση" - η οποία περιλαμβάνει τώρα ανθρώπους που γεννήθηκαν εκεί, από γονείς που γεννήθηκαν εκεί - και να γυρίσουμε το φιλμ της ιστορίας της Μέσης Ανατολής προς τα πίσω.

Προϋπόθεση για τον αριστερό αντισημιτισμό είναι η καταστροφική παρακμή της κουλτούρας της Αριστεράς τις τελευταίες δεκαετίες, μια παρακμή που επιτρέπει σε ανθρώπους που θέλουν να είναι σοσιαλιστές να φωνάζουν "ο Νετανιάχου είναι Χίτλερ, το Ισραήλ είναι ναζιστικό" και παρόμοιες ανοησίες χωρίς να ελέγχουν τις λέξεις, χωρίς να σταματήσουν μισό λεπτό να ακούσουν τι λένε ή να το σκέφτονται.

Το συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο υπάρχει αυτό που περιγράψαμε, και χωρίς το οποίο μάλλον δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτές τις "αριστερές" μορφές, είναι η δηλητηριώδης και συστηματική παραποίηση και παραχάραξη της ιστορίας της εβραϊκής-αραβικής σύγκρουσης και του εβραϊκού λαού στον 20ό αιώνα.

Μπορούμε μόνο να το θίξουμε αυτό εδώ.

Στην πραγματική ιστορία, οι Εβραίοι κατέφυγαν στην Παλαιστίνη, όπου υπήρχε ήδη μια μικρή σιωνιστική παροικία και μια μικρή προ-σιωνιστική εβραϊκή κοινότητα, από τις διώξεις στην Ευρώπη στις δεκαετίες του 1920, 1930 και 1940.

Στις δεκαετίες του 1930 και του 1940 έτρεξαν για τη ζωή τους από τον ναζισμό, ο οποίος σκότωσε δύο στους τρεις Εβραίους που ζούσαν στην Ευρώπη το 1939, σε έναν κόσμο στον οποίο κανένα κράτος που δεν τους καταδίωκε δεν τους άφηνε να μπουν, ή αρκετούς από αυτούς.

Κατέφυγαν στην υπάρχουσα εβραϊκή εθνική μειονότητα στην Παλαιστίνη (μια μακρόχρονη μειονότητα που, αν και μικρή, ήταν για παράδειγμα η πλειοψηφία στην Ιερουσαλήμ το 1900). Ενώ ο Χίτλερ οργάνωνε μαζικές σφαγές, η Βρετανία απέκλειε τους Εβραίους από την Παλαιστίνη, εγκλωβίζοντας όσους προσπαθούσαν να εισέλθουν.

Υπερφορτωμένα, ακατάλληλα πλοία που μετέφεραν παράνομα φορτία Εβραίων βυθίστηκαν στη Μεσόγειο προσπαθώντας να φτάσουν στην Παλαιστίνη (για παράδειγμα, το Struma, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους πάνω από 700 άνθρωποι). Το Ισραήλ ιδρύθηκε από αυτούς τους Εβραίους με άδεια του ΟΗΕ, ο οποίος προέβλεπε δύο κράτη στην Παλαιστίνη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό.

Όταν το κράτος του Ισραήλ ανακηρύχθηκε τον Μάιο του 1948, τα γύρω αραβικά κράτη εισέβαλαν. Η Ιορδανία, το Ιράκ και η Αίγυπτος κυριαρχούνταν τότε από τους Βρετανούς, και ορισμένοι από τους στρατούς τους ήταν στελεχωμένοι από Βρετανούς αξιωματικούς. Οι Ισραηλινοί αμύνθηκαν και νίκησαν.

Στον πόλεμο εκδιώχθηκαν ή έφυγαν τρία τέταρτα του ενός εκατομμυρίου Παλαιστίνιοι Άραβες- την ίδια περίοδο και μετά, περίπου 800.000 Εβραίοι εκδιώχθηκαν ή έφυγαν από τις αραβικές χώρες.

Με την αραβική εισβολή του 1948, το αραβο-παλαιστινιακό κράτος εξαλείφθηκε.

Το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του πέρασε στην Ιορδανία και έπεσε υπό ισραηλινό έλεγχο στον πόλεμο του 1967.

Αυτή ήταν μια τεράστια τραγωδία που θα αποκατασταθεί μόνο όταν ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος πάρει τη θέση του δίπλα στο Ισραήλ.

Αυτή η πολύπλοκη και τραγική ιστορία παρουσιάζεται από την "απόλυτη αντισιωνιστική" Αριστερά ως συνωμοσία του Σιωνισμού, που εκλαμβάνεται ως μια δαιμονική δύναμη έξω από τη γενική ιστορία και έξω από την εβραϊκή ιστορία.

Δεν είναι λίγοι οι "αριστεροί αντισιωνιστές" που υποστηρίζουν ότι αυτή η εβραιοσιωνιστική συνωμοσία ήταν τόσο παντοδύναμη που μπόρεσε να χειραγωγήσει ακόμη και τον Αδόλφο Χίτλερ και το Ολοκαύτωμα στο οποίο έχασαν τη ζωή τους έξι εκατομμύρια Εβραίοι (βλ. το έργο του βετεράνου τροτσκιστή Jim Allen, Perdition, του οποίου ο Ken Loach σχεδίασε μια παράσταση σε θέατρο του Λονδίνου το 1987). Η κεντρική ιδέα, η ρίζα του σύγχρονου αριστερού αντισημιτισμού, είναι ότι το Ισραήλ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι ένα παράνομο κράτος- και ότι επομένως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να καταργηθεί.

Αν οι πολίτες του δεν είναι οι πρώτοι στην ιστορία που θα διαλύσουν οικειοθελώς το εθνικό τους κράτος και θα γίνουν μειοψηφία σε ένα κράτος που διοικείται από εκείνους που χρειάστηκε να πολεμήσουν για την εθνική τους ύπαρξη- αν δεν συμφωνήσουν να διαλύσουν οικειοθελώς το Ισραήλ και να δημιουργήσουν ένα "κοσμικό δημοκρατικό αραβικό κράτος", στο οποίο οι Ισραηλινοί Εβραίοι θα μπορούν να έχουν θρησκευτικά αλλά όχι εθνικά δικαιώματα - τότε πρέπει να κατατροπωθούν και να εξαναγκαστούν να υποταχθούν ή να τρέξουν σε φυγή από τα αραβικά κράτη, τώρα ή όταν θα είναι αρκετά ισχυρά.

Ξεκινώντας από την καλοπροαίρετη φαινομενικά πρόταση να βυθιστεί το Ισραήλ σε μια ευρύτερη αραβική πλειοψηφική οντότητα στην οποία "όλοι θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά", η αλυσίδα της λογικής που έχει τις ρίζες της στην ιδέα ότι το Ισραήλ δεν έπρεπε να έχει δημιουργηθεί, ότι είναι ένα παράνομο κράτος, οδηγεί άμεσα - αφού το Ισραήλ δεν θα συμφωνήσει να αυτοκαταργηθεί - στην υποστήριξη του εξαναγκασμού, της κατάκτησης και όλων όσων την συνοδεύουν. Το Ισραήλ πρέπει να υποστεί κατάκτηση.

Ακόμη και το έργο ενός σοσιαλιστή συγγραφέα όπως ο Hal Draper μπορεί να τροφοδοτήσει αυτό το δηλητηριασμένο ρεύμα.

Ενώ ο Draper ασκούσε βάσιμη και δίκαιη κριτική στο Ισραήλ, αποδέχτηκε ότι είχε δικαίωμα ύπαρξης και δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Κατήγγειλε εκείνους που ήθελαν να το καταστρέψουν.

Αλλά έκανε τις επικρίσεις του με τον τόνο και τον τρόπο ενός προφήτη που καταγγέλλει την αμαρτία και την ανομία.

Πίστευε κι αυτός ότι το Ισραήλ ήταν ένα παράνομο κράτος, ότι δεν έπρεπε ποτέ να είχε δημιουργηθεί και ότι έπρεπε να εξαφανιστεί το συντομότερο δυνατό.

Με συμφωνία, και μόνο με συμφωνία, πίστευε- αλλά οι λεπτές αποχρώσεις χάνονται.

Δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει κάποιον που επηρεάζεται από τις καταγγελίες του Draper για το Ισραήλ και αποδέχεται την ιδέα του ότι το Ισραήλ είναι ένα παράνομο κράτος, και στη συνέχεια επιμένει με ανυπομονησία: αν όχι με συμφωνία, τότε με κατάκτηση.

Και έτσι ένα όλο και πιο αποπροσανατολισμένο κομμάτι της 'αριστεράς' τύπου SWP-UK και ΣΕΚ θα μπορούσε να προσβλέπει σε έναν Σαντάμ Χουσεΐν για να "απελευθερώσει την Παλαιστίνη", δηλαδή να κατακτήσει το Ισραήλ.

Οπως και το έκαναν, δηλαδή.

Το θέμα εδώ είναι ότι τα κράτη και τα έθνη είναι προϊόντα της ιστορίας.

Δεν υπάρχει ένα παράνομο έθνος ή ένας "κακός λαός" που δεν αξίζει τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους λαούς.

Η αντισημιτική Αριστερά σήμερα, η οποία παρουσιάζει το Ισραήλ ως την υπερ-ιμπεριαλιστική δύναμη - είτε ελέγχει την πολιτική των ΗΠΑ, είτε ενεργεί ως το κύριο όργανό της, η ιστορία ποικίλλει - βρίσκεται στη μέγγενη ενός "αντιιμπεριαλισμού των ηλιθίων". Και αυτό στην πράξη οδηγεί σε μια συνολική εχθρότητα προς τους Εβραίους που δεν απέχει πολύ από αυτό που ο Bebel αποκάλεσε σοσιαλισμό των ηλιθίων.

Μια από τις μεγάλες τραγωδίες της σύγχρονης πολιτικής είναι ότι πολλοί νέοι άνθρωποι, των οποίων τα αρχικά ένστικτα να αντιταχθούν στον Μπους και τον Μπλερ στο Ιράκ και να υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους είναι αρχικά υγιή, δηλητηριάζονται από τον "αριστερό" αντισημιτισμό. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους