- Οκτώ συν ένας τρόποι να αναγνωρίζετε τους "αριστερούς" αντισημίτες: Ο "αριστερός" αντισημιτισμός" είναι, εν ολίγοις, πρώτα και κύρια η άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ και η (ριζωμένη σε...

Πλήρες Κείμενο:

- Οκτώ συν ένας τρόποι να αναγνωρίζετε τους "αριστερούς" αντισημίτες: Ο "αριστερός" αντισημιτισμός" είναι, εν ολίγοις, πρώτα και κύρια η άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ και η (ριζωμένη σε αυτήν την άρνηση) συνολική εχθρότητα προς τους Εβραίους που υποστηρίζουν το Ισραήλ, δηλαδή προς τους περισσότερους εν ζωή Εβραίους, χαρακτηρίζοντάς τους ως "σιωνιστές" και θεωρώντας τον χαρακτηρισμό αυτό συγγενή με τον "ρατσιστή", τον "καταπιεστή", τον "κατακτητή" ή τον "ιμπεριαλιστή". Εξαιρεί μόνο εκείνους τους Εβραίους που συμφωνούν ότι το Ισραήλ είναι ρατσιστικός ιμπεριαλισμός στην πιο συμπυκνωμένη του ουσία και αντιτίθενται στη συνέχιση της ύπαρξής του.

Το γενικό αντίδοτο σε αυτόν τον "αντιιμπεριαλισμό των ηλιθίων" είναι η διάδοση της ορθολογικής δημοκρατικής και αυθεντικά προοδευτικής και σοσιαλιστικής πολιτικής.

Τέτοιες πολιτικές επικεντρώνονται σε μια πολιτική λύση ίσων δικαιωμάτων για όλους στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση.

Πολιτικές που πρέπει να μετρούν και να επικρίνουν τόσο το Ισραήλ, όσο και τους Αραβες/Παλαιστίνιους και τα αραβικά κράτη, ανάλογα με τη στάση τους σε σχέση με αυτή τη δίκαιη λύση -την ίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους παράλληλα με το Ισραήλ.

Υπάρχει επίσης ένα άμεσο "αντίδοτο" στον αριστερό αντισημιτισμό, και είναι ένα πολύ σημαντικό καθήκον για τους προοδευτικούς δημοκράτες: αδιάκοπη έκθεση και κριτική της πολιτικής και των γελοιοτήτων τους - χωρίς το φόβο της απομόνωσης, της χλεύης ή της δηλητηριώδους εχθρότητας των φωνακλάδων και "αυτοδικαιωμένων" αριστερών αντισημιτών. - Πώς να καταπολεμήσετε τον αριστερό αντισημιτισμό Πρέπει να διευκρινίσουμε σε τι συνίσταται ο αριστερός αντισημιτισμός, προκειμένου να μπορέσουμε να συζητήσουμε, να εκπαιδεύσουμε και να διασαφηνίσουμε.

Αυτά, νομίζουμε, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. 1. Η πεποίθηση ότι το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης.

Αυτός είναι ο πυρήνας του αριστερού αντισημιτισμού, αν και εμφανίζεται σε περισσότερες από μία εκδοχές και από περισσότερες από μία ρίζες, που κυμαίνονται από τον στρεβλό αντιιμπεριαλισμό των ορθόδοξων "αριστερών", μέσω του αραβικού εθνικισμού και του ισλαμικού σωβινισμού.

Η υποστήριξη της καταστροφής του Ισραήλ, που είναι αυτό που διαχωρίζει τους αριστερούς και ισλαμιστές αντισημίτες από τους ειλικρινείς επικριτές της ισραηλινής πολιτικής, δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή στο εργατικό κίνημα και στη σοβαρή αριστερά. 2. Η πεποίθηση ότι το ισραηλινοεβραϊκό κίνημα για αυτοδιάθεση, ο σιωνισμός, είναι αναγκαστικά μια μορφή ρατσισμού.

Ότι αυτός ο ρατσισμός μπορεί να εξαλειφθεί μόνο αν το Ισραήλ, οι Σιωνιστές και οι Εβραίοι εγκαταλείψουν τον ισραηλινό εθνικό χαρακτήρα και την κάθε είδους υποστήριξη προς το Ισραήλ.

Ότι οι Εβραίοι φοιτητές, για παράδειγμα, μπορούν να λυτρωθούν μόνο αν συμφωνήσουν ότι η ίδια η ύπαρξη του Ισραήλ ή ενός ισραηλινού εβραϊκού έθνους είναι ρατσιστική. 3. Η άποψη ότι μόνο το Ισραήλ είναι υπεύθυνο για τη σύγκρουση με τα αραβικά κράτη (και, τώρα, με τα ισλαμικά κράτη). Η ιδέα ότι μόνο το Ισραήλ είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των Αράβων προσφύγων, και είναι μοναδικά διαβολικό με αυτό τον τρόπο.

Στην πραγματική ιστορία τα αραβικά κράτη αρνήθηκαν ως επί το πλείστον στους Παλαιστίνιους την υπηκοότητα ή ακόμη και το δικαίωμα στην εργασία. 4. Ο ισχυρισμός ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν "δικαίωμα επιστροφής", δηλαδή το δικαίωμα στην οργανωμένη εγκατάσταση στο Ισραήλ έξι εκατομμυρίων ανθρώπων (εκ των οποίων μόνο ένας ελάχιστος και εκλιπών αριθμός γεννήθηκε στο σημερινό Ισραήλ) είναι ένας από τους πολλούς κωδικοποιημένους τρόπους για να απαιτηθεί στην πραγματικότητα η αυτοκατάργηση του εβραϊκού κράτους και να δικαιολογηθεί ο πόλεμος για την κατάκτηση και την κατάργησή του, επειδή δεν αυτοκαταργείται.

Δεν είναι το ισοδύναμο της ελεύθερης μετανάστευσης στις χώρες της Δύσης, ούτε καν της μαζικής μετανάστευσης στην ΕΕ εκατομμυρίων ανθρώπων από τη Συρία, τη Λιβύη και την Αφρική.

Το ισοδύναμό του για μια χώρα όπως η Βρετανία θα ήταν η εγκατάσταση στη χώρα, οργανωμένη από μια εχθρική αρχή, εξήντα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Οι σοσιαλιστές θα πρέπει φυσικά να είναι υπέρ των συμφωνιών μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων για αποζημιώσεις και για την εισδοχή μεμονωμένων Παλαιστινίων στο Ισραήλ.

Η υποστήριξη ενός συλλογικού δικαιώματος επιστροφής δεν είναι παρά μια άλλη μορφή της απαίτησης να κατακτηθεί και να καταστραφεί το Ισραήλ, αν δεν παραδοθεί. 5. Η ιδέα ότι η αναγκαστική μετανάστευση 700.000 Αράβων ήταν ένα μοναδικό κακό είναι επίσης υπερβολικά λανθασμένη.

Το 1945, 12 με 14 εκατομμύρια Γερμανοί εκδιώχθηκαν από την Ανατολική Ευρώπη.

Οδηγήθηκαν σε μια Γερμανία που είχε μετατραπεί σε ερείπια από τους βομβαρδισμούς του πολέμου, όπου η οικονομική ζωή είχε καθηλωθεί και εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούσαν.

Μόνο περιθωριακοί Γερμανοί εθνικιστές προτείνουν τώρα να αντιστραφεί αυτή η αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών και να εκδιωχθούν οι Πολωνοί, οι Τσέχοι, οι Ρώσοι κ.λπ. που ζουν εκεί όπου κάποτε ζούσαν οι Γερμανοί. 6. Υπάρχει μια ιδιότυπη διάλεκτος της ημι-απόρριψης του Ολοκαυτώματος που επικρατεί στην Αριστερά.

Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν στην Αριστερά που να αρνείται ευθέως ότι έξι εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν από τους Ναζί -αν και, στη φύση των πραγμάτων, πολλοί μιλάνε για "συνεργασία ναζισμού-σιωνισμού", ότι δηλαδή ο Χίτλερ ήθελε τους Εβραίους χειραφετημένους και πως δήθεν "οι κακοί σιωνιστές θυσίασαν τους καλούς απλούς Εβραίους για να ανταμειφθούν με το κράτος του Ισραήλ -απολύτως τρελά πράγματα.

Και όλο και κάποιος θα πεταχτεί τώρα πίσω από έναν θάμνο φορώντας ένα έμβλημα "Ο Χίτλερ ενοχοποιήθηκε άδικα" και θα με αποκαλέσει ψεύτη.

Αυτό που η αντισιωνιστική αριστερά συνήθως αρνείται είναι ότι αυτό το μοναδικό γεγονός της ιστορίας είχε επιπτώσεις που θα έπρεπε τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε, με κάποια συμπάθεια για τους επιζώντες Εβραίους και τους απογόνους τους. Στην Αριστερά το Ολοκαύτωμα δεν το αρνούνται, αλλά υποβιβάζεται σχεδόν στο καθεστώς ενός "εικονικού γεγονότος". Στην πραγματικότητα, το Ολοκαύτωμα απαξίωσε όλα τα εβραϊκά προγράμματα αφομοίωσης, συμπεριλαμβανομένου του του σοσιαλιστικού και του μπουντιστικού.

Δημιούργησε και σκλήρυνε τη θέληση για μια εβραϊκή λύση στο εβραϊκό ζήτημα και για τη δημιουργία του Ισραήλ.

Δεν υπάρχει τίποτα που να μας εκπλήσσει ή να μας σκανδαλίζει σε αυτό. Το Ολοκαύτωμα θα πρέπει να εκτιμηθεί ως πραγματικό γεγονός της ιστορίας, με επιπτώσεις και αντηχήσεις, και όχι ως κάτι εκτός της ιστορίας στην οποία είμαστε όλοι μέρος, ως ένα είδος παράστασης, ως ένα δισδιάστατο ολόγραμμα αντί για το τεράστιας βαρύτητας, με πολλές επιπτώσεις γεγονός που ήταν και συνεχίζει να είναι. 7. Η ιδέα ότι υπάρχουν καλοί λαοί που δικαιούνται όλα τα δικαιώματα και κακοί λαοί, που δεν δικαιούνται κανένα.

Και αυτό είναι κάτι που δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να εκφράζει ξεκάθαρα και ρητά.

Υπάρχει όμως ως έμμεσο υπονοούμενο στην ιδέα ότι ασχολούμαστε με τα εθνικά δικαιώματα μόνο για τους επί του παρόντος καταπιεσμένους, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση τους Παλαιστίνιους. 8. Δεν υπάρχει λύση ενός κράτους.

Ούτε, όπως τώρα, με την ισραηλινή κυριαρχία σε ολόκληρη την επικράτεια και τους Παλαιστίνιους να ζουν επ' αόριστον σε ένα πλαίσιο "ισραηλινής κατοχής" (αν υποθέσουμε ότι το Ισραήλ θα ήθελε ποτέ να καθυποτάξει εκατομμύρια εχθρικών Αράβων), ούτε μέσω ενός παλαιστινιακού κράτους "από το ποτάμι ως τη θάλασσα" που θα ενσωματώνει το Ισραήλ αφού ο εβραϊκός πληθυσμός του θα έχει δολοφονηθεί ή θα έχει κυριευθεί από αραβικά ή ισλαμικά κράτη.

Η μόνη δίκαιη λύση που μπορεί να εξυπηρετήσει τόσο τους Εβραίους όσο και τους Άραβες είναι δύο κράτη: ένα κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος σε συνεχόμενο έδαφος, πλάι-πλάι με το Ισραήλ.

Ο ένατος τρόπος είναι ο εμπειρικός: Πείτε στους συνομιλητές σας, για τους οποίους εσείς γνωρίζετε καλά πως είναι αριστεροί αντισημίτες αλλά εκείνοι είτε το αγνοούν, είτε το αρνούνται: Ο αντισημιτισμός δεν έχει να κάνει με το τι σκεφτόμαστε εμείς για τον εαυτό μας.

Δεν είναι ατομική υπόθεση, ούτε έχει να κάνει με την πρόθεσή μας.

Εχει να κάνει με την κουλτούρα μας, με τις πρακτικές μας, με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε, με τις ιστορίες που διαλέγουμε να πούμε.

Οταν κάποιος διακινεί συκοφαντικούς μύθους με λεφτά, εξουσία, δόλο, συνωμοσίες (και συχνά αίμα) και στο βάθος «ο Εβραίος» (όπως κι αν τον ονομάζουν οι σύγχρονοι αντισημίτες, "σιωνιστή", "εβραιοσιωνιστή", "Ισραηλινό που πήγε στο στρατό", -όλοι πηγαίνουν-, ή οτιδήποτε άλλο), τότε έχουμε να κάνουμε με αντισημιτισμό.

Και αυτό βρίσκεται σε όλα τα εγχειρίδια και σε όλες τις εκδόσεις οργανώσεων που πολεμάνε τον αντισημιτισμό.

Είναι απλό: Αν οι αντισημίτες σε θεωρούν αντισημίτη και φίλια δύναμη, και αν οι Εβραίοι σε θεωρούν αντισημίτη και εχθρική δύναμη, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία: Είσαι αντισημίτης, και δεν έχει την παραμικρή σημασία ποια ιδέα έχεις εσύ για τον εαυτό σου.

Αλλά για να καταλάβουν, θα πρέπει να διαβάσουν αυτό: - Τι ορίζεται ως αντισημιτισμός, μια νέα μέθοδος: https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/853675936773833 @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους